Όταν ο κόσμος καίγεται, αντιδρά άσχημα…

Τι να κάνουν άραγε οι γραβατάκηδες των Βρυξελλών, αυτοί που με τις αποφάσεις τους καθορίζουν το παρόν και το μέλλον των ευρωπαίων πολιτών; Παρακολουθούν από την τηλεόραση τις εξεγέρσεις του κόσμου σε διάφορα σημεία και μετά πάνε για ύπνο, πίνοντας πριν και μία σόδα για να χωνέψουν; Προβληματίζονται; Ανησυχούν; Αναζητούν λύσεις ή θεωρούν ότι μια στραβή είναι και θα περάσει;

Γιατί δεν μπορεί όλοι όσοι βγαίνουν στους δρόμους να είναι ακροαριστεροί, αναρχικοί, παράνομοι μετανάστες, άνθρωποι που απλώς βγήκαν για να τα σπάσουν. Κάτι συμβαίνει, για κάποιον λόγο γίνονται όλα αυτά κι όχι για να…

Τι λέει η Ευρωπαϊκή Ενωση στην ιδρυτική της διακήρυξη;

«Η Ενωση σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα, όπως κατοχυρώνονται με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών και όπως προκύπτουν από τις κοινές συνταγματικές παραδόσεις των κρατών – μελών, ως γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου».

Πώς προστατεύονται τα δικαιώματα των ανθρώπων λοιπόν όταν ο κόσμος υποφέρει αλλά οι γραβατάκηδες κοιτάζουν να ευημερούν οι αριθμοί και όχι οι πολίτες; Οταν μεγάλες κοινωνικές ομάδες αγωνιούν καθημερινά από το κόστος διαβίωσης, την τρομερή ακρίβεια, την τεράστια δυσκολία εύρεσης στέγης, την αβεβαιότητα, την κρίση στην ενέργεια και με τις δημόσιες υπηρεσίες να γίνονται συνεχώς δυσκολότερες, με τι ασχολούνται οι κύριοι των Βρυξελλών; Απλώς περιορίζονται στις δημοσιονομικές υποχρεώσεις, που φαίνεται ότι είναι το μόνο που τους αφορά.

Γι’ αυτό υπήρξε αυτή η τεράστια κοινωνική δυσαρέσκεια που οδήγησε σε συγκρούσεις, με τους νέους να βλέπουν μπροστά τους ένα τεράστιο αδιέξοδο που τους σπρώχνει στο σκοτάδι και την απελπισία. Αρα δεν τους είναι τίποτα να συγκρουστούν μετωπικά με τις κυβερνήσεις τους και τις αστυνομίες των χωρών τους.

Ναι, έγιναν ακρότητες, κυρίως στη Γαλλία, με τη λεηλασία εκατοντάδων επιχειρήσεων. Καταστροφικό και προφανώς κατακριτέο δίχως αστερίσκους. Τελεία, παύλα.

Αλλά η απελπισία από μόνη της είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο. Με την καταστολή λύνονται τα προβλήματα; Θα χτυπηθεί έτσι η ακρίβεια και η αβεβαιότητα; Θα φτάνει ο μισθός για περισσότερες μέρες; Θα έχουν θέρμανση τα σπίτια; Θα πέσει η βενζίνη;

Γιατί – προσοχή – στους δρόμους της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Πορτογαλίας, του Βελγίου, της Ισπανίας (άλλες περιπτώσεις η Σερβία και η Αλβανία) δεν βγήκαν μόνο μπαχαλάκηδες αλλά κανονικοί άνθρωποι που υποφέρουν και αγωνιούν για το μέλλον τους. Οι χαμηλοί μισθοί, το τρομερά υψηλό κόστος ζωής, οι δυσκολίες εξεύρεσης κατοικίας, οδηγούν κόσμο στα χαρακώματα!

Και ποιες είναι οι «απαντήσεις» των κυβερνήσεων; Τεράστιες αμυντικές δαπάνες δισεκατομμυρίων ευρώ, λόγια – λόγια, λόγια! – για δημοσιονομική σταθερότητα, αυτά τα… κουραφέξαλα για τον απλό κόσμο. Οταν οι κοινωνίες υποφέρουν στην καθημερινότητά τους, ποια είναι η αξία των αριθμών και της… δημοσιονομικής προσαρμογής;

Δεν το βλέπουν ή δεν θέλουν να το δουν οι ευρωπαίοι ηγέτες; Ή, καλύτερα, «ηγέτες», κλεισμένοι στο καβούκι τους και τα τραπέζια τους. Γιατί μπορεί προσωρινά να καταφέρουν να σβήσουν εξεγέρσεις και φωτιές, αλλά είναι βέβαιο ότι θα τις ξαναβρούν μπροστά τους αν δεν πάρουν ριζικά μέτρα για την ανακούφιση του κόσμου.

Κανείς δεν έχει ακούσει το… Лепа села лепо горе, τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται; Γιατί δυστυχώς κανείς δεν μπορεί να το αποκλείσει στο μέλλον, το όχι τόσο μακρινό.

Τρίζουν οι πολιτικές της Ευρώπης κι αυτός ο τριγμός ακούγεται ως τους ωκεανούς και τις σπηλιές. Οι κυβερνώντες αμφισβητούνται πια έντονα κι αυτό το αποδεικνύει ξεκάθαρα η ταυτόχρονη παρουσία εκατομμυρίων πλέον διαδηλωτών στους δρόμους και τις πλατείες διαφορετικών ευρωπαϊκών χωρών. Κι η συνεχιζόμενη οικονομική πίεση μπορεί να οδηγήσει σε πολύ χειρότερες καταστάσεις. Ας ανοίξουν λοιπόν μάτια και αυτιά αυτοί που αποφασίζουν για τις τύχες του κόσμου.