Περιμένοντας τον Γκοντό

Η φάση στην Κεντροαριστερά είναι «Περιμένοντας τον Γκοντό». Στις δεκάδες αναλύσεις του αριστουργήματος, ο Σάμουελ Μπέκετ δεν εννοούσε ακριβώς τον Θεό ως τον άγνωστο που περιμένουν οι ήρωες. Η αμφισημία αυτή το καθιστά αριστούργημα. Εν Ελλάδι, όμως, το παρακάναμε.

Το κάθε προοδευτικό μαγαζί περιμένει ένα διαφορετικό θεϊκό χέρι να το λυτρώσει. Το ΠΑΣΟΚ να ξαναβρεί τους χαμένους του ψηφοφόρους. Δηλαδή να ξαναγίνει κόμμα εξουσίας. Η ΕΛΑΣ κάνει μια πιο περίπλοκη ευχή.

Η αρχική σκέψη του Αλέξη Τσίπρα πως σύντομα θα ξαναδούμε συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και άρα αυτόματα θα αποδεσμευτεί χώρος για νέο 2012 δεν ισχύει. Και αν ισχύσει, η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Ούτε ο Αλέξης θα είναι ξανά 38 ετών. Ούτε οι πλατείες γεμίζουν με κόσμο κατά του ΔΝΤ. Το θεϊκό χέρι για την ΕΛΑΣ θα ήταν οι στραβοτιμονιές των πασόκων και το αδιέξοδο της κεντροαριστερής δεξαμενής που θα απαυδήσει με τα στάσιμα νερά της Χαριλάου Τρικούπη και θα ξαναδώσει ευκαιρία στον Τσίπρα. Και τα δύο σενάρια απαιτούν Γκοντό.

Οχι αυτόν του Μπέκετ, που στην τελική δεν έρχεται και ποτέ. Κάποιον πιο χειροπιαστό. Ο βαθμός δυσκολίας είναι επομένως μεγάλος. Από ένα μικρό και μεικτό εκλογικό σώμα που θέλει να κυβερνηθεί η χώρα, η ΝΔ διεκδικεί τη μερίδα του λέοντος. Ο δε αντίπαλος είναι… δύο. ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ. Να προστεθούν νέοι εκλογείς ή να αυξηθεί ραγδαία η συμμετοχή, χλωμό.

Αφήστε που, όταν συμβαίνει, η ψήφος πάει εκτός των τειχών. Οι απαντήσεις που δίνουν οι ενδιαφερόμενοι κινούνται ανάμεσα σε στερεότυπα τύπου συμπόρευση και συμμαχία. Και σε προχώ άλματα στο κενό τύπου Επινέ α λα Γαλλία.

Η πικρή αλήθεια για την εγχώρια Κεντροαριστερά στην Ελλάδα είναι πως την ίδια ώρα που η ΝΔ κινείται – παρά τη φθορά – με όρους κυβερνώσας παράταξης, οι αντίπαλοί της μοιάζουν να έχουν συμβιβαστεί με την κουλτούρα του μικρομεσαίου κόμματος. ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ δεν είναι και δεν πρέπει να είναι ομάδες πίεσης στην κυβέρνηση.

Οφείλουν να συντάξουν ανταγωνιστικά σχέδια. Αυτό δεν σημαίνει πάντα και απλώς μεταγραφές ή υψηλές ρητορικές. Σημαίνει μετακίνηση και ψηφοφόρων από τη ΝΔ.

Σήμερα το μόνο αξιόμαχο ρυμουλκό είναι οι δυσαρεστημένοι της γαλάζιας παράταξης που δεν θέλουν να πάνε στην κάλπη. Και ο Αντώνης Σαμαράς που έχει υπαρκτό ρεύμα, όσο κι αν δεν θέλει το Μέγαρο Μαξίμου να το αντιληφθεί. Ανταγωνιστικό σχέδιο σημαίνει επίσης και προωθητικές θέσεις που να τέμνονται με μια συλλογική αγωνία.

Το Die Linke έκανε σημαία του το στεγαστικό στο Βερολίνο. Και πήγε πόρτα- πόρτα. Ανταγωνιστικό σχέδιο είναι να έχεις και 20 με 25 έτοιμους υπουργούς. Το ΠΑΣΟΚ σε αυτό έχει προβάδισμα στην Kεντροαριστερά. Του λείπει το ρεύμα. Στέκεται ακόμη μετέωρο σαν τον Εστραγκόν ή τον Βλαδίμηρο του Μπέκετ.

Δεν ήταν απλά μια ομιλία ενός αμερικανού ΥΠΕΞ με φόντο την Ακρόπολη και κατά την ώρα που το φως χαμήλωνε από τον λόφο της Πνύκας. Ηταν μια συνολική πλατφόρμα ενός μελλοντικού προέδρου των ΗΠΑ. Εδώ χωρούσαν όλα. Από την ευθεία αναφορά σε Περσικούς Πολέμους δηλαδή στο σημερινό Ιράν.

Μέχρι τη σύνδεση της αρχαίας αθηναϊκής Δημοκρατίας με τη σημερινή Δύση. Η τελευταία παρότι με ρήγμα στο εσωτερικό της, εδώ στην ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο, εικονογραφήθηκε εκ νέου ως συλλογική. Με μια παράμετρο. Είναι ενιαία ως προς τους αντιπάλους της. Ευθέως ο χθεσινός μουσαφίρης προεικόνισε πολιτισμικούς πολέμους.

«Παράλληλα, η Συνέλευση επισημαίνει σημαντικές και διαρκείς προκλήσεις όσον αφορά τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών στη χώρα. Μεταξύ άλλων, προκαλούν ανησυχία η διαφθορά μεταξύ υψηλόβαθμων δημόσιων λειτουργών, η κυβερνητική παρέμβαση σε ευαίσθητες δικαστικές έρευνες…». Μόλις διαβάσατε απόσπασμα από την πιο πρόσφατη έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης (απόφαση 2674 της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης). Δεν τη λες και θετική για τη χώρα, ούτε επιδοκιμαστική για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης. Πώς το ‘πε ο Αντώνης Σαμαράς στο συνέδριο του «ΒΗΜΑΤΟΣ»; Σημάδια παρακμής με πολιτική ευθύνη. Να προσθέσουμε πως η διαφθορά είναι και θέμα ανισοτήτων και πολλαπλασιαστής τους. Αυτά γιατί ακούμε όλη μέρα βουλευτές της ΝΔ να υποδύονται τους θεσμικούς. Τι απαντούν αλήθεια;