Παλιά και νέα ταλέντα

H επιστροφή στην ενεργό πολιτική του Αλέξη Τσίπρα, η νέα πορεία του προς τον λαό, χωρίς κόμμα και με μια προσπάθεια να παρουσιαστεί ως ο άνθρωπος χωρίς παρελθόν, του δίνει τη δυναμική της ελπίδας στο πρόσωπό του που έχασαν το 2023 οι συριζαίοι αλλά και διάφοροι μη συριζαίοι που επενδύουν στην πιθανότητα, έστω έτσι, με τον νέο Αλέξη, να βρουν δίοδο προς την εξουσία.

Υπάρχουν, βέβαια, και μερικοί που παρακολουθούν την πολιτική και ήταν βέβαιοι ότι

δεν υπάρχει νέος Αλέξης, επειδή ο Τσίπρας είναι ένας και μοναδικός, με σταθερά χαρακτηριστικά που δεν αλλάζουν. Αυτοί ήδη έχουν (έχουμε) πιάσει θέση στην κερκίδα για να δούμε τι ωραία πράγματα μας επιφυλάσσει η Δευτέρα Παρουσία Του. Ελπίζοντας ότι, κατά βάθος, οι πολλοί (που θα ‘λεγε και ο ίδιος ο Τσίπρας) δεν έχουν ξεχάσει τι τράβηξε η χώρα από το σύστημα εξουσίας με το οποίο πορεύτηκε – και δεν θα τον ξανακαλέσουν για να ολοκληρώσει το έργο του.

Γνωρίζουμε ότι ο νέος Αλέξης, πριν από οτιδήποτε άλλο, φρόντισε να ξεκόψει από πολλά παλιά στελέχη με τα οποία συμπορεύτηκε, επειδή έκρινε ότι δεν έχουν να του προσφέρουν τίποτα. Τα πρόσωπα αυτά, τα απαξίωσε επιχειρώντας να τους φορτώσει τις πολιτικές επιλογές του παρελθόντος, γι’ αυτό και ό,τι διαφοροποιεί τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα με την ΕΛΑΣ του είναι η ανάγκη επένδυσης σε νέα πρόσωπα. Ή, καλύτερα, η ανάγκη κατανάλωσης νέων προσώπων.

Και εδώ αρχίζουμε να του είμαστε ευγνώμονες. Επειδή τα νέα πρόσωπα της ΕΛΑΣ στα ΜΜΕ, είτε τα ξέραμε είτε τα μαθαίνουμε τώρα, επίσης υπηρετούν το αριστερό προφίλ του νέου κόμματος Τσίπρα, που μοιάζει πολύ με το παλιό: περιέχει εχθροπάθεια, διχαστικό λόγο και ακοστολόγητες υποσχέσεις.

Από τα παλιά πρόσωπα, προσωπικά έχω λατρέψει τον πρώην ποταμίσιο βουλευτή Νίκο Νυφούδη, ο οποίος βρίσκεται στην επικοινωνιακή ομάδα της ΕΛΑΣ. Είναι ο πρώτος ΕΛΑΣίτης που έπαιξε στο τερέν των παροχών. Ηδη έχει καταγραφεί για την υπόσχεση αύξησης του κατώτερου μισθού επειδή οι εργαζόμενοι, από τα μέσα του μήνα ξεμένουν και τρώνε μόνο μακαρόνια. Οταν όμως ερωτήθηκε γιατί δεν αυξάνει τους μισθούς των δικών του εργαζομένων, η απάντησή του προκάλεσε γέλιο.

Ανάλογο γέλιο προκαλεί η παρουσία, με υποσχέσεις παροχών, της Μαριζέτας Αντωνοπούλου, συναδέλφου του Νίκου Νυφούδη στα μιντιακά παράθυρα και πρώην ΠΑΣΟΚ. Είναι αυτή που πρώτη έβγαλε έσοδα τεσσάρων δισ. από την ανακοίνωση πρόθεσης φορολόγησης 1.500 πλουσίων. Κι αυτή που, τις προάλλες, ανακοίνωσε την πρόθεση φορολόγησης του «υπερπλούτου» και της πολυτελούς διαβίωσης (πισίνες, σκάφη κ.λπ.).

Υπάρχουν και νέα ταλέντα, που δεν τα ξέρει ο πολύς κόσμος – αλλά τα κατορθώματά τους είναι γνωστά στους παροικούντες τα αριστερά κονκλάβια. Σπουδαία περίπτωση είναι αυτή του καθηγητή στο Πάντειο Χάρη Αθανασιάδη, ο οποίος είναι έτοιμος να καταδικάσει τον λαό, αν κάνει το λάθος και ξαναψηφίσει τον Μητσοτάκη. Είναι πεισμένος ότι ο λαός πρέπει να ψηφίσει την ΕΛΑΣ, κι αλίμονο στον λαό αν δεν το πράξει. Ο συγκεκριμένος είναι και ο πρώτος που, με βαθιά, αυστηρή και πομπώδη φωνή, μίλησε για τον υπερπλούτο και για τα κότερα.

Στο μεταξύ, όλα αυτά τα νέα ταλέντα έχουν ξεχάσει ποιο ήταν το πρόσωπο που, μετά το Μάτι, βολτάριζε μυστικά στο Ιόνιο, πάνω στο κότερο που του είχε παραχωρήσει μια πλουσία. Είναι το ίδιο πρόσωπο που, κατά τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ (εκπομπή: «Στο χιλιοστό»), το 2015 αρνήθηκε να επιβάλει φόρο κατά των εφοπλιστών. Τσίπρας λέγεται αυτό το πρόσωπο.

Ο Λούκος κι ο Μπαλτάς

Την περασμένη εβδομάδα, που έλειπα από τη σελίδα, έγινε η προβολή ταινίας του Ηλία Γιαννακάκη για τον Γιώργο Λούκο, τον αναμορφωτή του Φεστιβάλ Αθηνών που συκοφαντήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, εκδιώχθηκε ατιμωτικά ως καταχραστής και χρειάστηκε να περιμένει πολλά χρόνια την αθώωσή του στα δικαστήρια. Η βραδιά, έμαθα, ήταν συγκινητική. Μου έκανε εντύπωση, όμως, ότι ανάμεσα στους παρευρισκομένους, και σε όσους έκαναν δηλώσεις, ήταν και πρόσωπα που είτε σιώπησαν είτε εκμεταλλεύτηκαν την εκδίωξη του Λούκου για τη δική τους καριέρα. Μου έκανε επίσης εντύπωση η προσπάθεια σχετικοποίησης της ευθύνης του αρμόδιου υπουργού, που μεθόδευσε την ατιμωτική απόλυση του Γιώργου Λούκου, του καθηγητή Αριστείδη Μπαλτά.

Ελέχθη ότι ο Μπαλτάς είχε καλές προθέσεις αλλά παρασύρθηκε. Παρασύρθηκε ο μεγάλος καθηγητής που ακόμα επιμένει, με τα βιβλία του, να δοξάζει το Κ του κομμουνισμού; Κι επειδή παρασύρθηκε έδωσε το έναυσμα για το ξέσκισμα, κυριολεκτικά, ενός χρήσιμου και άξιου συμπολίτη – και ζητούν να το ξεχάσουμε, νερό κι αλάτι;

Προσωπικά, βεβαίως, δεν ξεχνώ. Οχι επειδή νιώθω μίσος για οποιονδήποτε, για κανέναν δεν νιώθω μίσος, αλλά επειδή αν ξεχάσουμε τους ανθρωποφάγους μιας εποχής, θα μεταμφιεστούν σε φυτοφάγους έτοιμους, όταν τους δοθεί η ευκαιρία, να ξεσκίσουν τους άξιους της επόμενης μέρας.

Η λήθη δεν ταιριάζει στις δημοκρατίες – επειδή σε αυτή βασίζονται όσοι τις φαλκιδεύουν.