Πέρα βρέχει

Οι δημοσκοπήσεις είναι σαν τις ακτινογραφίες. «Πέρυσι τέτοια εποχή» οδυρόταν η θεία Παγώνα στην κηδεία του «ο Ανέστης είχε κάνει γενικό τσεκάπ! Περδίκι ήταν το πουλάκι μου! Πώς τον ξέκανε το θεριό μέσα σε έναν χρόνο;». «Οπως κατέρρευσε η Ζωή Κωνσταντοπούλου από το 19% στο 3%…» ήθελα να της απαντήσω.

Οσο βεβαίως ζυγώνουν οι εκλογές, τα γκάλοπ κερδίζουν σε εγκυρότητα. Θεωρητικά. Τον Μάιο του 2023, προπαραμονή της πρώτης αναμέτρησης, εμφάνιζαν τη Νέα Δημοκρατία πέντε μονάδες εμπρός από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η διαφορά τους τελικά έφτασε στις είκοσι. Δικαιώθηκαν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Χαρίλαος Φλωράκης, οι οποίοι παρομοίαζαν την κάλπη με γκαστρωμένη γυναίκα που – στον καιρό τους, ελλείψει προγεννητικών ελέγχων – δεν ήξερες τι θα φέρει στον κόσμο.

Οι δημοσκοπήσεις έχουν, παρά ταύτα, πολλαπλή χρησιμότητα. Τροφοδοτούν δημοσιογράφους και δημοσιολογούντες, εμού μη εξαιρουμένου. Ανιχνεύουν γενικές τάσεις, που ένα κόμμα – εφόσον σέβεται τον εαυτό του – οφείλει να αντιμετωπίζει ψύχραιμα. Ειδάλλως κινδυνεύει να γίνει άθυρμά τους. Λειτουργούν εν μέρει και ως αυτοεκπληρούμενες προφητείες. Οποιος παρουσιάζεται να έχει τον αέρα πρίμα κερδίζει περισσότερους αναποφάσιστους πολίτες. Και σαλτιμπάγκους πολιτευτές, με ταλέντο στις εισπηδήσεις.

«Σημασία» επισημαίνουν οι ειδικοί «έχουν τα ποιοτικά ευρήματα». Συμφωνώ απολύτως. Εκείνο που με εντυπωσίασε στην πιο πρόσφατη έρευνα, της Real Polls, ήταν το βασικό κριτήριο με το οποίο επιλέγουν κόμμα οι πολίτες.

«Με βάση την ικανότητά του να λύνει προβλήματα» είπε το 41,8%. «Προς όφελος ποιου;» θα ρωτούσα. «Του λαού!» θα απαντούσαν το δήθεν προφανές. Το εξόφθαλμα λανθασμένο. Διότι άλλη λύση ωφελεί τους «πρεκάριους» – ντελιβεράδες και εποχικούς υπηρέτες του τουρισμού – και άλλη τους νοικοκυραίους. Να μη μιλήσουμε για την ελίτ…

«Η εντιμότητα, το καθαρό προφίλ» δήλωσε το 39,4%. Ο,τι δηλαδή θα έπρεπε να είναι εξαρχής αναμφισβήτητο για όποιον πολιτεύεται. Ουαί κι αλίμονο εάν φοβάσαι μήπως σού προκύψει ο ηγέτης κλέφτης. Οποια απόφαση και να λαμβάνει, θα υποπτεύεσαι ότι χρηματίστηκε. Θα καταντήσεις τελικά να εκλέξεις έναν ανίκανο, έναν κατά συρροήν αυταπατώμενο, μόνο και μόνο επειδή θα σε ψήσει ότι έχει καθαρά χέρια.

Η ιδεολογική ταυτότητα του κάθε κόμματος καθορίζει την ψήφο σε ποσοστό μόλις 12,6%. Εδώ στραβοκατάπια. Ενας αριστερός, δηλαδή, δεν θα διστάσει να το ρίξει σε ένα δεξιό κόμμα, εφόσον ανταποκρίνεται στα δύο προηγούμενα κριτήρια. Την ικανότητα και την τιμιότητα.

Μπούρδες, φίλες και φίλοι! Η αποϊδεολογικοποίηση της κοινωνίας, όπως ειλικρινά καταγράφεται, σημαίνει απλώς ότι οι περισσότεροι αποφασίζουν με γνώμονα το πορτοφόλι τους. Ουκ ολίγοι ιδιοκτήτες ακινήτων είχαν ενθουσιωδώς στραφεί το 2015 στον ΣΥΡΙΖΑ επειδή τους είχε τάξει πως θα καταργούσε τον ΕΝΦΙΑ. Τον εκδικήθηκαν το 2019.

Υπάρχουν – εννοείται – και οι ψυχές που ψηφίζουν αγνά, ρομαντικά. Το ρίχνουν, φέρ’ ειπείν, στο ΚΚΕ σαν να ανάβουν κεράκι στον Μακρονησιώτη παππού τους. «Ο παππούς σου συγχωρέθηκε το 1960! Δεν είχε δε ιδέα για τα εγκλήματα του Στάλιν!». «Σάμπως θα κυβερνήσει ποτέ ο Κουτσούμπας; Θέλω να τον ακούω, τον Μητσάρα, στη Βουλή, να λέει “αυτοί είστε!”…».

Πειράζει να υπολογίζουμε τιμές και φόρους, επιδόματα και ασφαλιστικές εισφορές; Αυτό δεν σημαίνει ορθολογική ψήφος; Την καθημερινότητά μας καθορίζουν οι κυβερνώντες, στον βαθμό κυρίως που εκείνη αποτιμάται οικονομικά. Καλός ο γάμος των ομοφύλων. Καλύτερο να έχουν τα ζευγάρια – στρέιτ και ΛΟΑΤΚΙ – λεφτά να πάνε διακοπές.

Συμφωνώ απολύτως. Αρκεί να μην καταλήγει η πολιτική μια πλειοδοσία παροχών και απαλλαγών. Οχι μονάχα επειδή είναι εντελώς αγοραίο, φρικτά κακόγουστο. Αλλά κυρίως επειδή – προσηλωμένοι στο σήμερα και στο αύριο – εθελοτυφλούμε για το μεθαύριο.

Τι έχει το μεθαύριο; Κλιματική καταστροφή έχει, δημογραφική κατάρρευση, τσουνάμια προσφύγων από ερημοποιημένες λόγω ξηρασίας περιοχές της Αφρικής και της Εγγύς Ανατολής. Διαφαινόμενη κυριαρχία της τεχνητής νοημοσύνης και επακόλουθη κατάργηση αναρίθμητων επαγγελμάτων.

Πώς τοποθετούνται όσοι διεκδικούν την εξουσία απέναντι στα παραπάνω, που με την επιτάχυνση της Ιστορίας θα τσουρουφλίζουν τη γούνα μας τη μεθεπόμενη – το αργότερο – δεκαετία; Πέρα βρέχει οι πολιτικοί. Φοβάμαι και οι πολίτες.