Πετρέλαιο

Η Γκόλντα Μέιρ ήταν η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός του Ισραήλ. Και συνήθιζε να αναφέρεται σε μία αστοχία του θεϊκού σχεδίου για τον εκλεκτό λαό Του. «Ο Μωυσής μας γύριζε σαράντα χρόνια στην έρημο για να μας οδηγήσει στο μοναδικό μέρος της Μέσης Ανατολής που δεν έχει πετρέλαιο». Σωστό. Η Γη της Επαγγελίας ήταν πιο ανατολικά, αλλά τον καιρό εκείνο δεν υπήρχαν ούτε GPS ούτε μηχανές εσωτερικής καύσης. Το βέβαιο είναι ότι η παγκόσμια Ιστορία θα ακολουθούσε άλλη ρότα αν οι ωκεανοί του πετρελαίου

Πριν από εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, οι αρχαίοι ωκεανοί είχαν τεράστιους πληθυσμούς από πλαγκτόν και μικροοργανισμούς. Αυτοί οι οργανισμοί, όταν πέθαιναν, κατέληγαν στον πυθμένα. Και έτσι όπως τους σκέπαζε η λάσπη, η έλλειψη οξυγόνου δεν επέτρεπε την αποσύνθεσή τους. Με πίεση και θερμότητα για εκατομμύρια χρόνια, αυτή η οργανική ύλη μετατράπηκε σε πετρέλαιο.

Συνεπώς, αυτό που χρησιμοποιούμε είναι μετασχηματισμένη βιολογική ύλη. Καίμε αρχαία ζωή. Ο πλανήτης καίει περίπου 104 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου την ημέρα. Σχεδόν 192.000 λίτρα το δευτερόλεπτο. Η ζωή όπως τη ζούμε δεν υπάρχει χωρίς πετρέλαιο. Είναι το καύσιμο του πολιτισμού.

Η Εποχή του Πετρελαίου. Αυτές τις μέρες προσπαθώ να καταλάβω πώς λειτουργεί η αγορά. Δεν είναι εύκολο. Κατάλαβα όμως ότι η αγορά δεν τιμολογεί αυτό που συμβαίνει. Τιμολογεί αυτό που φοβάται ότι μπορεί να συμβεί.

Στο παιχνίδι αυτό, οι πρωταγωνιστές δεν είναι λαοί και κυβερνήσεις. Είναι επενδυτικές τράπεζες, hedge funds, κρατικά ταμεία και αλγόριθμοι που αντιδρούν σε ειδήσεις μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου.

Κάπως έτσι εσύ πηγαίνεις στο βενζινάδικο, σηκώνεις το κεφάλι, βλέπεις τις τιμές, ζαλίζεσαι, βρίζεις. Και το πιθανότερο είναι ότι αυτοί που έφεραν την τιμή εκεί πάνω δεν ξέρουν καν πώς μυρίζει το πετρέλαιο. Και μετακινούνται με lear jet, όχι με κάρο σαν το δικό σου. Η βενζίνη που βάζεις αυτές τις μέρες, εκτός από οκτάνια, περιέχει παγκόσμιο φόβο, χρηματιστηριακό τζόγο και τρελά κέρδη. Γι’ αυτό και καίγεται εύκολα.

Αν δεχθούμε ως έγκυρο το ρεπορτάζ των «Financial Times», o πόλεμος με το Ιράν εξελίσσεται όπως ακριβώς το περιμέναμε: καμία σχέση με τα σχέδια του προέδρου Τραμπ.

Οι «Times» γράφουν ότι η δημοτικότητα των μουλάδων σημειώνει άνοδο καθώς μεγάλα τμήματα του πληθυσμού συσπειρώνονται γύρω από τον νέο ηγέτη, αντιδρώντας στην επίθεση που δέχεται η χώρα τους. Ετσι, έχουμε το εξής: ο πόλεμος δεν φαίνεται να τελειώνει σύντομα οι τιμές του πετρελαίου πλησιάζουν τον ουρανό λαϊκό έρεισμα και οι χώρες της Μέσης Ανατολής  βρίσκονται σε βέρτιγκο.

Kατά τα λοιπά, ο πρόεδρος Τραμπ λικνίστηκε στους ρυθμούς του YMCA σε συνάντηση με YouTuber που τον υποστηρίζει. Υπέροχοι καιροί. Ο ιστορικός (ή ο υστερικός) του μέλλοντος δεν θα μπορεί να ξεχωρίσει την αλήθεια από την τρολιά.

Ο Παύλος Μαρινάκης άκουσε μία ιδέα και την υιοθέτησε, ελπίζω εκ παραδρομής: να γίνουν ονομαστικοί οι λογαριασμοί στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Η πρόταση είναι ελαφρότητα που λέμε για να περάσει η ώρα. Νομικά είναι σχεδόν αδύνατο να εφαρμοστεί. Ακόμη και αν ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ αποφάσιζε να κάνει έλεγχο ταυτοτήτων, είναι αδιανόητο να παραδίδεις σε μια ιδιωτική εταιρεία αντίγραφα διαβατηρίων εκατομμυρίων ανθρώπων. Και αν μιλάμε για το Χ του Μασκ, σκέφτομαι να αποσύρω ακόμη και τη φωτογραφία μου. Πολιτικά, η ιδέα παραπέμπει σε ολοκληρωτικά καθεστώτα. Και δεν είμαστε για να αντιγράφουμε το Ιράν, σωστά; Αν όμως θέλουμε πράγματι να μιλήσουμε για τοξικότητα στο Διαδίκτυο, καλό θα ήταν να ξεκινήσουμε από τα του οίκου μας. Να κοιτάξουμε πρώτα τα κομματικά στρατόπεδα που χρησιμοποιούν τα δικά τους τρολ. Και μετά να ζητήσουμε από τα παιδιά μας να αποσυνδεθούν, βγάζοντας τα δάχτυλα από τη λάσπη.

Είπε ο Κυριάκος Βελόπουλος από  το βήμα της Βουλής: «Η μόνη σοβαρή δουλειά που έγινε στο θέμα των εξορύξεων έγινε στην Eπταετία.  Να τα ξεκαθαρίσουμε». Και αφού το ακούσαμε και αυτό, να φέρουμε ένα βαρέλι από τον Πρίνο, να το λουστούμε και κάποιος να ανάψει το σπίρτο.