Σφυρήλατος χαλκός

Αν ήταν ο Γιάννης Αγιάννης, θα είχε αγιάσει. Για τους τρεις που ξεκοίλιασαν σωλήνα αερίου, αφήνοντας έξι κατάπληκτους νεκρούς στο πεδίο, δεν έχω λόγια. Η εγκληματολογία δεν είναι Τέχνη του λόγου να μας δώσει το ακριβές λεκτικό αντίτιμο μιας τέτοιας πράξης, αλλά ούτε και το έγκλημα, αυτό καθαυτό, εκτιμάται με τον ίδιο τρόπο σε κάθε αιώνα.

Ένα ματσάκι χαλκού αξίας σημερινών είκοσι ευρώ, συμβολικά δεν είναι ένα καρβέλι ψωμί όπως στην εποχή του Ουγκώ, και η πραγματικότητα – τούτη εδώ που την πατούμε – διαφέρει πολύ από την πραγματικότητα του 19ου αιώνα που παρήγε αφειδώς πεινασμένους φτωχοδιάβολους, άξιους να αγιοποιηθούν επειδή έδειξαν το έγκλημα προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που έδειχνε το δάχτυλο του Ιαβέρη.

Το Δίκαιο προτού γίνει σύστημα και κατάκτηση του ευρωπαϊκού κόσμου έπρεπε πρώτα να τσαλαβουτήξει μέσα στο σκότος, τις ποντικοουρές και τα βρωμόνερα του Σηκουάνα. Ολο αυτό δε ήταν ένα ποδοβολητό στους υπονόμους, και οι χαρακτήρες στην Τέχνη δεν ήταν τότε πυκνώματα της αφήγησης ή απλοί φορείς ιδεών.

Ήταν η απέραντη ανάγκη ενός κόσμου σε καμπή να αναδείξει πρόσωπα, να φτιάξει και να ψηλαφίσει τα χαρακτηριστικά τους. Το «άτομο» στην πρώιμη φάση του έπρεπε να εμφανιστεί αναγκαστικά σαν γίγας, κάτι σαν σαραντάπηχος όπως π.χ. ο Γιάννης Αγιάννης, η Εμμα Μποβαρύ, ο Εντμόντ Νταντές, η Αννα Καρένινα, ο Χίθκλιφ, ο Ρασκόλνικοφ ή οι μπρούντζινοι Αστοί του Καλαί, όπως τους έφτιαξε ο Ροντέν. Μέχρι να έρθει ο 20ός με τους πολέμους του και να πει σ΄ όλους αυτούς: το διάλειμμα τελείωσε, τα κεφάλια μέσα.

Οι φερόμενοι για τον όλεθρο στο γκρεμίδι της Πλάκας απορούν τώρα και εξίστανται που υπάρχουν κι «άλλοι» τους οποίους με ένα πριόνισμα του αγωγού τούς στέλνεις με τη μία στον αγύριστο. Ο περίκλειστος τρωγλοδυτικός εαυτός τους τούς έχει εξοπλίσει με μια, τρόπον τινά, ανεμελιά. Να κάνουν ό,τι κάνουν σαν ψυχαναγκαστική διαδικασία που τους ξαλαφρώνει προσωρινά, και μετά ξανά μανά το ίδιο – εξού κι οι πολλαπλές προσαγωγές τους σε αστυνομικά τμήματα του κέντρου της Αθήνας κατά το πρόσφατο παρελθόν. Σας ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε.

Keywords