Περιφορές, αναφορές

Στην αρχή, δεν ήθελα, δεν μπορούσα να το πιστέψω. Είναι κι αυτή η καχυποψία που έχουν καλλιεργήσει τον τελευταίο καιρό τα «θαύματα» της τεχνητής νοημοσύνης. Τι να πιστέψω δηλαδή; Οτι ένας άνθρωπος, πρώην βουλευτής, πρώην κοτζάμ υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας της ΠΦΑ τριγυρνάει μαζί με δυο-τρεις άλλους απελπισμένους στους δρόμους της Αθήνας κρατώντας μια φωτογραφία να, με το συμπάθιο, του τύραννου Χαμενεΐ; Δηλαδή ούτε διήγημα του Παπαδιαμάντη για κάποιον παπα-Χαράλαμπο που βγήκε μόνος του στους

δρόμους κάποιου χωριού να κάνει την περιφορά της εικόνας της Παναγιάς της Γιάτρισσας. Βέβαια, θα πει κάποιος – και πολύ σωστά θα κάνει – ότι η γραφικότητα δεν σκότωσε ποτέ κανένα. Ναι, αλλά αυτός ο άνθρωπος υπήρξε επικεφαλής ενός νευραλγικού υπουργείου κατά την πιο κρίσιμη, ίσως, περίοδο για τη χώρα τα τελευταία πενήντα χρόνια. Από την άλλη, ο ίδιος φταίει ή εκείνος που του εμπιστεύτηκε τη θέση; Σωστό κι αυτό.

Τέλος πάντων, η φωτογραφία με τον, συμπαθή κατά τα άλλα, Παναγιώτη Λαφαζάνη μοιάζει σαν σκηνή από το γκραν φινάλε του πάλαι ποτέ προοδευτικού χώρου της Ελλάδας. Οι μισοί – μπορεί και παραπάνω – «ένοικοί» του συνειδητοποίησαν τι πραγματικά σημαίνει στην εποχή μας πρόοδος. Οι υπόλοιποι έμειναν παγιδευμένοι στη γραφικότητα μιας αποδομημένης πλέον πολιτικής ιδεολογίας που έχει αποχαιρετήσει εδώ και πολλά χρόνια τον ορθολογισμό και πάει χεράκι χεράκι με το μεταφυσικό. (Αν σήμερα κάνουν περιφορά τη φωτογραφία του Χαμενεΐ, η απόσταση από το να βγάλουν σε προσκύνημα τα παντοφλάκια του Στάλιν είναι μια αστραπή).

Θρησκεία λοιπόν. Θρησκεία και δογματισμός, όχι ιδεολογία. Θρησκεία, μην πω αίρεση, είναι να διαδηλώνεις με κεντρικό σύνθημα «Κάτω τα χέρια από την Κούβα», εννοώντας κάτω τα χέρια από το καθεστώς της, όταν οι ίδιοι οι Κουβανοί εξεγείρονται κατά του καθεστώτος και τα κάνουν γης μαδιάμ στα γραφεία του Κομμουνιστικού Κόμματος. Στάσου, βρε φίλε. Εσύ δεν μου έλεγες πριν από μόλις δεκαπέντε μέρες ότι δεν είσαι με τους μουλάδες του Ιράν, αλλά ακόμη και τα τυραννικά καθεστώτα πρέπει να τα ρίχνουν οι ίδιοι οι λαοί; Γιατί κωφεύεις στην επιθυμία του λαού της Κούβας; Και για πες μου, σε παρακαλώ, εσύ, ναι, εσύ που κρατάς το πλαϊνό εξαπτέρυγο στη λιτανεία των χαμένων ιδεών, τι είναι πιο κοινωνικά λειτουργικό, πιο κοντά στον άνθρωπο που βάζεις πάντα στο επίκεντρο; Να μείνουν υπό κατάληψη τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, μια πληγή στο αστικό τοπίο, ως μνημείο όπου ελάχιστοι έχουν πρόσβαση ή να γίνουν σύγχρονες μονάδες φιλοξενίας για του συγγενείς καρκινοπαθών από την περιφέρεια που νοσηλεύονται στον Αγιο Σάββα;

Κι εσύ που λιβανίζεις ακόμη τις εμμονές σου, τι λες; Οτι ο Λαφαζάνης είναι τουλάχιστον έντιμος. Βεβαίως και είναι. Και βεβαίως η εντιμότητα είναι βασική και πρωτεύουσα αρετή για κάποιον, είτε πολιτικό είτε πολίτη. Δεν εξασφαλίζει όμως τα άλλα προσόντα που απαιτούνται για να κουμαντάρεις ένα μικρομάγαζο ή ένα κράτος. Την ικανότητα, την αντίληψη της πραγματικότητας, την προβλεψιμότητα, την αποτελεσματικότητα. Και, μεταξύ μας, όλοι γνωρίζουμε άτομα καθ’ όλα έντιμα που αποδείχθηκαν ωστόσο ιδιαίτερα επικίνδυνα για τη χώρα τους.

Kokoretsi soft porn

Τη διαφήμιση με την παρουσιάστρια και τον παρουσιαστή που (πώς να το πω τώρα;) ερωτοτροπούν την ώρα που εκείνη προσπαθεί να τυλίξει το έντερο στο κοκορέτσι κι εκείνος της την πέφτει εκ των όπισθεν (και όλο αυτό λόγω Πάσχα) την έχετε δει υποθέτω. Σηκώθηκε λοιπόν «ιερή» αντίδραση με επίκεντρο την ηθική. Σχόλια για το πόσο μπορεί να διαφθείρει το χρήμα, καταγγελίες διότι ζουμάρει στα εντόσθια ενός ζώου, μπηχτές για το ότι είναι ακριβής αντιγραφή, με τύλιγμα κοκορετσιού αντί για κεραμική, της ταινίας «Ghost» με την Ντέμι Μουρ και τον Πάτρικ Σουέιζι.

Δεν καταλαβαίνω την αναζήτηση ηθικού ερείσματος. Η διαφήμιση απλά δεν είναι αισθητικά αποδεκτή. Τη βλέπεις και σου έρχεται η μπόχα των ωμών εντοσθίων στη μύτη. Αυτό και μόνο φτάνει. Στην εποχή του Only Fans, τα σεξουαλικά υπονοούμενα μας μάραναν.