Προβατάκος ήμουνα, τσομπανάκια έβοσκα

Οχι, δεν έκανα λάθος ως προς την απόδοση των στίχων του δημώδους άσματος. Απλά, έτσι μου ήρθε στο μυαλό όταν διάβασα την είδηση για τη στάνη και το κοτέτσι στην ταράτσα πολυώροφου κτιρίου στους Αμπελοκήπους. Μιλάμε για την πλήρη αναστροφή των όρων της υπαίθρου, την απόλυτη σύγχυση μεταξύ αστικού και αγροτικού τοπίου. Για να το φανταστούμε. Η ταράτσα θα έχει προφανώς οπτική πρόσβαση στην Πανόρμου και τους πέριξ δρόμους, φουλ από φαστφουντάδικα, μπραντσάδικα, new age κουλουράδικα, σουσάδικα, νυχάδικα, μπεϊγκελάδικα, μαϊκρομπεϊκεράδικα, χαμπουγκεράδικα, πιτογυράδικα. Κοιτάς μπροστά και βλέπεις

Εχουμε και λέμε λοιπόν. Στην ταράτσα υπήρχαν 31 κότες, 10 πτηνά διαφόρων ειδών, 10 κατσίκες και 3 ερίφια. Ο «τσομπανάκος» είναι 55 ετών, αρχιτέκτονας και CEO σε εταιρεία διαχείρισης ακινήτων. Δεν μπορώ να φανταστώ για ποιον λόγο αυτοαναγορεύθηκε «κτηνοτρόφος των Αμπελοκήπων», φαντάζομαι ότι δεν θα έχει σχέση με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, υποψιάζομαι ότι δεν θα έστησε τη στάνη από άδολη αγάπη για τα ζώα, αφού η ομάδα που τα απομάκρυνε έκανε λόγο για όχι ιδανικές συνθήκες εκτροφής (μια απορία έχω μόνο, τις κότες και τα ρίφια πού θα τα πάνε;).

Το όλο σκηνικό μού θυμίζει εκείνη τη διαφήμιση με το «Πουτ δε κοτ ντάουν» από την οποία πρωτομάθαμε τον Γιώργο Λάνθιμο, αλλά το θέμα μου δεν είναι ο συγκεκριμένος «κτηνοτρόφος». Υπάρχει όμως εδώ και κάμποσα χρόνια μια τάση που θέλει να φέρει το «χωριό» στην πόλη. Και τι δεν έχω διαβάσει και τι δεν έχω ακούσει για καλλιέργεια ζαρζαβατικών σε βεράντες, για κάθετη ανάπτυξη μποστανιών σε τοίχους, συμβουλές και προτροπές για δημιουργία περιβολιών σε ταράτσες πολυκατοικιών που, εκτός των άλλων, θα δημιουργήσουν ισχυρότερους δεσμούς στην κοινότητα της πολυκατοικίας.

Δεν επιτρέπεται να γράψω τη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό όταν τα ακούω αυτά, πάντως διαπίστωσα ότι στα σόσιαλ μίντια είδαν με συμπάθεια τη στάνη στην ταράτσα. Γλυκούλα. Αναπτύχθηκαν μάλιστα και διάφορα ιδεολογήματα με ηθικό πρόσημο, είδα αναφορές για τα ταμπού που έχουμε οι άνθρωποι της πόλης ως προς τα ζώα κτηνοτροφίας σε αντίθεση με τα ζώα συντροφιάς, παραλίγο να νιώσω τύψεις που δεν βοσκάει η κατσίκα Γκόλφω στο μπαλκόνι μου.

Ας συνέλθουμε λέω εγώ. Ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς. Δεν γίνεται το πρωί εξέκιουτιβ και το απόγευμα «ο μπαρμπα-Μπρίλιος είχε έναν γάλο πολύ μεγάλο». Για λόγους σεβασμού των αρχών της κοινότητας. Για να μη μυρίζει καβαλίνα το ασανσέρ. Διότι στο αστικό τοπίο τα μπαλκόνια έχουν λουλούδια, όχι κρεμμύδια και κουνουπίδια. Αν πάμε εκτός κέντρου της πόλης, εκεί που είναι πιο φθηνά και τα ενοίκια, και κάνουμε το μποστανάκι μας και το κοτετσάκι μας, μπράβο μας. Να θέλουμε όμως να φτιάξουμε το προσωπικό χωριουδάκι μας στην Αθήνα μες στο Κέντρο, συγγνώμη, αλλά δείχνει αδιαφορία και για την πόλη και για το χωριό και για τα ζώα (που θέλουν το περιβάλλον τους), ακόμη και για τα ζαρζαβατικά (που θέλουν το χώμα τους). Και φανερώνει τον εγωκεντρισμό μας αφού στα λίγα τετραγωνικά της ύπαρξής μας θέλουμε να χωρέσουμε τα πάντα.

Θεωρώ ότι η δίκη για την τραγωδία των Τεμπών είναι ένα εθνικό τεστ που μας αφορά όλους. Στο οποίο, μέχρι τώρα, τα αποτελέσματα είναι απογοητευτικά. Σχεδόν ουδείς το πέρασε. Ούτε ο υπουργός στην ευθύνη του οποίου υπάγονται οι συνθήκες διεξαγωγής της. Ούτε οι θεσμοί που, προς το παρόν τουλάχιστον, δείχνουν μια φοβικότητα απέναντι στο λεγόμενο λαϊκό αίσθημα το οποίο δεν έχει πάντα σχέση με την απονομή δικαιοσύνης. Και ούτε βέβαια όλοι αυτοί που πιστεύουν ότι δημοκρατία είναι το ελευθέρας «ντου» και το μπάχαλο. Πόσα χρόνια είπαμε ότι είμαστε σύγχρονο κράτος;