Περιμένοντας το GTA

Μέχρι να αγοράσω την καινούργια παιχνιδοκονσόλα και να κυκλοφορήσει το Grand Theft Auto VI, λέω να κινηθώ στον κόσμο του Αλέξη Τσίπρα. Ούτως ή άλλως κι αυτός φανταστικός είναι και δεν χρειάζεται ούτε κονσόλα – άλλη μία σπουδαία παροχή. Επίσης έχει και δωρεάν μετακινήσεις με τα μέσα μεταφοράς, συνεπώς μπορώ να τον εξερευνήσω.

Ομως στέκομαι μπροστά σε μία αναφορά του Τσίπρα και δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω της μήτε να κάνω βήμα προς άλλη κατεύθυνση. Πρόκειται για την πρώτη δέσμευση που ανέλαβε στο νέο του κοινωνικό συμβόλαιο με τον πολύπαθο λαό μας: «Αλλαγή αναπτυξιακής στρατηγικής. Δεν ζητάμε από τους ίδιους ανθρώπους να δουλεύουν περισσότερο για λιγότερα. Ζητάμε να αποδίδει περισσότερο η δουλειά τους». Και όσο και αν χτυπάω τη χοντρή καραφλή κεφαλή μου δεν μπορώ να καταλάβω τι εννοεί ο άνδρας και τι περιέχει το όραμα. Τι στο καλό σημαίνει «αλλαγή αναπτυξιακής στρατηγικής»; Κάνουμε τώρα ανάπτυξη με κάποιο σύστημα και ο Αλέξης θα μας βάλει να αναπτυχθούμε και ένα διαφορετικό; Θα αναλάβει τη διακυβέρνηση και η χώρα θα ξεφύγει από το τρίπτυχο Εστίαση – Ακίνητα – Τουρισμός; Μαζί του. Αλλά δεν εξηγεί και πώς θα το κάνει. Είπε κάτι, αλλά δεν έδωσε λεπτομερείς εξηγήσεις: «Δημιουργούμε το Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης, τη νέα επενδυτική μηχανή της επόμενης δεκαετίας.

Με πρωτογενή κεφάλαια 12 δισεκατομμυρίων στην τετραετία: Ενάμισι δισεκατομμύριο τον χρόνο από το εθνικό σκέλος των δημοσίων επενδύσεων και 500 εκατ. από τη συμμετοχή εγχώριων επιχειρήσεων. Και ένα δισεκατομμύριο τον χρόνο από την ανακατεύθυνση των εσόδων από την Golden Visa». Μπράβο. Και τι θα κάνει αυτό το Ταμείο που μπορεί να αλλάξει την αναπτυξιακή στρατηγική της χώρας; Εξηγεί ο Τσίπρας: «Το Ταμείο δεν μοιράζει επιδοτήσεις. Χρηματοδοτεί στόχους με δημόσιο έλεγχο, ώριμα έργα και μετρήσιμο αποτέλεσμα». Να, εδώ μας το κόβει στο καλύτερο. Θα μου πείτε ότι το τρέιλερ δεν μπορεί να σου αφηγείται και ολόκληρη την ταινία. Εσύ συγκρατείς ότι θα αλλάξει η αναπτυξιακή στρατηγική με 12 δισ. ευρώ, δημόσιο έλεγχο και ώριμα έργα. Και τι είναι τα ώριμα έργα; Ε, είσαι πολιτικά ανώριμος αν ρωτάς και αυτό.

Λογικά ο Μητσοτάκης θα απαντήσει στον Τσίπρα με θεατρικό τρόπο. Ο Αλέξης μοίρασε λεφτά σε μορφή υποσχέσεων. Ο Κυριάκος θα ανέβει στο βήμα με το χρήμα στο χέρι. Και θα το κουνάει όπως η Βουγιουκλάκη τη βεντάλια. Πραγματικό χρήμα. Μπείτε στην ουρά και περάστε να το πάρετε. Και ναι, δεν αποκλείεται αύριο το βράδυ να κάνουμε υπολογισμούς για το πού μπορούμε να σταθούμε χωρίς ομπρέλα όταν θα αρχίσει να βρέχει χρήμα. Από τα πλεονάσματα που, κάποτε, η Νέα Δημοκρατία τα χαρακτήριζε «ματωμένα», καθώς περιείχαν το αποτέλεσμα της υπερφορολόγησης. Συμβαίνει και τώρα. Μπορεί να έγιναν βήματα στον περιορισμό της φοροδιαφυγής, αλλά το σακούλι των παροχών γέμισε και από τα αυξημένα φορολογικά έσοδα που δημιουργεί η ακρίβεια. Θα μπούμε στην ουσία; Θα συζητήσουμε για το παραγωγικό μοντέλο της χώρας; Αργότερα. Τώρα είμαστε στο σημείο που γίνεται η κλήρωση της λαχειοφόρου αγοράς στη συνεστίαση.

Φαντάζομαι μοιραζόμαστε την ίδια απορία. Γιατί οι άνθρωποι τείνουν να πιστεύουν τις μεγαλοστομίες των πολιτικών; Γιατί, ακόμα και σήμερα, η ακατάσχετη παροχολογία έχει εύπιστο ακροατήριο; Το θέμα είναι κατά βάση ψυχολογικό. Οταν βρίσκεσαι σε δύσκολη θέση και ακούς τον πολιτικό να σου τάζει χρήματα, μένεις στην ελπίδα. Η λογική στέκεται πιο πίσω και δεν κάθεται να κάνει υπολογισμούς για το δημοσιονομικό κόστος και άλλα τεχνικά. Επίσης οι άνθρωποι έχουν την τάση να φέρνουν πιο κοντά στην αλήθεια κάτι που τους συμφέρει.

Χρειάζεσαι αύξηση 500 ευρώ. Ενας πολιτικός στην προσφέρει. Η ανάγκη αλλοιώνει την αίσθηση της πραγματικότητας. Σου υπόσχεται έναν καλύτερο κόσμο χωρίς καμία θυσία και υποχρέωση. Ε, γιατί να μην τον πιστέψεις; Και ασφαλώς είναι και η κουτοπονηριά: ακόμα και αν κάνει τα μισά από αυτά που υπόσχεται, πάλι κερδισμένος θα είμαι. Για αυτό και η παροχολογία δεν πρόκειται ποτέ να πεθάνει. Πάντα θα υπάρχει κάποιος που τάζει λεφτά και κάποιος που ήδη κάνει σχέδια για το πώς θα τα ξοδέψει.