Παγίδα Μητσοτάκη

Και κυριαρχεί λέει το σενάριο και η όλη στρατηγική Μητσοτάκη ομοιάζει με παγίδα προς τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ποια είναι αυτή; Μια διαρροή ενός τύπου ότι η εκλογική κάλπη θα έρθει πολύ νωρίτερα από την προσδιορισμένη περίοδο της άνοιξης του 2027. Μια διαρροή που ήδη επιτάχυνε τις διεργασίες των πολιτικών του αντιπάλων, τουλάχιστον εκείνων των δύο που συγκροτούν νέα πολιτικά κόμματα: των Αλέξη Τσίπρα και Μαρίας Καρυστιανού. Και για τους δύο οι πληροφορίες

Απόψε η Καρυστιανού στο Ολύμπιον της Θεσσαλονίκης. Ο Τσίπρας την 26η Μάη στην πλατεία του Θησείου. Αυτό που απομένει να δούμε είναι όχι μόνο αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης τελικά θα κάνει τις εκλογές την άνοιξη του 2027, αλλά και αν αυτό το διάστημα ως τότε θα αποβεί επιζήμιο για εκείνους που έσπευσαν να κλιμακώσουν τον σχεδιασμό τους. Η αλήθεια είναι ότι ένα μικρότερο προεκλογικό διάστημα θα ήταν πιο επωφελές, τουλάχιστον για την Καρυστιανού. Ως προς το στρατηγικό σχέδιο κάποιοι λένε πως το ίδιο θα ίσχυε και για τον Τσίπρα, δεδομένου πως ένα μέρος της συντηρητικής δημοσιολογίας ήδη αναβιώνει την περίοδο του 2015 για εκείνον ή προσπαθεί να του προσάψει τις κρίσεις στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς. Οι δύο περιπτώσεις βέβαια είναι διαφορετικές.

Η Μαρία Καρυστιανού φτιάχνει ένα εντελώς νέο πολιτικό σχέδιο, το οποίο σε πρώτη φάση φαίνεται πως αποπνέει άρωμα πρώτου αντιμνημονίου και δεξιάς ρητορικής. Να πούμε εδώ πως πάντα η Δεξιά στις νέες εκδοχές της επικαλείτο την υπέρβαση της Αριστεράς και της Δεξιάς. Ο Τσίπρας πάλι προσπαθεί να επανασυστηθεί ο ίδιος ως πιο ώριμος και πλαισιωμένος από νέα πρόσωπα. Ο διάδρομος για τις εκλογές δεν θα είναι ίδιος και για τους δύο λοιπόν. Σίγουρα αν πάει όντως μακριά, ένας μαραθώνιος ενός τύπου δεν θα ευνοεί την Καρυστιανού. Μπορεί επίσης να μην ευνοεί τον Τσίπρα. Στην πρώτη περίπτωση θα εκθέτει μια σειρά από άπειρα στελέχη της.

Στη δεύτερη, θα θέτει τον πρώην πρωθυπουργό σε μια αναπόφευκτη τροχιά σύγκρουσης με το ΠΑΣΟΚ για τη στόχευση του ίδιου ακροατηρίου. Μια κάλπη μακριά θα δίνειτον χώρο στη ΝΔ να επιλέξει αντίπαλο, πράγμα που σε περίπτωση άμεσων εκλογών θα ήταν πιο δύσκολο λόγω κατακερματισμού της αντιπολίτευσης. Το είπε και ο υπουργός Θ. Λιβάνιος χθες στον Κύκλο Ιδεών. Για τη δυσκολία τώρα να επιλέξει ανταγωνιστικό πόλο η ΝΔ αλλά και (ανακουφιστικά για την παράταξή του) τις διαφορές από το 2012. Αν οι εκλογές πάνε μακριά – θα συμπληρώναμε –, θα αντέξουν μόνον οι μαραθωνοδρόμοι.

Από πού να το πιάσεις το νομοσχέδιο για τη Γαλάζια Πατρίδα που ο Ερντογάν θέλει να νομοθετήσει. Κανονικοποιεί μια πρόκληση. Και φέρει στο κέντρο μια αλλοπρόσαλλη θεωρία που διαδέχθηκε το «Στρατηγικό Βάθος» του Αχμέτ Νταβούτογλου. Δεν το πράττει τυχαία τώρα, την ώρα του παζαριού με τις ΗΠΑ. Ενας παραπάνω λόγος να μην υποτιμήσουμε πως το νομοθέτημα δεσμεύει το σύνολο της γείτονος χώρας στο εσωτερικό της. Εδώ δεν αρκούν δηλώσεις από μεριάς Ελλάδας. Η σωστή πρόταση Σαμαρά για σύγκληση έκτακτης συνόδου της ΕΕ επαναφέρει το θέμα ως ευρωτουρκικό πρόβλημα και όχι απλώς ως διμερές.

Aπό σήμερα λοιπόν ένα νέο κόμμα προστίθεται στο πολιτικό τοπίο. Αυτό της Καρυστιανού. Και έπεται αυτό του Τσίπρα. Εδώ δεν θα καταγράφονται απλώς δύο δυνάμεις που θα διεκδικούν επιρροή για τις επερχόμενες εκλογές. Θα δοκιμάζεται για καθέναν από τους δύο και ένα νέο μοντέλο οργάνωσης. Αν εντοπίζαμε μια κοινή πρόθεση, θα ήταν πως θέλουν τον χώρο τους και οι δύο ως παράγωγο κινηματικών πρωτοβουλιών. Ο Τσίπρας με την αυτοοργάνωση και η Καρυστιανού με τη δυναμική των πολιτών. Μια δεύτερη ομοιότητα είναι η ψηφιακότητα των νέων εγχειρημάτων. Και ένα κοινό ερώτημα είναι αν θα πορευθούν α λα παλιά: με οργανώσεις εδαφικές ή κλαδικές, όπως παραδοσιακά.