Περσία

Ενας από τους στόχους της επίθεσης εναντίον του Ιράν ήταν η αλλαγή καθεστώτος. Και όταν εξοντώθηκε ο Χαμενεΐ, τα πράγματα έδειχναν απλά. Εμφανίστηκε μέχρι και ο γιος του σάχη ως το πρόσωπο μίας ενδεχόμενης εξέλιξης που θα επανέφερε το Ιράν στον δρόμο από τον οποίο εξετράπη το 1979. Περιμέναμε, δηλαδή, αυτό το καλοκαίρι να δούμε κυρίες από το Ιράν να βγάζουν selfies με τα μπικίνι τους. Είχαν, άλλωστε, προηγηθεί και οι βίαιες συγκρούσεις στο κοινωνικό πεδίο.

Ξεκίνησαν, όπως θα θυμάστε, με οικονομικά ερείσματα, αλλά γρήγορα βγήκαν και οι γυναίκες στην πρώτη γραμμή απέναντι στις δυνάμεις ασφαλείας. Τελικώς η ανατροπή του καθεστώτος δεν ήρθε. Μπορεί να διχάστηκε, αλλά δεν έπεσε. Και όσον αφορά το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ιράν, δεν είναι λίγοι οι διεθνείς παρατηρητές που διατηρούν τις επιφυλάξεις τους ως προς την αποτελεσματικότητα της αμερικανικής πίεσης. Στην κηδεία του Χαμενεΐ οι εικόνες που είδαμε ήρθαν από άλλον αιώνα. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους να θρηνούν τον ηγέτη τους και να ρίχνουν το ανάθεμα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ισραήλ. Το καθεστώς δεν έπεσε. Ισχυροποιήθηκε.

Ασφαλώς και υπάρχει ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας που θα επιθυμούσε την ανατροπή του. Ομως έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, όποιος τολμήσει να σηκώσει κεφάλι θα δει την Τεχεράνη κρεμασμένος από την άκρη ενός γερανού. Ολο αυτό το σύστημα, που συγκροτείται από μουλάδες, Φρουρούς της Επανάστασης και αρχές ασφαλείας, απέκτησε ισχυρότερα στεγανά. Και παράλληλα, η άρχουσα τάξη των οικονομικά εύρωστων δεν έχει λόγο να πιέσει για αλλαγή. Μου έχουν περιγράψει απίστευτες εικόνες από πάρτι των ισχυρών στο Ιράν. Σέξι κορίτσια να χορεύουν γύρω από την πισίνα, άφθονο αλκοόλ, δίσκοι με κόκα, ακριβά πούρα. Και αυτό δεν αφορά μόνο τους πλούσιους. Η κοινωνία του Ιράν εκπαιδεύτηκε στην τήρηση των προσχημάτων. Σημαντικό τμήμα της έχει μάθει να ζει δύο ζωές. Μία εκτός του σπιτιού και άλλη μία εντός, με κλειστές κουρτίνες. Είναι μία συναλλαγή με τους μουλάδες που αποδίδει αμοιβαίο όφελος. Η Περσία ζει πίσω από τη μαύρη κουρτίνα του Ιράν. Για εκατομμύρια ανθρώπους, αυτή η διπλή ζωή δεν είναι επιλογή, αλλά ο μόνος τρόπος να διατηρήσουν ένα κομμάτι ελευθερίας χωρίς να διακινδυνεύσουν τα πάντα.

Ο Κυρανάκης εκστόμισε αυτή τη σαπουνόφουσκα για το κόμμα Τσίπρα που, λόγω ονόματος, εμπνέει τους τρομοκράτες. Σίγουρα εμπνέει αυτούς που γράφουν Επιθεώρηση. Αλλά οι ψυχοπαθητικοί που ανάβουν γκαζάκια, δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να κάψουν και τον Τσίπρα. Ούτε βέβαια υπάρχει ανάμεσά μας άνθρωπος που θα βγει στο βουνό επειδή πήρε ιδέες από την ΕΛΑΣ. (Λάθος! Βγήκαν τα μέλη του ΚΚΕ για νοσταλγικό διήμερο στον Γράμμο…). Ο Κυρανάκης, λοιπόν, ξέρει τι κάνει. Για δύο λόγους. Πρώτον, πρέπει να υπηρετήσει το αίτημα για πόλωση. Και δεύτερον, κάτι τέτοιες αναφορές κάνουν μεγάλο σουξέ στα καφενεία της επαρχίας – πραγματικά και εικονικά, διά των social media. Και κάπως έτσι, ο προεκλογικός λόγος της ΝΔ θα είναι δισυπόστατος. Από τη μία ο Μητσοτάκης θα μας λέει για Ελλάδα 3.0 και από την άλλη ο Κυρανάκης θα ανατρέχει στον Εμφύλιο. Είναι αυτό που λέμε ότι το θέαμα καλύπτει όλες τις ηλικίες από 8 ως 80 ετών.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Ετσι όπως στήθηκε η φάρσα στον Ντόκο θα την είχαμε πατήσει όλοι. Aλλά εμείς δεν είμαστε σύμβουλοι εθνικής ασφάλειας. Σε αυτές τις περιπτώσεις κάνεις μία στοιχειώδη διασταύρωση με την ουκρανική πρεσβεία και μετά μιλάς. Ετσι όμως θυμήθηκα μια από τις πιο ωραίες φάρσες που έχουν στηθεί ποτέ. «Κακά παιδιά». Λάλας – Ταγματάρχης. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είναι στον Λευκό Οίκο. Και οι τύποι τηλεφωνούν εκεί, λέγοντας ότι είναι από το συνεργείο που αφήνει τη «Μερσέντες» ο πρόεδρος. Θέλουν διευκρινίσεις για το σέρβις. Να αλλάξουν μπουζί και πλατίνες; Στον Λευκό Οίκο στήνεται αλυσίδα, από γραφείο σε γραφείο προκειμένου να βρεθεί κάποιος από την ελληνική αντιπροσωπεία. Και βρέθηκε. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Βύρων Πολύδωρας. Και τους έστειλε στον διάολο.

«Δεν μπορείς να είσαι κομμουνιστής και να πιστεύεις στον Θεό. Δεν μπορείς να είσαι πιστός στον Μαρξ και στην Αμερική. Θα είσαι είτε κομμουνιστής είτε πατριώτης». Το είπε ο Τραμπ στην ομιλία του για τα 250 χρόνια από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Κάτω από το όρος Ράσμορ, με τα πρόσωπα των τεσσάρωνπροέδρων. Αν υπήρχε ο Θεός που επικαλέστηκε, θα του έριχνε τον Τζέφερσον στο κεφάλι.