Ψυχούλες

Η σύναξη της γαλάζιας Κοινοβουλευτικής Ομάδας μου θύμισε την επίσκεψη ζεύγους σε σύμβουλο γάμου. Ακόμα και αν δεν λυθούν τα προβλήματα, που είναι το πιθανότερο, τουλάχιστον βγάζουν από μέσα τους παράπονα και απωθημένα. Εναλλακτικά μπορείτε να το δείτε και ως ομαδική ψυχοθεραπεία. Και εδώ, πράγματι, βρίσκεται η ουσία της χθεσινής συνεδρίασης. Στην ψυχική διάσταση. Ούτε στα παράπονα για το επιτελικό κράτος με καθυστέρηση επτά ετών, μήτε στις σπόντες για τον Σκέρτσο ή για το «τουπέ» ορισμένων υπουργών. Για αυτό και το θέμα ετέθη ορθότατα από τον βουλευτή που πρότεινε οι υποψήφιοι, πριν συμπεριληφθούν

Διότι, αν μη τι άλλο, η περιήγηση στον ψυχισμό ενός ανθρώπου που προτίθεται να πολιτευτεί στις μέρες μας, δύναται να αποκαλύψει και πτυχές του πολιτικού μας συστήματος που παραμένουν ανεξερεύνητες ή δεν έχουν μελετηθεί στον βαθμό που τους αξίζει. Ποιο είναι, λοιπόν, το ψυχικό αποτύπωμα της ενασχόλησης με τη μάχιμη πολιτική; Θα συμφωνήσετε ότι το πρώτο στοιχείο προς καταγραφή είναι μία ναρκισσιστική έξαρση. Ως βασικό κίνητρο του πολιτευομένου συνήθως αναφέρεται η διάθεση προσφοράς στα κοινά διά της υπηρεσίας προς τους συμπολίτες. Ουδέν ψευδέστερον.

Η βούλησή του εκπορεύεται από υποδόρια αρχομανία που παραμένει ανικανοποίητη παρά την αναρρίχηση σε υψηλότερες κλίμακες του δημόσιου βίου. Από την άλλη, όμως, η συμμετοχή και, κυρίως, η παραμονή στην πολιτική αρένα απαιτεί συμβιβασμούς που, πολύ συχνά, συνθλίβουν την προσωπικότητα του ατόμου. Ο πολιτευόμενος καλείται να υποδυθεί ρόλους συχνά ασυμβίβαστους με τον ψυχισμό του. Θα παραστήσει τον ευγενή, τον φιλεύσπλαχνο και ευαίσθητο. Τον ακέραιο που διάγει βίο υποδειγματικό. Είναι μία διαδρομή κατά την οποία θα χάσει κομμάτια του εαυτού του. Θα υποστεί κοινωνικές επαφές που, υπό οποιαδήποτε άλλη συνθήκη, θα θεωρούσε απαράδεκτες. Θα υιοθετήσει το ψεύδος ως δεύτερη αλήθεια. Και, ασφαλώς, θα κάνει συμβιβασμούς με όσους βρίσκονται σε κομβικά σημεία της διαδρομής του. Θα εκχωρήσει τη συνείδησή του στο κόμμα, εις ένδειξη πειθαρχίας. Αν χρειαστεί, θα φιλήσει χέρια και ποδιές με βιολογικά υγρά. Και, σε αρκετές περιπτώσεις, θα δηλώσει «παρών», ενώ δεν ξέρει ούτε πού πατά, ούτε πού ακριβώς βρίσκεται. Ψυχούλες μου.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος εκφώνησε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ομιλία για την τεχνητή νοημοσύνη, τον ψηφιακό συνταγματισμό και τη νέα μορφή εξουσίας που διαμορφώνεται μπροστά μας. Και ίσως είναι από τις λίγες φορές που ο Βενιζέλος δεν εμφανίζεται βέβαιος για τις απαντήσεις. Λογικό. Παρατηρεί και ο ίδιος ένα περιβάλλον που μεταβάλλεται καθημερινά με ρυθμούς που ξεπερνούν την πολιτική και το Δίκαιο και συνθήκες που δεν γίνονται εύκολα αντιληπτές. Μίλησε, λοιπόν, για τον ψηφιακό συνταγματισμό ως την προσπάθεια μεταφοράς των αρχών του κλασικού συνταγματισμού – του περιορισμού της εξουσίας και της προστασίας των δικαιωμάτων – στο ψηφιακό περιβάλλον. Ομως εδώ βρίσκεται και το μεγάλο ερώτημα της εποχής. Πώς μπορεί το κράτος να ρυθμίσει έναν κόσμο όπου η πραγματική ισχύς βρίσκεται στα χέρια λίγων τεχνολογικών κολοσσών; Αυτό είναι καινοφανές στην Ιστορία της ανθρωπότητας. Γιατί ακόμη και αν ο νομοθέτης καθορίσει το πλαίσιο, εκείνος που γράφει τον αλγόριθμο καθορίζει τελικά πώς κυλάει η ζωή.

O Κυριάκος Βελόπουλος δεν ήταν στη Βουλή για την ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη. Επικαλέστηκε δογματικούς λόγους και ιδιαίτερα το συλλείτουργο με τον Πάπα. Λες και είμαστε στην Κωνσταντινούπολη παραμονές της αλώσεως και οι ανθενωτικοί δηλώνουν ότι προτιμούν το σαρίκι του σουλτάνου από την τιάρα του Πάπα. Αλλά θα μου πείτε ότι ο Βελόπουλος κάτι παραπάνω θα γνωρίζει επί του θέματος, έχει, άλλωστε, στην κατοχή του επιστολές με θεϊκή υπογραφή. Επίσης ο Βελόπουλος μας θυμίζει ότι ο Πατριάρχης είναι τούρκος υπήκοος. Σωστό. Συμβαίνει τους τελευταίους πέντε αιώνες. Και εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε μία σατανική (Θεέ μου συγχώρα με) σύμπτωση. Η άποψη του Κυριάκου Βελόπουλου για τον Πατριάρχη ταυτίζεται πλήρως με τις διαθέσεις της Μόσχας έναντι του οικουμενικού θρόνου. Περίεργο. Τι σχέση μπορεί να έχει ο Βελόπουλος με τη Ρωσία;

Είδα στην τηλεόραση την κυρία Θεώνη Κουφονικολάκου. Είναι εκπρόσωπος του Ινστιτούτου Τσίπρα, κοινώς του ίδιου του προέδρου. Μου άρεσε ο λόγος της, η ηπιότητα στην ανάπτυξη των επιχειρημάτων και, κυρίως, η απουσία εκείνου του ξύλινου, κατευθείαν από τα ’80s, αριστερίστικου ύφους. Την καταχωρίζω ως νέα είσοδο στη δημόσια σφαίρα με προοπτική και σύγχρονο ύφος. Για να δούμε…