Σχεδόν ανέφικτο

Καιρός ήταν!  Η απόφαση που ανακοίνωσε χθες ο Πρωθυπουργός να αναλάβει το υπουργείο Εθνικής Αμυνας την προστασία του χώρου μπροστά από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, ώστε να πάψει να είναι θέατρο πολιτικών διαμαρτυριών, είναι απολύτως σωστή. Ούτε σε τριτοκοσμικές μπανανίες δεν συναντάμε παρόμοια φαινόμενα ασέβειας στα κενοτάφια των πεσόντων στους πολέμους. Μόνο εδώ υπήρχε τόσα χρόνια σκανδαλώδης ανοχή σε ένα είδος ασυδοσίας που εκλαμβάνεται από ορισμένους ως δημοκρατία. Οτι είναι σωστή η συγκεκριμένη απόφαση, όμως, δεν

Διερωτώμαι, κατ’ αρχάς, αν ο Πρωθυπουργός ζήτησε τη γνώμη του Νίκου Δένδια, προτού ανακοινώσει την απόφασή του. Το λέω, επειδή ο κ. Δένδιας αποφεύγει προστριβές για να μη φθείρει τη δημοτικότητά του. Προετοιμάζεται για διάδοχος, όπως έχουμε καταλάβει όλοι. Ψωνίζει φρεγάτες, ανακαινίζει κτίρια και υπόσχεται μεταρρύθμιση της ξεπερασμένης δομής των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας.

Συνεπώς, δεν περισσεύει χρόνος για καβγάδες. (Και πολύ περισσότερο όταν ο Νίκος Ανδρουλάκης δηλώνει ότι είναι ήδη έτοιμος…) Εξάλλου, ο κ. Δένδιας δεν ήταν εκείνος που άνοιξε πρώτος τον χορό των δηλώσεων στο κυβερνών κόμμα υπέρ του Πάνου Ρούτσι; Εκείνος έστρεψε την κυβέρνηση προς την ικανοποίηση του αιτήματος του κ. Ρούτσι. Από τη συγκεκριμένη ιστορία, ο κ. Δένδιας αναδείχθηκε ως ο «καλός άνθρωπος», δηλαδή κέρδισε πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο. Ετσι θα το σπαταλήσει;

Μην έχετε αμφιβολία ότι η απόφαση του Πρωθυπουργού δεν πρόκειται να εφαρμοστεί χωρίς διαμαρτυρίες και προσκλήσεις. Πάρτε, λ.χ., το ΚΚΕ, το οποίο χαίρει ενός είδους ασυλίας, χάρη στην οποία του επιτρέπονται δράσεις που θα έπρεπε να θεωρούνται αδιανόητες υπό κανονικές συνθήκες, όπως η συνήθεια να κρεμάνε τα κουρέλια τους από τον βράχο της Ακρόπολης. Αν αυτοί, με κάποιο πρόσχημα, αποφασίσουν να εξευτελίσουν στην πράξη το νέο καθεστώς προστασίας του μνημείου και στήσουν μια «κατάληψη» εκεί που υποτίθεται ότι θα επιτρέπεται, θέλετε να πιστέψω ότι θα βρεθεί κυβέρνηση της Κεντροδεξιάς να πλακωθεί με το ΚΚΕ; Και μάλιστα με αρμόδιο υπουργό τον κ. Δένδια; Ακόμη χειρότερα, αν καταλάβει τον χώρο η Ζωή Κωνσταντοπούλου και κηρύξει απεργία από τους υδατάνθρακες, ποιος θα τολμήσει να την απομακρύνει; Αν το παράδειγμά της ακολουθήσει η Πέτη Πέρκα, που έγινε διάσημη λόγω κρουαζιέρας στη Γάζα, και μας κουβαληθεί και η ανυπόφορη μικρή Γκρέτα, τι γίνεται;

Η εφαρμογή του μέτρου στην πράξη θα έχει τεράστιες δυσκολίες. Προϋποθέτει, κατ’ αρχάς, νέο χωροταξικό σχεδιασμό του μνημείου. Θα πρέπει, δηλαδή, να δοθούν απαντήσεις σε θέματα όπως τα εξής: Ποιος θα είναι ο προστατευόμενος, ο ιερός ούτως ειπείν, χώρος; Πώς θα επιτρέπεται η πρόσβαση στο κοινό, από ποιες διόδους; Και, το κυριότερο, πώς θα προστατεύεται; Οι παραβάτες θα μπαγλαρώνονται αυθωρεί και παραχρήμα ή θα προβλέπεται διαδικασία διαπραγμάτευσης μεταξύ επίδοξων παραβατών και φρουρών; (Να το συζητήσουμε, βρε παιδιά. Προσπαθήστε να καταλάβετε τη θέση μας κ.ο.κ.) Είναι τόσο δύσκολο να γίνει σωστά και πολιτισμένα η φύλαξη του χώρου μπροστά από το μνημείο, ώστε δεν θα εκπλαγώ αν τελικά δεν εφαρμοστεί η απόφαση. Το χειρότερο, πάντως, θα ήταν να εφαρμοστεί τόσο πρόχειρα και επιπόλαια, ώστε να γίνει η αφορμή άλλης μιας περιττής περιπέτειας, που θα απορροφήσει την ενέργεια της κυβέρνησης.

Το άλλο, που δεν θα με εξέπληττε καθόλου, θα ήταν αν σκοπιμότητα της συγκεκριμένης απόφασης είναι – πέραν των άλλων – να ανάψει μια ωραία φωτιά στα μπατζάκια του κ. Δένδια. Αν κρίνω τουλάχιστον από την εκτίμηση που εκφράζουν φίλοι του Πρωθυπουργού για την προδήλως ωφελιμιστική στάση του κ. Δένδια, δεν θα το θεωρούσα εκτός της σφαίρας του πραγματικού. Αλλωστε, το ψαλίδισμα των φτερών είναι ένα σπορ που το αγαπούν πολύ στη ΝΔ και επιδίδονται σε αυτό με αξιώσεις…

Με την ευκαιρία αυτής της απόφασης, δεν θα έπρεπε να γίνει κάτι και για την προστασία της Ακρόπολης; Δεν μπορεί κανείς να βεβηλώνει τον χώρο του Αγνώστου Στρατιώτη, μπορεί όμως να το κάνει στην Ακρόπολη; Κι αν η πιάτσα, ούτως ειπείν, των απεργών και των διαμαρτυρομένων μεταφερθεί στην Ακρόπολη, όπως λ.χ. με τα παραρτήματα του ΟΚΑΝΑ, τι κάνουμε τότε;