Πολεμοχαρείς κουβάδες

Ηταν Μάρτιος, αν θυμάστε καλά, όταν ζήσαμε μια άσκηση διπλωματικής σχιζοφρένειας για την κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή. Από τη μία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ψέλλιζε ευχολόγια για το Διεθνές Δίκαιο και, από την άλλη, ο (πανταχού παρών και πάντα αναρμόδιος) Αδωνις Γεωργιάδης, σε ρόλο ανεπίσημου εκπροσώπου του Ντόναλντ Τραμπ και της ισραηλινής Δεξιάς, ανέβαζε ψηφιακά σεντόνια στα οποία χειροκροτούσε «εξολοθρεύσεις», ονειρευόταν τη βίαιη πτώση του καθεστώτος της Τεχεράνης και υποσχόταν ότι η δημοκρατική Δύση θα επιβάλει το «καλό» με τις βόμβες, όπως έγινε στη Λιβύη, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Τρεις μήνες μετά, ΗΠΑ – Ιράν κατέληξαν σε συμφωνία για τη λήξη του πόλεμου. Ορθώς κι ευτυχώς. Ομως το ταμείο των νεοσυντηρητικών ψευδαισθήσεων είναι μείον. Τι πέτυχαν οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους απ’ όσα μας υπόσχονταν οι εγχώριοι οπαδοί του Τραμπ;

Τα Στενά θα ξανανοίξουν εκεί που ήταν, δισεκατομμύρια δολάρια κάηκαν, το κόστος δανεισμού εκτοξεύτηκε, το πυρηνικό πρόγραμμα μάλλον θα συνεχιστεί στα κρυφά, η Τουρκία δεν απομονώθηκε καθόλου και οι αγιατολάδες δεν έπεσαν από τη ρώμη «της Δύσεως» (για να χρησιμοποιούμε τη γεωργιαδική ελληνική).

Αντίθετα, η εξωτερική απειλή στο Ιράν έδωσε στους μουλάδες το τέλειο άλλοθι, για να ισχυροποιήσουν το καθεστώς τους και την εσωτερική καταστολή, στο όνομα της «εθνικής ασφαλείας», αυτής που όλα τα δικαιολογεί κι όλα τα ξεπλένει.

Οσο για το πυρηνικό πρόγραμμα, οι περισσότερες αναλύσεις συμφωνούν πως θα συνεχιστεί κρυφά και υπογείως. Αυτά πέτυχε η υπεροπλία «της Δύσεως».

Στα δικά μας, η κυβέρνηση Μητσοτάκη πέτυχε την αυτονόμηση της «σκληρής Δεξιάς» για χάρη της εσωκομματικής ισορροπίας, επιτρέποντας σε κορυφαίους υπουργούς και στελέχη να διαφημίζουν και δημοσίως την υπονόμευση της προσήλωσης στο διεθνές Δίκαιο – αυτό που επικαλούμαστε έναντι του αναθεωρητισμού της Αγκυρας. Γιατί; Ετσι. Για να κάνουν φτηνό οπαδισμό στο Twitter. Και τώρα, φυσικά, ουδείς συγκινείται από το ότι η πραγματικότητα απέχει από τις «αναλύσεις» (ο Θεός να τις κάνει) όσων είχε πιάσει ο πόνος για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τους μουλάδες. Κανείς δεν θα παραδεχθεί ότι οι «καλές προθέσεις» της βίαιης εξαγωγής «της Δύσεως» και της δημοκρατίας έστρωσαν, για ακόμη μια φορά, ένα μονοπάτι προς την κόλαση. Κανείς δεν θα πάρει πίσω τις πολεμοχαρείς θριαμβολογίες.

Keywords