Πίσω στο πρόβλημα

Το περιστατικό της Λειψίας, και γενικώς η εντεινόμενη ρωσική προκλητικότητα έναντι της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ, έρχεται να μας θυμίσει κάτι που είχαμε ξεχάσει τους τελευταίους μήνες, καθώς είμαστε απορροφημένοι στον ηλίθιο πόλεμο του Τραμπ με το Ιράν και τις διεθνείς επιπτώσεις του. Είχαμε ξεχάσει ότι το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα ασφαλείας της Ευρώπης είναι ο πόλεμος του Πούτιν στην Ουκρανία. Το αδιέξοδο του ρωσικού επεκτατισμού στέλνει τα ντρόουν με τα εκρηκτικά στο αεροδρόμιο της Λειψίας.

Η αναζήτηση διεξόδου σε κάποιο άλλο μέτωπο

κάνει τους Ρώσους να εντείνουν τις υβριδικές επιθέσεις, όπως σαμποτάζ σε συστήματα ηλεκτροδότησης, ηλεκτρονικές εισβολές, κόψιμο καλωδίων ηλεκτροδότησης στη Βόρεια Θάλασσα κ.ά. Εμείς εδώ, στην άλλη άκρη της Ευρώπης, τώρα προσέχουμε και αντιλαμβανόμαστε την κατάσταση αυτή, επειδή είναι η Γερμανία που καταγγέλλει επισήμως τη Ρωσία για τις επιθέσεις. Εντούτοις, οι κάθε είδους ρωσικές προκλήσεις είναι παγιωμένη κατάσταση τα τελευταία χρόνια στον ευρωπαϊκό Βορρά, στη Βαλτική, την Πολωνία, τη Σκανδιναβία, ακόμη και στα Βρετανικά Νησιά. Απλώς, εμείς βρισκόμαστε πολύ μακριά και δεν μας ενδιαφέρουν αυτά – όπως βέβαια, δεν ενδιαφέρουν κι εκείνους τα δικά μας.

Ομως, ο πόλεμος για τον οποίο μιλάμε είναι πάντα ο ίδιος, είτε πρόκειται για ρωσικούς πυραύλους που πλήττουν πολυκατάστημα στο Κίεβο είτε για υβριδικές επιθέσεις σε ευρωπαϊκό έδαφος. Ο ίδιος ο Πούτιν το έχει πει επανειλημμένα, σε αυτά τα σχεδόν τεσσεράμισι χρόνια που διαρκεί ο πόλεμος, ότι ο εχθρός τον οποίο πολεμάει στην Ουκρανία είναι η Δύση συνολικά.

Η εχθρότητα για τη Δύση, τον προαιώνιο (sic) εχθρό της ρωσικής ψυχής και άλλα ηχηρά παρόμοια, είναι η επίσημη κρατική ιδεολογία, διδάσκεται στα σχολεία και μεταδίδεται από τα κρατικά ΜΜΕ. Μια λεπτομέρεια εδώ, που ίσως δεν γνωρίζετε: στη Ρωσία πλέον όλα τα ΜΜΕ είναι κρατικά, διότι με αφορμή την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» η κυβέρνηση επιστράτευσε – δηλαδή, κρατικοποίησε – όλες τις εκτυπωτικές εγκαταστάσεις.

Κάτι άλλο που μας διαφεύγει επίσης – γιατί αποφεύγουμε τις δυσάρεστες ειδήσεις, εκείνες που δεν ταιριάζουν με τον κόσμο μας – είναι ότι ο ηγέτης του ξανθού γένους έχει ζοριστεί πολύ τον τελευταίο χρόνο. Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει κολλήσει σε μια κατάσταση που θυμίζει το δυτικό μέτωπο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο,τι κινείται στην επιφάνεια του εδάφους πεθαίνει, τα ντρόουν ελέγχουν το πεδίο της μάχης και η γραμμή που χωρίζει τους αντιμαχόμενους έχει σταθεροποιηθεί. Οσο κι αν δοκίμασαν οι Ρώσοι, οι επιθέσεις τους απέτυχαν, με τεράστιο κόστος σε ανθρώπινες απώλειες. Την περασμένη άνοιξη, είχαν φτάσει στο σημείο ώστε μέσα σε τρεις μήνες να έχουν τον αριθμό των νεκρών Αμερικανών στον Πόλεμο του Βιετνάμ (κάτι παραπάνω από 55.000). Ακόμη κι οι Ρώσοι έχουν αρχίσει να κουράζονται, γιατί αν οι νεκροί είναι πράγματι 300.000, κατά τους συντηρητικούς υπολογισμούς ξένων υπηρεσιών, τότε μιλάμε για τον Πόλεμο του Αφγανιστάν επί είκοσι!

Μόνο όσοι εθελοτυφλούν δεν αναγνωρίζουν ότι το αδιέξοδο του πολέμου, μαζί με το κάθε μορφής κόστος του, γίνεται πρόβλημα προσωπικό για τον Πούτιν, ίσως μάλιστα πρόβλημα πολιτικής επιβίωσης. Ο ίδιος πάντως το αναγνωρίζει, έστω και εμμέσως. Ολοι παρατηρούν ότι στις δημόσιες εμφανίσεις του για πρώτη φορά δείχνει τόσο ανήσυχος και σκυθρωπός, χρησιμοποίησε μάλιστα και την απαγορευμένη λέξη «πόλεμος». Φοβάται για τη ζωή του και δεν μένει πια στα παλάτια του, περνά τον περισσότερο χρόνο κρυμμένος σε καταφύγια (πέντε αστέρων, εννοείται). Και πώς να μην είναι ανήσυχος όμως; Οι Ουκρανοί πετυχαίνουν στρατηγικά πλήγματα βάθους στις υποδομές του ενεργειακού δικτύου της Ρωσίας. Κατάφεραν να προκαλέσουν έλλειψη καυσίμων στις ρωσικές μεγαλουπόλεις και ουρές αυτοκινήτων στα βενζινάδικα. Με άλλα λόγια, οι Ουκρανοί έκαναν τον πόλεμο αισθητό στις ρωσικές πόλεις, οι οποίες μέχρι τώρα δεν τον είχαν νιώσει, γιατί η στρατολόγηση υποψηφίων νεκρών γίνεται μόνο από τα βάθη της ρωσικής επαρχίας. Γι’ αυτό και το καθεστώς αναγκάζεται να κάνει εισαγωγές σφαγίων από τη Βόρεια Κορέα.

Αν δεν υπάρξει «νίκη» στην Ουκρανία, με εισαγωγικά ή χωρίς, ο Πούτιν δεν στέκεται καλά στη θέση του και αυτό το καταλαβαίνει μια χαρά. Αναζητεί λοιπόν σε άλλα μέτωπα την εκτόνωση της απογοήτευσης που συσσωρεύεται στο εσωτερικό, δοκιμάζοντας με διαφόρους τρόπους την ανοχή των συμμάχων της Ουκρανίας. Ισως να σταθμίζει αν και πώς θα αντιδράσει η Δύση στην περίπτωση που αποφασίσει να χτυπήσει την Ουκρανία με τακτικά πυρηνικά…