Πολιτικοί των μνημοσύνων

Υπάρχουν – λίγοι αλλά υπάρχουν – σοβαροί πολιτικοί που έχουν λόγο, ταυτότητα, ιδέες, είναι ανοιχτοί, εργάζονται και αποδίδουν. Κάνουν λάθη, αλλά κυρίως προσπαθούν να κάνουν δουλειά, να αφήσουν θετικό αποτύπωμα στη χώρα. Στη Μεταπολίτευση είχαμε κάποιους που έγιναν και πρωθυπουργοί. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αποκατέστησε τη δημοκρατία και έβαλε τη χώρα στον δρόμο του δυτικού κόσμου, ισότιμα υπεύθυνη για την κοινή ευρωπαϊκή μοίρα· ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης απέδειξε ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος εκτός του κρατισμού· ο Κώστας Σημίτης

Εκτός αυτών, υπήρξαν κι άλλες προσωπικότητες που εξήγησαν μεν τον κόσμο διαφορετικά ο καθένας τους αλλά, όταν χρειάστηκε, ήξεραν ότι ο στόχος ξεπερνούσε τις στενές ιδεολογίες τους. Τέτοια πρόσωπα ήταν ο Γεώργιος Ράλλης, ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο Σάκης Πεπονής, ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης και άλλοι. Καθένας με τον τρόπο του συνέβαλε στο βιωτικό επίπεδο, στις ελευθερίες, στην ειρήνη, στο να συγκαταλέγεται η Ελλάδα στις ανεπτυγμένες δυτικές χώρες.

Η συμβολή των πολιτικών σε μια ιστορία επιτυχίας αξίζει τη μνεία διότι δείχνει τι σημαίνει δραστηριοποίηση στην πολιτική: σημασία, στο τέλος, έχει τι θα θυμούνται ότι εισέφερες στο κοινό καλό, είτε πολιτεύτηκες με τους δεξιούς είτε με τους αριστερούς.

Υπάρχουν, βέβαια, κι άλλοι πολιτικοί που προτίμησαν να καταγραφούν ως συμβατικότεροι. Είναι οι πολιτικοί που χρησιμοποιούν το κόμμα ως εργαλείο άσκησης της εξουσίας, την ιδεολογία ως αφορμή για μεγάλα λόγια και τους κομματικούς μηχανισμούς ως φρούριο πίσω από το οποίο οχυρώνονται. Είναι οι πολιτικοί των συναισθημάτων, των τσιτάτων, της κοινοτοπίας πάνω στην οποία κάνουν την καριέρα τους. Οι πολιτικοί των μνημοσύνων. Τις παλιές πελατειακές συνήθειες, την πολιτική αυτή στάση συμβολοποιούσε εκείνος ο παλαιός βουλευτής της Δεξιάς που δεν έχανε κηδεία και μνημόσυνο, όπου πήγαινε για να συλλυπηθεί αλλά, κυρίως, για να μαζέψει ψήφους. Στις μέρες μας, οι πολιτικοί των μνημοσύνων έχουν γίνει πολύ πιο επιθετικοί – και μια χαρά τα καταφέρνουν. Εστω κι αν, μερικοί, κάποια στιγμή, δεν σκέπτονται ότι το κλάμα δεν προϋποθέτει τη σοβαρότητα.

Ενας από τους πολλούς πολιτικούς των ημερών μας που χρησιμοποιούν τα μνημόσυνα για να κάνουν πολιτική καριέρα είναι και ο δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας. Είναι ενδεικτικό, μάλιστα, πώς εκμεταλλεύτηκε το λεγόμενο κίνημα των Τεμπών, όταν έσπευσε να φτιάξει μνημείο στην πρωτεύουσα για τα θύματα του τρομερού δυστυχήματος.

Το θέμα είναι, όμως, ότι ο δήμαρχος δίνει στη μνήμη των Τεμπών μεγαλύτερη σημασία απ’ όση δίνει στη μνήμη των θυμάτων της πυρκαγιάς του Ματιού. Κι αυτή την ερώτηση του την έκανε η συνάδελφος Κατερίνα Παναγοπούλου, στο πλαίσιο συνέντευξης που της παραχώρησε για την εκπομπή της στο κανάλι των «ΝΕΩΝ» στο ΥouTube. O δήμαρχος απάντησε: «Εντάξει τώρα, νομίζω… ότι… Ημουν εγώ δήμαρχος όταν έγινε το Μάτι;». Οντως, ο Χάρης Δούκας δεν ήταν δήμαρχος στην πυρκαγιά του Ματιού. Αλλά μήπως ήταν δήμαρχος όταν έγινε το δυστύχημα στα Τέμπη; Ας θυμηθούμε. Το δυστύχημα στα Τέμπη έγινε στις 28 Φεβρουαρίου 2023. Ο Δούκας εξελέγη δήμαρχος στις 15 Οκτωβρίου 2023, και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου 2024.

Υπάρχουν πολιτικοί που νομίζουν ότι μπορούν να λένε ό,τι θέλουν σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Που θεωρούν ότι το παραμύθι τούς κάνει άτρωτους. Δεν υπολογίζουν κάτι στο οποίο δεν έχουν τρόπο να απαντήσουν. Κι αυτό το κάτι είναι η γελοιοποίηση.

Δεν ξέρω πόσοι απ’ όσους γνωρίζουν τι συμβαίνει στα πανεπιστήμια εξεπλάγησαν με τα επεισόδια στο Αριστοτέλειο Θεσσαλονίκης τη νύχτα της περασμένης Παρασκευής. Λες και δεν ξέρουμε τι γίνεται όταν ο «χώρος» ξεφαντώνει. Το Πανεπιστήμιο έβγαλε και ανακοίνωση, στην οποία η διοίκησή του εμφανίζεται αιφνιδιασμένη (δεν μπορούσαν να φανταστούν τι γίνεται στις σχολές) και λέει ότι ίσως υπάρχει λύση στο πρόβλημα. Ισως τι; «Ισως ήρθε, τελικά, η ώρα για την άμεση ενεργοποίηση της ελεγχόμενης πρόσβασης στους χώρους του Πανεπιστημίου».

Μα αν ήθελαν θα μπορούσαν να έχουν ενεργοποιήσει την ελεγχόμενη πρόσβαση. Αλλά κι αν την είχαν ενεργοποιήσει, είναι σίγουροι ότι θα έμπαιναν στο πανεπιστήμιο μόνο φοιτητές ή και παρείσακτοι; Κι αν οι παρείσακτοι δεν έμπαιναν, πώς μπορούσαν να είναι βέβαιοι ότι οι φοιτητές δεν μπορούσαν να συμπεριφερθούν όπως οι «δήθεν επαναστάτες» της ανακοίνωσής τους;

Ας αφήσουν τα μισόλογα στο ΑΠΘ και ας σκεφτούν σοβαρά την ασφάλεια στο Ιδρυμα. Η κυβέρνηση τους ζήτησε σχέδιο ασφαλείας. Εχουν όμως σχέδιο; Εδώ φοβούνται να ενεργοποιήσουν τη δυνατότητα που τους δίνει ο νόμος για πειθαρχικούς ελέγχους. Ελπίζω, επίσης, ότι οι περισσότερες από 300 προσαγωγές της Αστυνομίας θα έχουν κάποιες νομικές συνέπειες. Αλλιώς, τα πράγματα θα συνεχίσουν όπως τα ξέρουμε, μέχρι να γίνει κάποιο πολύ πιο σοβαρό περιστατικό. Και τότε δεν θα έχει μισόλογα, θυμούς και ίσως.