Προσδοκία

Στην κρίση της Μέσης Ανατολής τα έχουμε ως τώρα βιώσει όλα. Aρα προφανώς η συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν μένει να διανύσει πολύ δρόμο ως προς την υλοποίησή της και από τις δύο μεριές. Παρ’ όλ’ αυτά διαμορφώνει συνθήκη προσδοκίας για όλους. Τα σημεία που μένουν ανοιχτά οφείλουν να αποσαφηνιστούν επαρκώς.

Και αυτό δεν αφορά απλώς τους εμπλεκομένους αλλά το σύνολο των επιδράσεων που ο πόλεμος έχει στις διεθνείς αγορές και την καθημερινότητα δεκάδων λαών. Επιπλέον, η σύρραξη αποδυνάμωσε περαιτέρω τους διεθνείς

θεσμούς και πρόσθεσε πόντους γεωπολιτικής επισφάλειας με ανεξέλεγκτες διαστάσεις και με μια περιφερειακή τροπή που υπερέβαινε και ως έναν βαθμό υπερβαίνει μια διμερή αναμέτρηση Αμερικής – καθεστώτος Ιράν.

Εχει σημασία λοιπόν η συμφωνία να μην είναι εύθραυστη και άρα να βιώνουμε έναν πόλεμο σε δόσεις αλλά να ισχύσει συνολικά και σε βάθος. Η εικόνα της απορρύθμισης διεθνώς αλλά και η κατάλυση κάθε λογικής αποτέλεσε μια εξέλιξη όπου αναδείχθηκαν οι ευαλωτότητες της παγκόσμιας οικονομίας ενώ με την εμπλοκή στα Στενά του Ορμούζ δοκιμάστηκε η ανθεκτικότητα της παγκόσμιας και όχι μόνον ναυτιλίας. Υπό αυτό το πρίσμα δεν είναι δυνατόν να αφήνονται παρερμηνείες ως προς την παύση των εχθροπραξιών ή να ρευστοποιείται κάθε συνεννόηση. Αν σήμερα επικρατεί «ομίχλη» ως προς την έκβαση, μια καθαρή λύση με σαφείς δεσμεύσεις είναι ο ελάχιστος κοινός τόπος.

Keywords
Τυχαία Θέματα