Πρωτομαγιά

Η Αρχή κατά του Ξεπλύματος Χρήματος εκτιμά ότι ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ απέκρυψε ποσά συνολικού ύψους 3,2 εκατομμυρίων ευρώ. Ο κ. Παναγόπουλος ισχυρίζεται ότι πρόκειται για μία στημένη υπόθεση με ψευδή και ανυπόστατα στοιχεία. Δεν εξήγησε ποιος βρίσκεται από πίσω, αλλά μας είπε ότι θα μιλήσουν οι δικηγόροι του και η Δικαιοσύνη. Αδημονούμε. Προφανώς κάτι παραπάνω θα γνωρίζει ο πρόεδρος. Μπορεί, πράγματι, να υπάρχουν περιποιημένα δάχτυλα, με το μανικιούρ τους, που ανήκουν σε δόλια επιχειρηματικά συμφέροντα, τα οποία κουνάνε τα νήματα της

Λογικά, μέχρι τη συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς, ο κ. Παναγόπουλος θα έχει δώσει απαντήσεις. Αλλιώς θα είναι κομμάτι δύσκολο να βγει στην εξέδρα και να απευθυνθεί στο προλεταριάτο, σαλπίζοντας τον σκοπό για νέους αγώνες. Αλλά ακόμα και αν δεν δώσει τις απαντήσεις, τίποτα δεν μπορεί να χαλάσει το πρωτομαγιάτικο χάπενινγκ. Το πολύ να ανέβουν τα ντεσιμπέλ της αγωνιστικής έντασης.

Είναι βέβαια και το ακροατήριο που θα παρακολουθεί την εκδήλωση. Τι θα σκέφτεται ακούγοντας τον κορυφαίο των συνδικαλιστών στον πανηγυρικό της ημέρας; Αυτό είναι μικρό πρόβλημα, πιστέψτε με. Διότι και το σώμα του ακροατηρίου θα αποτελείται, κατά κύριο λόγο, από επαγγελματίες του συνδικαλισμού, κομματικούς εργατοπατέρες, ανθρώπους που έχουν όλη την καλή διάθεση να ακούσουν με συμπάθεια και κατανόηση τον πρόεδρο.

Ο πραγματικός κόσμος της εργασίας δεν ασχολείται με αυτά. Γνωρίζει ότι δεν έχει τίποτα να περιμένει από ασκήσεις «θεσμικού» συνδικαλισμού που απεργεί δύο φορές τον χρόνο μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Η υπόθεση Παναγόπουλου, όποια έκβαση και αν έχει, είναι το μεγαλύτερο χτύπημα στον εργατικό συνδικαλισμό από τότε που οι καπνεργάτες δέχονταν το ξύλο ή και τις σφαίρες των αστυνομικών. Από την άλλη όμως, περιγράφει με ωμό τρόπο μία αλήθεια που δεν πρόλαβε να γράψει ο Μαρξ. Αν ο κόσμος μας αποτελείται από αφεντικά και σκλάβους, η καλύτερη θέση είναι κάπου ανάμεσά τους.

Ο Μάικλ Γουλφ είναι αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας, από εκείνους που ειδικεύονται στη μελέτη του παράξενου πλάσματος στο Οβάλ Γραφείο. Εκτιμά ότι ο πόλεμος στο Ιράν γίνεται για την προσωπική διασκέδαση του προέδρου Τραμπ. «Διανύει την καλύτερη περίοδο της ζωής του, επειδή όλες οι κάμερες του κόσμου είναι στραμμένες στο πρόσωπό του». Βρίσκω την εξήγηση πολύ πιο πειστική από τις αναλύσεις που θεωρούν τον πόλεμο παράτολμη κίνηση στη γεωπολιτική σκακιέρα προκειμένου να εξουδετερωθούν οι μουλάδες και να ελεγχθεί ο ενεργειακός εφοδιασμός της Κίνας. Ο κόσμος περιδινίζεται κυρίως λόγω της ψυχικής παθολογίας από την οποία υποφέρει, εν αγνοία του, ο ισχυρότερος άνθρωπος στον πλανήτη. Και ακούς τώρα βαθυστόχαστες αναλύσεις γεωπολιτικής υφής, ενώ η λύση είναι απλή: δύο αναστολείς σεροτονίνης ημερησίως συν ένα κοκτέιλ βενζοδιαζεπίνες. Και ο κόσμος σώθηκε.

Πριν από μερικούς μήνες ο υπουργός Ναυτιλίας είχε μπερδέψει τα Στενά του Ορμούζ με τη Διώρυγα του Σουέζ. Εδινε συνεντεύξεις και έλεγε ότι, αν κλείσουν τα Στενά, τα πλοία θα κάνουν τον περίπλου της Αφρικής. Τώρα ακούσαμε την πρώην υφυπουργό Μετανάστευσης Σοφία Βούλτεψη να λέει ότι τα Στενά είναι πολύ στενά. Και όχι μόνο αυτό. «Δεν είναι φτιαγμένα για πόλεμο καθώς ναρκοθετούνται εύκολα». Ηταν σοβαρό το λάθος του κατασκευαστή, είναι ορθή η επισήμανση. Εντάξει, δεν είναι όλα τα πολιτικά στελέχη δοκιμασμένα στο πεδίο των πολεμικών επιχειρήσεων και της γεωπολιτικής. Συνεπώς, δεν χρειάζονται επικίνδυνες ακροβασίες. Δηλώνουμε ότι η Ελλάδα είναι σε καλά χέρια που ξέρουν να κρατήσουν τα διπλωματικά χαρτιά. Αυτό, τίποτα άλλο. Προαιρετικά κάνουμε τον σταυρό μας και ευχαριστούμε τον Υψιστο για την επιμελητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και είμαστε μια χαρά.

Ο Σον Πεν δεν είναι με τον άνθρωπο. Ούτε με την ειρήνη. Είναι με την Ουκρανία. Και προτίμησε να πάει στο Κίεβο παρά να βρεθεί στο Λος Αντζελες, να πάρει το Οσκαρ στα χέρια και να εκστομίσει τα κλισέ για τις κρίσιμες στιγμές που ζει ο κόσμος μας. Και πολύ καλά έκανε. Κάποια στιγμή στο μέλλον θα φανεί ότι ένα χρυσό αγαλματίδιο δεν είναι τίποτα μπροστά σε μία προτομή στο Κίεβο.