ΠΑΣΟΚ: H διαλυτική αμηχανία

Από την πρώτη στιγμή που ο κ. Τσίπρας έκανε πρόδηλη την πρόθεσή του να ιδρύσει κόμμα και να διεκδικήσει την επάνοδό του στη μάχη της εξουσίας σε κόμματα που προέκυψαν από τις πολλαπλές διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε μια ιδιότυπη «πέμπτη φάλαγγα». Στελέχη, άλλοτε με προφανή ελατήρια κοινοβουλευτικής επιβίωσης και άλλοτε από έλλειψη κάθε πολιτικού έρματος, υπονόμευαν συστηματικά την ίδια την ύπαρξη των κομμάτων τους και έστρωναν τον δρόμο για να περάσει ένας Κιγκινάτος της Αριστεράς. Το όποιο ίχνος του κ. Φάμελλου ως επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ θα συμποσούται στην απόφασή του να ταχθεί υπέρ της «συμπόρευσης» με το (τότε ακόμη υπό ίδρυση) κόμμα Τσίπρα, με την οποία ενταφίασε κάθε προοπτική ύπαρξης του κόμματος του οποίου υποτίθεται ότι ηγείται.

Στη Νέα Αριστερά, ο μέχρι πρότινος πρόεδρος κ. Χαρίτσης αποχώρησε από το κόμμα στον δρόμο κι αυτός της «ατομικής» ένταξης, δηλαδή της άκρας ταπείνωσης που έχει – ορθότατα – επιβάλει ο κ. Τσίπρας σε όποιον έχει διάθεση να τεθεί υπό το προεδρικό του σκήπτρο. Και οι δύο, κατά τα άλλα ευπρεπείς και καλών προθέσεων πολιτικοί, επέλεξαν να δώσουν ένα στίγμα έκπτωσης της ευθύνης που παλιότερα συνεπαγόταν η ανάληψη της ηγεσίας ενός κόμματος. Ενα κάποιο ελαφρυντικό: ούτε ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η Νέα Αριστερά είχαν έτσι κι αλλιώς οποιαδήποτε τύχη.

Τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά για το ΠΑΣΟΚ. Μαζί με τους άλλους δύο φορείς του μεταπολιτευτικού δικομματισμού, τη ΝΔ και το ΚΚΕ, είναι τα μόνα μη προσωποπαγή κόμματα που θα φτάσουν στις επόμενες κάλπες. Επομένως, η ύπαρξη στο ΠΑΣΟΚ μιας άτυπης ή ακούσιας «πέμπτης φάλαγγας» είναι άλλης τάξης ζήτημα. Η πρόταση του κ. Δούκα για προεκλογικό διάλογο με τον κ. Τσίπρα είναι κάτι παραπάνω από άστοχη. Οποιαδήποτε τέτοια συζήτηση χωρίς να έχει προηγηθεί μια καταγεγραμμένη ετυμηγορία των πολιτών οδηγεί στην εξαΰλωση του ΠΑΣΟΚ στην κάλπη. Οποιαδήποτε τέτοια έκφραση προθέσεων θα συναντήσει προφανώς την άρνηση και την (δίκαιη) περιφρόνηση του κ. Τσίπρα. Οσοι επιμείνουν να προσέλθουν θα περάσουν κι αυτοί υπό τα καυδιανά δίκρανα με παρέα τον κ. Φάμελλο, τον κ. Χαρίτση και τους άλλους πρώην συντρόφους του.

Στον βαθμό που δεν εμφορείται από αυτοχειριαστικές τάσεις, ο κ. Δούκας έχει καταλήξει στην εκτίμηση πως δεν έχει τύχη για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ σε κάθε εκλογικό ενδεχόμενο –  και χαράζει μια προσωπική στρατηγική ελπίζοντας ότι θα του επιτρέψει μια διακριτή παρουσία στο μέλλον στο σχήμα Τσίπρα. Είναι εντυπωσιακό πώς το κόμμα βρέθηκε τόσο απροετοίμαστο και τόσο αμήχανο μπροστά σε μια εξέλιξη που είχε από μήνες προαναγγελθεί. Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η σιγή του προέδρου και όλων των άλλων κορυφαίων στελεχών του κόμματος – πλην της κας Διαμαντοπούλου.

Μπροστά στο διαλυτικό κλίμα που δημιούργησε ανενόχλητος ο δήμαρχος Αθηναίων μαζί με τις αρνητικές σφυγμομετρήσεις, ο κ. Ανδρουλάκης μια τσακώνεται με τους δημοσκόπους και μια φέρεται να αναζητεί αντίρροπη δυναμική σε «μεταγραφές» –  με ονόματα που και η αναφορά τους ακόμη προκαλεί θλίψη και εντείνει τη διαλυτική δυναμική. Ο κ. Δούκας θα μπορούσε ήδη να έχει σταλεί με τις ευχές του κ. Ανδρουλάκη στην αυλή του κ. Τσίπρα. Αντ’ αυτού το ΠΑΣΟΚ ασχολείται με το αν ο πρόεδρός του κάθισε με Ζωή και Αδωνι στο τραπέζι του κ. Μασούτη. Οπως στα σουπερμάρκετ, μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Και το ταμείο γίνεται τώρα.