Ιδιώνυμο

Στατιστικά, είναι βέβαιο ότι θα σου συμβεί, αν συνεχώς παίζεις με τη φωτιά: θα έρθει η στιγμή που θα καείς. Αυτό μας έχει συμβεί από την περασμένη Πέμπτη, όταν η Βάγια Νέστορα υπέκυψε στα εγκαύματα που της προκάλεσε η πυρκαγιά από τα γκαζάκια κάποιων «αγωνιστών». Αυτό διαχειριζόμαστε τώρα.

Οι φρικτές συνθήκες του θανάτου της Βάγιας Νέστορα (80% εγκαύματα 2ου και 3ου βαθμού) δικαιολογούν την ένταση των αντιδράσεων, από την πλευρά της ΝΔ. Και μόνο η σκέψη του μαρτυρικού θανάτου

Αυτή η φρίκη, την οποία νιώθει ο καθένας που αναλογίζεται το τέλος της Βάγιας Νέστορα, αντανακλάται ως ένα βαθμό και στις ανακοινώσεις των κομμάτων της αριστερής αντιπολίτευσης. Ολα τα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΕΛΑΣ), το καθένα στα δικά του μέτρα, ανέβασαν τον τόνο και καταδίκασαν τη δολοφονία με λόγο αισθητά σκληρότερο από τον συνήθη. (Η Νέα Αριστερά δεν καταδίκασε, αλλά δικαιολογείται γιατί σύσσωμη ήταν απορροφημένη στην υπόθεση της συζύγου Φαραντούρη. Πέντε άνθρωποι είναι τι να προλάβουν; Επίσης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου απέδωσε τη δολοφονία σε προβοκάτσια της κυβέρνησης…)

Στην έκρηξη θυμού, οπωσδήποτε έπαιξαν ρόλο και οι τύψεις για τη δικαιοσύνη που δεν αποδόθηκε για το έγκλημα της Marfin. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι γνωστό ότι επέλεξε να μην ανοίξει παλιές πληγές, έτσι δεν αναζήτησε ευθύνες για το εξάμηνο της «πρώτης φοράς Αριστερά», που οδήγησε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού. Παρόμοια ήταν και η αντιμετώπιση του εγκλήματος της Marfin, λες και οι συνθήκες υπό τις οποίες διαπράχθηκε το έγκλημα (καθημερινές αντιμνημονιακές διαδηλώσεις και ταραχές), κατά κάποιον τρόπο, δικαιολογούσαν, όχι το ίδιο το έγκλημα, αλλά το «πάγωμα» της υπόθεσης. Αποδόθηκαν τιμές στα θύματα, δημιουργήθηκε και ένα σεμνό μνημείο στο σημείο του εγκλήματος , αλλά ως εκεί.

Το γεγονός όμως ότι ποτέ δεν έλειψαν βανδαλισμοί και βεβηλώσεις σημαίνει ότι οι ατιμώρητοι δολοφόνοι εξακολουθούν να έχουν υπερασπιστές, που αντιλαμβάνονται τελείως διαφορετικά την υπόθεση. Εδώ είναι όμως και η ειδοποιός διαφορά των δύο εγκλημάτων. Δεν υπάρχει ανάλογο περιβάλλον κοινωνικής αναταραχής σήμερα – αν εξαιρέσουμε κάποιους διαταραγμένους, που προβάλλουν γύρω τους τη μούρλα που κουβαλάνε στο κεφάλι τους. Δεν υπάρχει τρόπος να βαφτίσεις τη Βάγια Νέστορα «εχθρό του λαού». Μια γιαγιά ήταν, που μεγάλωνε το παιδί της κόρης της, που είχε πεθάνει. Τηρουμένων των αναλογιών, η Βάγια Νέστορα είναι ο Αλέξης Γρηγορόπουλος της άλλης πλευράς.

Για τον θάνατό της, εκτός από τους αυτουργούς, ευθύνεται και η γενικότερη ανοχή σε φαινόμενα της λεγόμενης ήπιας τρομοκρατίας. Οι εκρηκτικοί μηχανισμοί με γκαζάκια θεωρούνταν κάτι παρεμφερές με τις κροτίδες και τα βαρελότα. Η ανοχή αυτή οφειλόταν, κατ’ αρχάς, στους ευνόητους πρακτικούς λόγους, που πάντα πρυτανεύουν στον κρατικό μηχανισμό: αν μπορείς να αποφύγεις κάτι δύσκολο και επίπονο, το αποφεύγεις. Οφειλόταν όμως και σε λόγους πολιτισμικούς και ιστορικούς. Μέχρι να εμφανιστεί η Ακροδεξιά ως οργανωμένη συμμορία και να αρχίσει να δέρνει, η βία από τους εξτρεμιστές της Αριστεράς γινόταν ανεκτή ως φυσικό φαινόμενο, όπως η βροχούλα. Κοινοβουλευτικοί αστέρες της Αριστεράς, θυμίζω, υπερασπίζονταν τους διάφορους Μαζοκόπους στα δικαστήρια. Τώρα, λοιπόν, που τα γκαζάκια έκαψαν ζωντανή μια γυναίκα, ο τραγικός θάνατός της ας είναι τουλάχιστον η αφορμή, για να γίνει κάτι χρήσιμο και οι επιθέσεις με γκαζάκια να γίνουν ιδιώνυμο αδίκημα. Στο παρελθόν, από όσο ξέρω, επιχειρήθηκε αυτό δύο φορές από την κυβέρνηση· και τις δύο, έκανε πίσω. Ιδού η ευκαιρία για την τρίτη.

Παρατηρώ ότι συνεχίζονται σταθερά οι διαρροές στελεχών από τον ΣΥΡΙΖΑ προς την ΕΛΑΣ κι όλο γίνεται πιο στενόχωρη η ατμόσφαιρα στον προσφυγικό καταυλισμό – είναι κι αυτός ο άκαρδος Νυφούδης, σε ρόλο Βεληγκέκα, που βγαίνει κάθε τόσο και τους φωνάζει να φύγουν, ότι δεν τους θέλουν κ.λπ. Τι θα απογίνουν αυτοί οι άνθρωποι; Πώς θα ασκήσουν το δικαίωμά τους στις διακοπές; Μήπως θα έπρεπε λοιπόν η κυβέρνηση να στηρίξει τον συγκεκριμένο κλάδο, με ένα «ELAS-pass»; Υποτίθεται, άλλωστε, ότι η δημιουργία κόμματος από τον Καραμήτρο ευνοεί την κυβέρνηση, οπότε ένας λόγος παραπάνω…