Πολλά κουρασμένα παλικάρια

Κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ που μόλις ξεκίνησε θα έχουμε πάλι πολλές και διάφορες συζητήσεις για τον κοινό αντίπαλο όλων των ομάδων που θέλουν να το κερδίσουν: αναφέρομαι στην κούραση που οι ποδοσφαιριστές κουβαλάνε έπειτα από μια σεζόν πραγματικά εξουθενωτική.

Οι αλλαγές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, αλλά και στο σύστημα των προκριματικών του Μουντιάλ που είχε ως αποτέλεσμα αυτά να ολοκληρωθούν μέσα σε πέντε μήνες, έχουν ως αποτέλεσμα στις ΗΠΑ, στο Μεξικό και στον Καναδά να βρίσκονται παίκτες που έχουν δώσει μέσα στη σεζόν

Κάποτε θεωρούσαμε πολλά τα 40-45 παιχνίδια. Τώρα τα 55 είναι κάτι συνηθισμένο. Σίγουρα υπάρχουν και ποδοσφαιριστές (αυτοί της Παρί π.χ. ή της Τσέλσι που αγωνίστηκαν και στον τελικό του Παγκόσμιου Κυπέλλου Συλλόγων πέρυσι τέτοια εποχή) που έχουν δώσει σε έναν χρόνο πάνω από 60 (!), δηλαδή πάρα πολλά ακόμα και για τα μέτρα της εποχής μας.

Στο προηγούμενο Μουντιάλ, εκείνο που είχε γίνει στο Κατάρ, τέτοιες συζητήσεις περί κούρασης δεν είχαμε: το τουρνουά είχε γίνει Δεκέμβρη και οι παίκτες είχαν αθλητική φρεσκάδα. Αλλά το Μουντιάλ του Κατάρ αποτελεί εξαίρεση. Ο κανόνας είναι το Παγκόσμιο Κύπελλο να το διεκδικούν πλέον πολλά κουρασμένα παλικάρια.

Μιλάμε συχνά και πολύ για την κούραση των παικτών – συχνά χρησιμοποιούμε την κούραση ως εξήγηση για όλα τα στραβά του ποδοσφαίρου μας. Ακόμα πιο συχνά ωστόσο, όταν μιλάμε για κούραση παικτών, δεν ξέρουμε για τι ακριβώς μιλάμε.

Οι ειδικοί γυμναστές ισχυρίζονται ότι ένα δεκαήμερο ανάπαυσης και προσεκτικής δουλειάς επιτρέπει σε κάθε σοβαρό επαγγελματία αθλητή να επανέρθει σε καλή κατάσταση. Ποιο είναι το πρόβλημα; Οτι στον καιρό μας το περίφημο αυτό δεκαήμερο απλά δεν υπάρχει.

Κάποτε, πριν από τα Μουντιάλ, οι προπονητές και οι συνεργάτες τους είχαν τη δυνατότητα μιας μίνι εικοσαήμερης (τουλάχιστον) προετοιμασίας. Κάποτε ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ, που συνήθως σηματοδοτεί το τέλος της χρονιάς, γίνονταν στις 15 Μαΐου το αργότερο: φέτος έγινε αρχές Ιουνίου!

Κάποτε για να υπάρξει χρόνος προετοιμασίας για τα μεγάλα τουρνουά τα πρωταθλήματα και τα Κύπελλα ολοκληρώνονταν στα μέσα Μαΐου – φέτος όλοι οι τελικοί Κυπέλλων στα μεγάλα πρωταθλήματα έγιναν την τελευταία εβδομάδα του Μαΐου. Η κούραση, για την οποία τόσος λόγος γίνεται, στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει να κάνει με την παράταση της σεζόν και όχι μόνο με τα πολλά ματς που προηγήθηκαν μέσα σε αυτή.

Υπάρχει ο εξής φαύλος κύκλος. Ενας ποδοσφαιριστής τελειώνει τη χρονιά έχοντας παίξει πλέον από 40 μέχρι και 60 ματς συνήθως. Τον αναλαμβάνουν αμέσως οι γυμναστές της Εθνικής και προσπαθούν να τον ξεκουράσουν αρχικά και να τον ξαναβάλουν σε λογικούς ρυθμούς προπονήσεων στη συνέχεια.

Χρόνος για αποφόρτιση όμως δεν υπάρχει. Για να μην κλατάρουν οι παίκτες, αλλάζουν οι προπονήσεις: είναι όλες χαμηλής έντασης και δεν έχουν σχέση με αυτές που ο παίκτης έχει συνηθίσει. Η διαφορετική εκγύμναση όμως δεν επιτρέπει κάποιου τύπου θεαματικό φορμάρισμα.

Συνήθως στις προπονήσεις γίνεται τακτική, δηλαδή διτέρματα στα οποία οι παίκτες καλύπτουν χώρους και κάνουν ασκήσεις επίθεσης απέναντι σε οργανωμένες άμυνες – στο πρόγραμμα υπάρχουν πάντα οι απαραίτητες πλέον εκτελέσεις στημένων φάσεων. Ετσι προκύπτουν παιχνίδια ποδοσφαιριστών που προέρχονται από χαλαρές προπονήσεις.

Αυτό φέρνει συνήθως στα μεγάλα τουρνουά ένα είδος ομογενοποίησής των παιχνιδιών: είναι σαν να βλέπουμε πολύ συχνά την επανάληψη του ίδιου παιχνιδιού!

Οι ομάδες που τακτοποιούνται πίσω από την μπάλα, αντιμετωπίζουν ομάδες που γυρνάνε την μπάλα ψάχνοντας μια καλή πάσα ή μια στημένη φάση κι όλες μοιάζουν να περιμένουν μια ατομική ενέργεια του πιο χαρισματικού τους παίκτη. Δύσκολα θα υπάρξει πραγματικά καλό θέαμα.

Θα δούμε πάλι πολλά ίδια ματς – όπως στο Μουντιάλ της Ρωσίας το 2018 π.χ. Ολες σχεδόν οι ομάδες σε αυτά τα μεγάλα τουρνουά παίζουν σε δύο διαφορετικές φάσεις: υπάρχει μια φάση άμυνας, που μάλιστα είναι αρκετά παθητική αφού όλοι σχεδόν περιμένουν και ψηλά πιέζουν ελάχιστα και μια φάση επίθεσης, που ξεκινά από τη στιγμή που η ομάδα (ή κάθε ομάδα) κερδίζει την μπάλα.

Επειδή υπάρχουν ελάχιστα σπριντ, ελάχιστο πρέσινγκ και εν τέλει όχι και πολλή δύναμη στα πόδια, όσο το τουρνουά θα προχωράει θα βλέπουμε ματς στα οποία οι επιθέσεις θα γίνονται όλο και πιο αργά και θα είναι κατά κανόνα προβλέψιμες.

Είναι εύκολο να προβλέψεις την αδυναμία κατάθεσης ενέργειας, ή την έλλειψή της. Ολα θα γίνουν πιο δύσκολα και γιατί τα ταξίδια που θα κάνουν οι ομάδες εντός των ΗΠΑ θα είναι τεράστια. Η περίπτωση της Βοσνίας π.χ. είναι εντυπωσιακή.

Η ομάδα του Σεργκέι Μπάρμπαρεζ έχει ως βάση της ένα αθλητικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο στη Γιούτα: μόνο για τα ματς του ομίλου τα ταξίδια της εντός των χωρών της διοργάνωσης ξεπερνούν τα 7.500 μίλια.

Η Βοσνία ξεκίνησε την οδύσσειά της στο Τορόντο, όπου αντιμετώπισε τον Καναδά. Το δεύτερο παιχνίδι της είναι στη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ: στο Λος Αντζελες για τη δεύτερη αγωνιστική αντιμετωπίζει την Ελβετία. Ολοκληρώνει τις υποχρεώσεις της στη φάση των ομίλων στο Σιάτλ, στις 24 Ιουνίου, κόντρα στο Κατάρ. Αν προκριθεί, συνεχίζει. Να ταξιδεύει.

Αντίθετα με αυτό που πιστεύει ο κόσμος, οι κουρασμένοι (ή για να το πω πιο σωστά οι άσχημα προετοιμασμένοι παίκτες) δυσκολεύονται πιο πολύ να αμυνθούν σωστά παρά να παίξουν σωστά στην επίθεση. Κανονικά ανάμεσα σε κουρασμένες ομάδες θα έπρεπε να βλέπουμε πιο πολλά γκολ, όμως εδώ επέρχεται ένα άλλο πρόβλημα: ο φόβος της ήττας.

Σε αυτά τα τουρνουά ένα λάθος μπορεί να στοιχίσει πολύ και κατά συνέπεια το ρίσκο απαγορεύεται. Φέτος στους ημιτελικούς και τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ είχαμε γκολ: στα Μπάγερν – Παρί και πάρα πολλά.

Αλλά στο Μουντιάλ, μου μοιάζει δύσκολο να δούμε ειδικά σε προημιτελικούς και ημιτελικούς (και δεν μιλάω για τον τελικό…) τέτοιου τύπου ματς όποιες ομάδες κι αν αγωνίζονται.

Οταν μπούμε στα νοκάουτ παιχνίδια ο ρυθμός θα πέσει κι άλλο, το ρίσκο θα μειωθεί πιο πολύ και το τρόπαιο θα το κερδίσει όποιος κάποια στιγμή είναι καλός στα πέναλτι – μακάρι να κάνω λάθος. Ξενυχτήστε να δείτε το Κουρασάο, το Ουζμπεκιστάν, την Κορέα: αυτοί θα τρέχουν. Οι άλλοι θα ταξιδεύουν…