Ούτε ο Τζον λε Καρέ…

Ολα όσα μαθαίνουμε για την υπόθεση του 54χρονου σμηνάρχου που έχει παραδεχτεί ότι συνεργαζόταν με κινέζους αξιωματούχους και τους πουλούσε στρατιωτικά μυστικά που έχουν σχέση με το ΝΑΤΟ είναι εντυπωσιακά. Εμφανώς θυμίζουν μυθιστόρημα του Τζον λε Καρέ. Ο σμήναρχος στρατολογήθηκε ύστερα από ένα ταξίδι του στο Πεκίνο το 2024.

Εχει κάποιον σύνδεσμο που συναντούσε στην Αθήνα και ο οποίος ωστόσο μάλλον έχει μόνιμη διαμονή στην Κίνα. Κυκλοφορεί πως

Ο σμήναρχος καλλιεργούσε στα social media ένα προφίλ που δεν επέτρεπε υποψίες. Εδινε συμβουλές στους ακόλουθούς του για το πώς μπορούν να προστατεύονται από κακόβουλα λογισμικά ενώ δεν έκρυβε και τις οικολογικές του ανησυχίες: δεν ξέρω αν υπάρχει ο ρόλος «του σμηνάρχου της διπλανής πόρτας» αλλά αν υπάρχει, ο 54χρονος σε αυτόν ήταν πολύ καλός. Διαβάζω επίσης ότι για τον εντοπισμό του συνεργάστηκαν οι ελληνικές Αρχές με κλιμάκιο της CIA και ότι ρόλο έπαιξε το ότι κατάφεραν να ξεκλειδώσουν ένα κρυπτογραφημένο κινητό τηλέφωνο γνωστής κορεατικής μάρκας, το οποίο περιείχε ειδικές εφαρμογές ασφαλούς επικοινωνίας και το οποίο ο σμήναρχος χρησιμοποιούσε για επικοινωνία με τους συνεργάτες του, αλλά και για αποστολή φωτογραφιών απόρρητων στρατιωτικών εγγράφων.

Εντυπωσιακό είναι ότι οι αμοιβές του ήταν σε κρυπτονομίσματα, τα οποία δύσκολα θα τραβούσαν την προσοχή: αν γινόταν κάθε τόσο μια μεγάλη κατάθεση στον προσωπικό του τραπεζικό λογαριασμό θα κινούσε υποψίες. Αυτό το τελευταίο, ο τρόπος πληρωμής δηλαδή, δεν συναντιέται ως μέθοδος στα βιβλία του Λε Καρέ, στα οποία όλα τα άλλα υπάρχουν αφού το περιβάλλον στα οποία διαδραματίζονται είναι η περίοδος του Ψυχρού Πολέμου.

Νομίζαμε ότι τελείωσε οριστικά, αλλά αποδείχτηκε πως δεν είναι έτσι ακριβώς. Υπάρχει – για την ακρίβεια έχει φουντώσει – ένας νέος ακήρυχτος Ψυχρός Πόλεμος, πιο εντυπωσιακός από τον παλιό. Στο παγκόσμιο πεδίο υπάρχουν πολλοί κι όχι μόνο Σοβιετικοί και Αμερικανοίάνοι.

Η εντυπωσιακή αυτή ιστορία δείχνει την απερίγραπτη πολυπλοκότητα του νέου διεθνούς περιβάλλοντος. Ομολογώ ότι πιο πολύ και από τα έργα του κατασκόπου με εντυπωσιάζει η ίδια η στρατολόγησή του, δηλαδή η ικανότητα των Κινέζων να τον εντοπίσουν αρχικά και να έρθουν σε συμφωνία μαζί του.

Μέσω ποιας ανάλυσης δεδομένων άραγε κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ένας έλληνας στρατιωτικός μπορούσε να δώσει τη συγκατάθεσή του για μια συνεργασία μαζί τους; Πως ήταν τόσο βέβαιοι ότι θα δεχτεί την πρότασή τους; Πώς έστησαν την επιχείρησή τους και πόσες ανάλογες επιχειρήσεις υπάρχουν στην Ελλάδα;  Κι αν δουλεύουν τόσο καλά οι Κινέζοι (με τους οποίους δεν έχουμε έρθει ως χώρα και σε κάποιου τύπου προστριβή), τι κάνουν αντίστοιχα εδώ οι Ρώσοι π.χ., από τη στιγμή μάλιστα που ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ (κι όχι κάποιος τυχαίος) στοχοποιεί τη χώρα μας εκφράζοντας ανοιχτά τα παράπονά του;  Και πόσο ήσυχοι κάθονται οι Τούρκοι π.χ. που για την κατάσταση των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων ανοιχτά ενδιαφέρονται;

Πολύ φοβάμαι πως η ιστορία αυτή, που αντιμετωπίζεται μάλλον σκαμπρόζικα σαν ένα είδος spy story που απλά δεν βλέπουμε στα σινεμά αλλά στα δελτία ειδήσεων, έβγαλε στο φως κάτι πολύ σημαντικό: ότι ακόμα και πρώην ευαίσθητοι με τα εθνικά θέματα πρωθυπουργοί, όπως ο Αντώνης Σαμαράς π.χ. ή ο Αλέξης Τσίπρας ή ο Κώστας Καραμανλής, συζητούν για την εξωτερική πολιτική της χώρας μας με όρους που έχουν να κάνουν με προηγούμενες δεκαετίες. Ενώ ήδη ζούμε σκοτεινούς καιρούς γιατί η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη και από αυτήν που φανταζόταν κάποτε ο μετρ Λε Καρέ…