Πρώτο βήμα, όχι κάτι άλλο

Μανιφέστο; Οχι. Θεωρητικό κείμενο προσέγγισης της σύγχρονης πραγματικότητας; Ναι. Γιατί ξεκινάμε όμως σήμερα τη στήλη με έναν διαχωρισμό. Μα γιατί το διάβημα επτά χιλιάδων και περίπου λέξεων που έδωσε στη δημοσιότητα το Ινστιτούτο του Αλέξη Τσίπρα και συνέγραψαν έγκριτα πρόσωπα, δεν νομίζουμε πως διεκδικεί θέση ενός μανιφέστου ή διακήρυξης. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε πως περισσότερο θα εστίαζε στο πολιτικό υποκείμενο που θα φέρει εις πέρας το εν λόγω

πλαίσιο παρά σε κάτι άλλο. Και υποκείμενο δεν σημαίνει απλά κόμμα. Σημαίνει και ποιο είδος κοινωνικής συμμαχίας θα δώσει την ευρεία νομιμοποίηση στο τελευταίο. Κείμενα πιο κλειστά σε ανάλυση ήταν πιο σαφή σε αυτόν τον ενεργητικό παράγοντα όπως η Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη του ΠΑΣΟΚ το 1974.

Από την άλλη, στο κυρίως σώμα του κειμένου που διαβάσαμε την Πρωτομαγιά αναλύεται η ανάγκη υπέρβασης και σύνθεσης τριών ιστορικών ρευμάτων όπως η ανανεωτική – ριζοσπαστική Αριστερά, η Σοσιαλδημοκρατία και η πολιτική οικολογία. Θα συμπληρώναμε πως αν κάτι απαιτείται σήμερα, μιλώντας με άξονα τα αριστερά του Κέντρου, είναι σε μία πρώτη φάση η υπενθύμιση πως και τα τρία ρεύματα είχαν τουλάχιστον μια ιστορική χρεοκοπία μέσα στα χρόνια.

Η Αριστερά που αμφισβήτησε την ΕΣΣΔ και τα ανατολικά εγχειρήματα γρήγορα έπεσε στο κενό της συμπληρωματικής διαχείρισης. Το ιταλικό αδιέξοδο και δη από το μαζικότερο ΚΚ της Δυτικής Ευρώπης είναι ένα καλό παράδειγμα. Η Σοσιαλδημοκρατία χρεώνεται ένα μέρος της απομείωσης του κοινωνικού κράτους και της αποδυνάμωσης του προστατευτισμού αφού μετά το ’90 υιοθέτησε το πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού.

Και η πολιτική οικολογία είχε σχίσμα στο εσωτερικό της σε χώρες όπως η Δυτική Γερμανία μετά τον πόλεμο. Κι αυτή αναμετρήθηκε με το σταυρικό ζήτημα αν θα εξανθρωπίσει το υπάρχον πλαίσιο ή θα συγκρουστεί με τη ρίζα του οικολογικού γρίφου. Ο Γιόσκα Φίσερ έφτασε να είναι το νούμερο 2 ως αντικαγκελάριος και ΥΠΕΞ του Γκέρχαρντ Σρέντερ όταν ο δεύτερος συναίνεσε στον βομβαρδισμό της πρώην Γιουγκοσλαβίας το 1999. Κάθε ρεύμα είχε μια ενδόρρηξη. Κάθε ρεύμα είχε μια προσπάθεια υπέρβασης. Η Ελλάδα δεν ξέφυγε από αυτά, αν και για χρόνια λόγω ενός ισχυρού δικομματισμού δεν είχε και θεαματικές διεργασίες. Πλην του αντιμνημονιακού τοπίου που όντως μετέβαλε τα πράγματα και ανέδειξε και νέες κοινωνικές δυναμικές. Μια πραγματικότητα που επίσης έστω αναστοχαστικά πρέπει να απασχολεί κάθε φιλόδοξο εγχείρημα.

Ο Τσίπρας για να είμαστε ειλικρινείς, με την Ιθάκη του επέστρεψε σε μια αρκετά ειλικρινή σκέψη πάνω σε εκείνη την εποχή. Κάθε νέο βήμα όμως πρέπει να περιέχει και καλή γνώση του τι προηγήθηκε. Περισσότερο όμως κάθε νέο εγχείρημα οφείλει να περιγράψει το είδος του υποκειμένου και του σχεδίου του. Το κείμενο του Ινστιτούτου ΑΤ, είναι μια καλή βάση συζήτησης. Οχι κείμενο κόμματος.

Αυτός, Αυτή, Αυτό: Αποφάσεις

Οπως είναι δομημένο το σύστημα, το κέντρο των διεργασιών έχει σαφή φορέα: τον Πρωθυπουργό. Αυτός αποφασίζει ανασχηματισμό ή εκλογές και βέβαια το όποιο σχέδιο της χώρας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρά τη φθορά και την πίεση από την κοινωνία και το κόμμα του, διατηρεί τον πρώτο λόγο. Και βέβαια εκείνος θα αποφασίσει για την κάλπη. Αν θα είναι αμέσως μετά τη ΔΕΘ του 2026, Οκτώβριο ή Νοέμβριο ή όχι. Τώρα, και εδώ είναι το ιδιότυπο, είναι εκείνα τα πιο δεύτερα θέματα που του φέρουν πλήγμα, όπως ο Μακάριος Λαζαρίδης. Δείγμα της νέας φάσης.

#Hashtag: Φυγή

Το αλιεύσαμε από το in.gr: πάνω από 58.000 αιτήσεις συνταξιοδότησης κατατέθηκαν το α’ τρίμηνο του 2026, ο μεγαλύτερος αριθμός από την ίδρυση του ΕΦΚΑ.

Ρεκόρ όσων θέλουν να φύγουν από τη μάχιμη εργασία. Και το δυσμενέστερο περιβάλλον για τις συντάξεις φοβούνται. Και οι περισσότεροι συνεχίζουν να εργάζονται λογίζοντας την όποια σύνταξη ως ένα βασικό σταθερό επίδομα για τις ανάγκες τους. Είναι όμως εντυπωσιακή η τάση αφού λέει πολλά και για την κατάσταση στις δουλειές σήμερα. Από αυτό το στοιχείο θα έπρεπε να ξεκινάει σήμερα ένας σοβαρός διάλογος στα κόμματα. Οχι μόνο για την ανθεκτικότητα του Ασφαλιστικού μα και για την καλύτερη πραγματικότητα στην εργασία.