Πάρκινγκ με θέα

16:42 27/6/2026 - Πηγή: Τα Νεα

«Στο Ζάππειο μια μέρα περιπατούσα, συνάντησα μια νέα ξανθομαλλούσα. Κρατούσε ομπρελίνο, σατέν τσαντάκι και είχε ένα άσπρο μικρό σκυλάκι».

Από τότε που ξεβιδώθηκαν οι σιδερόβεργες και ξηλώθηκαν τα ικριώματα που μπούκωναν τη νεοκλασσική όψη του Ζαππείου, το τραγουδάω με τον παλιό λαρυγγικό τρόπο, μήπως και μου φανερωθεί κι εμένα κανά «σατέν τσαντάκι» ή, ακόμη καλύτερα, κανά «άσπρο μικρό σκυλάκι», γιατί από ξανθομαλλούσες-ούσους, ένα σωρό.

Μόνον που αντί για «ομπρελίνο» αυτοί κρατάνε τον λεβιέ του χειρόφρενου, τον

οποίον, χρααάπ και σηκώνουν, για να παρκάρουν όπου βρουν, εντός του αυλείου χώρου του Ζαππείου εννοείται. Από ψηλά, σκύβουν τα κεφάλια τους και τους χορταίνουν μούντζες οι καρηκομόωσαι τζακαράντες, τα οριζοντιόκλαδα και ορθόκλαδα κυπαρίσσια κι ο εξωτικός κανάριος φοίνικας. Στο παραδίπλα καφενεδάκι, στήνω αφτί να ακούσω τι λένε, όσο παίρνουν τον γλυκύ βραστό τους, ο θαλερός Σεφέρης με τον γέροντα πια Σικελιανό, αφήνοντας για τους τεχνικούς της ποίησης τις ιδιοσυγκρασιακές τους διαφορές και τις εκατέρωθεν φιλολό μπηχτές. Ο Ολυμπος κι ο Κίσσαβος αποχωρώντας προς το σούρουπο, προχωρούσαν αργά προς το σπίτι του Σικελιανού, με τον Σεφέρη να αγγίζει προστατευτικά την πλάτη του φίλου του.

Σαν τόπος καταλλαγής και τόπος ήπιας επικοινωνίας έχει εγγραφεί στο μυαλό μου αυτό το μέρος, ασχέτως που η πιο παλιά μου ανάμνηση είναι ο βασανισμός μου μέχρι να μάθω πώς λειτουργεί το ηλιακό ρολόι του Κήπου γιατί στα μάτια του πατέρα μου ήταν εφεύρεση ανώτερη του Μηχανισμού των Αντικυθήρων. Σοκ θα πάθαινε και η Μαρία Πολυδούρη, αν ζούσε σήμερα και ΔΕΝ έβλεπε από την Αίγλη τη θάλασσα και την Αίγινα στο βάθος και πίσω της την Ακρόπολη, ορατή πανταχόθεν.

Δεν έχω απαίτηση να δω από το Ζάππειο ολόκληρη την Ακρόπολη πόσω μάλλον τη θάλασσα πέρα ως πέρα, μέχρι εκεί που ψήνει ο ήλιος το ψωμί. Θα ήθελα όμως, αυτοί που διαχειρίζονται τα νεώτερα μνημεία μας, πέραν από τις διοικητικές τους ικανότητες να επαληθεύουν και τις «καλλιτεχνικές», οι οποίες προϋποθέτουν τον Σεφέρη, τον γέρο Σικελιανό, την αισθαντικότητα της Πολυδούρη και το ρόγχο μιας πόλης που εκπέμπει SOS.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords