Παρδαλοί και ταγάρια

Οι αναλυτές στις χρηματαγορές της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου* αναστατώθηκαν και χθες, καθώς στην Αθήνα η Αριστερά εξακολουθεί να κλονίζεται από τις ισχυρές δονήσεις που προκάλεσε η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να υπαχθεί στην ΕΛΑΣ του καπετάν Καραμήτρου. (*: Για όσους δεν το γνωρίζουν, στις μεγάλες διεθνείς χρηματαγορές υπάρχει πάντα ένα ειδικό τμήμα που παρακολουθεί επισταμένως τις εσωτερικές εξελίξεις της ελληνικής Αριστεράς, λόγω της διεθνούς επιρροής της, που είναι αντιστρόφως ανάλογη του μεγέθους της, αλλά και του βάρους των ηγετικών προσωπικοτήτων, π.χ. Φάμελλος, Πέρκα, Καραμήτρος, Ανδρουλάκης, Γερουλάνος, Βάσια η αναπληρώτρια και πόσοι άλλοι.)

Την αναστάτωση έφερε η ανακοίνωση της Εφης Μιχελάκη, μέχρι πρότινος αναπληρώτριας εκπροσώπου του κόμματος Κασσελάκη, ότι αποχωρεί από τους Κασσελίστας. Δεν ήταν η ίδια η αποχώρηση που έκανε τον συναγερμό να χτυπήσει, γιατί την κ. Μιχελάκη, όσο καλή και άξια αν είναι η γυναίκα, δεν την ήξερε κανένας μέχρι χθες. Ηταν η δήλωσή της ότι «θα παραμείνει πάντα πολιτικό παιδί του πιο χαρισματικού ηγέτη, του Ανδρέα Παπανδρέου», μολονότι υπήρξε συριζαία επί δωδεκαετία.

Φυσικά, στο ΠΑΣΟΚ θα την καλωσορίσουν, καθώς την τρέχουσα περίοδο αρπάζουν όποιον περνά από το πεζοδρόμιο της Χαριλάου Τρικούπη. Την αναστάτωση έφερε η υποψία ότι ίσως η στάση της κ. Μιχελάκη είναι το προανάκρουσμα για τη θρυλούμενη προσχώρηση του Στέφανου αυτοπροσώπως στο ΠΑΣΟΚ και, φυσικά, της Θεοδώρας. Εξού το ρίγος από την επίκληση της κ. Μιχελάκη «στον πιο χαρισματικό ηγέτη». (Παρεμπιπτόντως, και μόνο ότι για την κ. Μιχελάκη αρκεί ένας χαρισματικός ηγέτης για να μας λύσει τα προβλήματα, μας επιτρέπει να αντιληφθούμε αμέσως το βάθος της πολιτικής σκέψης της. Συνεπώς, είναι έτοιμη για το ΠΑΣΟΚ…)

Προσωπικά, στηρίζω ανεπιφύλακτα την προσχώρηση! Κατ’ αρχάς, γιατί η συνύπαρξη των Πελεγρίνη, Φαραντούρη, Κασσελάκη υπό την ίδια στέγη θα παραγάγει τέχνη υψηλής ποιότητας. Επειτα, στηρίζω για τον λόγο ότι έτσι έχουμε έναν αναλογικό διαμοιρασμό των ιματίων του ΣΥΡΙΖΑ. Ο μεν καπετάνιος κρατάει το ταγάρι και την αριστερίλα, ο δε πρόεδρος παίρνει τους Κασσελίστας και τους παρδαλούς. Μια χαρά μου ακούγεται εμένα!

Ο γιος του στρατάρχη της καρδιάς μας, Χαλίφα Χαφτάρ, επισκέπτεται την Αθήνα. Για να μη σας μπερδέψω, δεν είναι ο κομψευόμενος γιος, εκείνος που φοράει τις ιταλικές κοστουμιές και τραβάει το μαλλί πίσω με μπριγιαντίνη. Αυτός μας είχε έρθει την προηγούμενη φορά, τώρα ήταν η σειρά του άλλου γιου, εκείνου που συνήθως φοράει τη στρατιωτική στολή του και είναι φτυστός ο μπαμπάς του – χωρίς το φυσικό μεγαλείο, βεβαίως. Ο σκοπός της επίσκεψης δεν έγινε γνωστός, οπότε αμέσως άναψε η φημολογία, με επικρατέστερη την εκδοχή που συνδέει την επίσκεψη με αλλαγή στάσης του Χαλιφάτου (έτσι λέμε τα εδάφη της Ανατολικής Λιβύης που ελέγχει ο Χαλίφα) έναντι της Τουρκίας.

Ας είμαστε ρεαλιστές, όμως. Αναλογιστείτε τι είναι αυτό το παιδί, από ποιον κόσμο έρχεται και τι αντιπροσωπεύει. Το πιθανότερο, λοιπόν, είναι ότι τον έστειλε εδώ ο μπαμπάς, για να μάθει από πού προμηθεύεται η «Μεγάλη Βρετάνια» τα σεντόνια της προεδρικής σουίτας, γιατί ο μπαμπάς τα λάτρεψε και μετά από τόσα χρόνια έχουν αρχίσει να φθείρονται. Τα αγαπάει τόσο πολύ, ώστε δεν χρησιμοποιεί άλλα. Βέβαια παίρνει τις προφυλάξεις του για να αντέξουν στον χρόνο, λ.χ. του τα πλένουν μόνο ανά δίμηνο. Μετά από σχεδόν επτά χρόνια όμως, θέλουν αλλαγή.

Κοροϊδεύω, όπως αντιλαμβάνεσθε, αλλά η κοροϊδία έχει το νόημά της. Το καθεστώς του Χαλιφάτου, με το οποίο είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε πάρε – δώσε λόγω της γεωγραφίας, είναι ένα καθεστώς κατσαπλιάδων Βεδουίνων. Δεν νομίζω ότι το κρύβουν κιόλας οι άνθρωποι. Η βάση της δύναμης του Χαλίφα είναι φυλετική και τίποτα περισσότερο. Δεν επικαλείται κάποια ιδεολογία ή κάποιο όραμα, δεν τα έχει ανάγκη. Αρπαξε ένα κομμάτι της χώρας, επειδή μπορούσε, και τώρα απομυζά τους πόρους του. Επομένως, δεν παρασύρομαι από διπλωματικά σενάρια και περισπούδαστες αναλύσεις. Εφόσον μιλάμε για ληστές, ένας είναι ο τρόπος για τους έχεις με τα νερά σου και δεν υπάρχει άλλος: τους πληρώνεις. Μόνο από τον ήχο του χρυσίου καταλαβαίνουν κάτι τέτοιοι.