Ραντεβού με την πρεσβευτή

Και ο Νίκος Ανδρουλάκης θα συναντηθεί με την πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης έχει λάβει από ημερών σχετική πρόσκληση, αλλά το βεβαρημένο του πρόγραμμα, εξαιτίας των περιοδειών στην περιφέρεια, δεν επέτρεψε την πραγματοποίηση της συνάντησης έως τώρα, πράγμα που επισημάνθηκε στην αμερικανική πρεσβεία, η οποία διαβίβασε τη σχετική πρόταση. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η συνάντηση της κ. Γκίλφοϊλ με τον κ. Ανδρουλάκη, η πρώτη του προέδρου του ΠΑΣΟΚ με πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα, γίνεται προσπάθεια να πραγματοποιηθεί την προσεχή εβδομάδα.

Υπενθυμίζεται ότι η αμερικανίδα πρεσβευτής έχει ήδη συναντηθεί με τους κ. Αντ. Σαμαρά και Αλ. Τσίπρα, «στο πλαίσιο των καθηκόντων της και της ενίσχυσης των ελληνοαμερικανικών σχέσεων», όπως έχει αναφέρει η πρεσβεία.

Δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη αν η κ. Γκίλφοϊλ θα επιδιώξει συναντήσεις και με άλλους αρχηγούς κομμάτων ή παράγοντες της δημόσιας ζωής, όπως για παράδειγμα με τον πρώην πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή.

Δεν ξέρω αν περάσει το κατώφλι της αμερικανικής πρεσβείας ένας άλλος πρώην πρωθυπουργός, ο Γιώργος Παπανδρέου. Δεν διαθέτω κάποια σχετική πληροφόρηση. Μπορώ όμως με βεβαιότητα να επισημάνω ότι χθες έκανε το «μπαμ» με μια εφ΄ όλης της ύλης ερώτηση που κατέθεσε και η οποία αφορά την απουσία στρατηγικής για την «πράσινη μετάβαση» στην ενέργεια. Η ερώτηση Παπανδρέου, τεκμηριωμένη από την αρχή ως το τέλος, καταγγέλλει ότι με τις ευλογίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη η «πράσινη μετάβαση» που προωθεί η κυβέρνηση είναι για τους λίγους ολιγάρχες, ενώ για τους πολλούς επιφυλάσσει «ενεργειακή φτώχεια», με τη Δυτική Ελλάδα να είναι «πρωταθλήτρια» καθώς πάνω από το 30% των νοικοκυριών αδυνατεί να θερμάνει επαρκώς τις κατοικίες του.

Στον ΣΥΡΙΖΑ πάλι, η επώδυνη υπόθεση της διάλυσης δεν έχει θεραπεία. Η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη και η αντίσταση που προβάλλει η «τρόικα» Παππάς – Πολάκης – Δούρου απέναντι στο αναπόφευκτο έχει, πρέπει να παραδεχτώ, μια ρομαντική διάσταση. Το βλέπουν ότι πλησιάζει, γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να τον αποτρέψουν, και επιμένουν. Αν αυτό δεν είναι ρομαντισμός ως απάντηση στη σκληρή πραγματικότητα, τότε νομίζω ότι οι όροι έχουν χάσει τη σημασία τους. Ο καινούργιος ελιγμός της «τρόικας» λέγεται «συλλογική ηγεσία». Επικαλούνται ένα άρθρο του καταστατικού του κόμματος (ω της συμπτώσεως, το άρθρο… 16!) είτε για να πειθαναγκάσουν τον πρόεδρο Φάμελλο να τους αδειάσει τη γωνιά είτε να τον θέσουν υπό επιτροπεία, διότι πλην των άλλων, στο έργο «περιουσιακά στοιχεία ΣΥΡΙΖΑ», ο Φάμελλος είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλο έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο.

Το νέο ραντεβού για να υπάρξει μια κάποια εξέλιξη προς αυτή την κατεύθυνση είναι στις 11 Ιουλίου, οπότε θα συνεδριάσει και πάλι η Κεντρική τους Επιτροπή. Η «τρόικα» έχει συγκεντρώσει καμιά 70αριά υπογραφές μελών και ευελπιστεί στο 10ήμερο που ακολουθεί να τις… εκατοστίσει. Τι θέλει να πετύχει; Αναστολή των σχεδιασμών των Τσίπρα – Φάμελλου, σχετικά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αναστολή, γιατί για ματαίωση δεν το βλέπω. Στο τέλος, θα μείνουν μόνοι τους στην Κουμουνδούρου…

Και μια προσωπική εκτίμηση γι’ αυτό το άθλιο θέαμα που παρουσιάζει το τελευταίο διάστημα η Βουλή: βουλευτές να αλλάζουν τα κόμματα σαν τα πουκάμισα. Δεν θα αναφέρω το κλασικό «εκείνα τα χρόνια» – τι σήμαινε ένας βουλευτής να αποχωρήσει από το κόμμα του και να ενταχθεί στο απέναντι, αντίπαλο κόμμα. Τον «πόλεμο» που ξεσπούσε, γιατί πάντα μια αποχώρηση συνοδευόταν από πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά – αν δεν μεσολαβούσαν λεφτά, πολλά λεφτά, οπότε αυτό βαφτιζόταν «αποστασία». Και αντιμετωπιζόταν ως ειδεχθές έγκλημα – περίπτωση πατρός Μητσοτάκη, Ιουλιανά 1965…

Θα μιλήσω για το σήμερα. Γι’ αυτό το πρωτοφανές φαινόμενο, βουλευτές να αλλάζουν τα κόμματα λες και παίζουν τις «μουσικές καρέκλες». Βουλευτές, μέσα σε μία κοινοβουλευτική θητεία, να μεταπηδούν διαδοχικά σε δύο ή τρία κόμματα και στο τέλος να καθίστανται ανεξάρτητοι, προκειμένου να μεταγραφούν ενόψει εκλογών σε ένα τέταρτο, ώστε να εξασφαλίσουν την επανεκλογή τους. Αυτός άλλωστε είναι και ο πραγματικός στόχος μιας αποχώρησης. Μετρούν τα δεδομένα, εκτιμούν τις συνθήκες και… κουνάνε μαντίλι. Ούτε πολιτικές θέσεις ούτε ιδεολογίες. Μόνο η επανεκλογή, και γι’ αυτή αγωνίζονται.

Ναι, αλλά αυτό δεν προάγει ούτε την πολιτική ως έννοια ούτε τους πολιτικούς ως λειτουργούς της. Και απαξιώνει συνολικά και την πολιτική και τους πολιτικούς στα μάτια της κοινωνίας. Ξεφτιλίζονται ομαδικά…

Αλλο παράδειγμα, ο Φεύγας. Ο Βασίλης Φεύγας, όχι τυχαίο πρόσωπο, γραμματέας Στρατηγικού Σχεδιασμού της ΝουΔου, πολύ κοντά στον πρόεδρο Κυριάκο Α’, αποχώρησε του (κομματικού) αξιώματος, διαφωνώντας με τη διαγραφή Σαμαρά και τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών – συν διάφορα άλλα. Θα μείνω στο δεύτερο, καθώς καλεί τον πρόεδρο Κυριάκο Α’ να τον καταργήσει.

Ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών, όμως, έχει ψηφιστεί εδώ και 2½ χρόνια. Είναι νόμος του κράτους από τον Φεβρουάριο του 2024, και ισχύει. Στο μεσοδιάστημα, μεταξύ της ψήφισης (αλλά και πριν από αυτή) και της αποστολής της επιστολής, ο κύριος Φεύγας τον είχε καταπιεί αμάσητο τον νόμο. Προς τι αυτή η όψιμη αντίδραση; Τον βρήκε μπροστά του, περιοδεύοντας στα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας ως (πιθανός) υποψήφιος στις εκλογές, είναι μια εξήγηση. Διάβασε καλύτερα τίποτε αποτελέσματα focus group και διαπίστωσε ότι το κόμμα πληρώνει βαρύ τίμημα στη βάση, είναι μια άλλη εκδοχή.

Ο,τι και να συμβαίνει, πάντως, σκεφτείτε τι θα γινόταν αν ο (αποσβολωμένος από την επιστολή) πρόεδρος Κυριάκος Α’ άκουγε τον Φεύγα και ακύρωνε τον νόμο. Νομίζω ότι θα έπρεπε την ίδια στιγμή να μαζέψει και τα μολύβια του, που λένε, από το Μέγαρο Μαξίμου.

Ευκαιρίας δοθείσης, και με βάση την επιστολή που έστειλε ο πρώην γραμματέας Στρατηγικού Σχεδιασμού, ήθελα να ξέρω ποιες στρατηγικές του Φεύγα έχει υιοθετήσει μέχρι τώρα ο πρόεδρος Κυριάκος Α’ για να κρίνουμε και τη δική του κρίση…

Ελεος πια. Πήξαμε στους… στρατηγικούς σχεδιαστές, που τα μυαλά τους είναι πιο αραχνιασμένα κι από πολυκαιρισμένη ντουλάπα.

Εχω αναφερθεί κι άλλες φορές στο παρελθόν στην ιδιαίτερη περίπτωση του Δημήτρη Καιρίδη, για το πόσο ευθύς είναι ο λόγος του, ακόμη και στα πιο δύσκολα περιβάλλοντα. Το καινούργιο γι’ αυτόν έρχεται από την Κωνσταντινούπολη, όπου συμμετείχε σε διακοινοβουλευτική διάσκεψη των χωρών – μελών του ΝΑΤΟ. Ο Καιρίδης άφησε κατά μέρος τα διπλωματικά… μπλα… μπλα… που στο τέλος της ημέρας δεν έχουν να πουν τίποτε περισσότερο από το «τι ωραία που περνάμε σε αυτά τα φόρουμ».

Απευθυνόμενος προσωπικά στον πρόεδρο της Διάσκεψης που είναι ο πρόεδρος της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης κ. Κουρτουλμούς, του είπε ξεκάθαρα ότι αν πιστεύει πραγματικά στην ελληνοτουρκική φιλία, θα πρέπει να εργαστεί για την άρση του casus belli που ισχύει από το 1995 και είναι απαράδεκτο και αντιπαραγωγικό, και σε πλήρη αντίθεση με την πραγματικότητα. Διότι, όπως είπε, 2 εκατομμύρια Τούρκοι ταξιδεύουν με βίζα κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα.

Η σαφής αναφορά του Καιρίδη έγινε παρόντος του Μεβλούτ Τσαβούσογλου, πρώην υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, ενώ στη Διάσκεψη μετείχε και ο Χουλουσί Ακάρ, ο πρώην υπουργός Αμυνας της χώρας. Τι είδα εγώ στην τηλεόραση κατά την παρέμβαση Καιρίδη; Μερικά αποσβολωμένα πρόσωπα τούρκων επισήμων. Οπότε, εύγε του Καιρίδη, που τους τα είπε κανονικά και χωρίς δολιχοδρομίες…

(Θα φάει το ψωμί του Γεραπετρίτη με κάτι τέτοια…)