«Ορθόδοξος Πατριώτης»

Περιττεύει, νομίζω, να διερωτώμεθα γιατί δεν προχωρεί η ενταξιακή διαδικασία της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Τον λόγο τον είδε όλος ο κόσμος στην κηδεία του Μλάντιτς, του σέρβου στρατηγού που μεθόδευσε και προσωπικά επέβλεψε τη σφαγή 8.000 άοπλων μουσουλμάνων στη Σρεμπρένιτσα, σε μια εκστρατεία εθνοκάθαρσης, που η Ευρώπη είχε να δει από την εποχή των Ες Ες.

Ποτέ δεν είχε ηθικό πρόβλημα με τα εγκλήματά του. Δεν πτοήθηκε από την αυτοκτονία της κόρης του, επειδή δεν μπορούσε να διαλέξει ανάμεσα στον μουσουλμάνο γιατρό με τον οποίο ήταν ερωτευμένη και τον πατέρα της. Τελικά, διάλεξε το προσωπικό όπλο του πατέρα, ένα Σαββατοκύριακο που εκείνος είχε επιστρέψει στο σπίτι από το μέτωπο. Επίσης, όταν ο Μλάντιτς είδε τους μάρτυρες κατηγορίας στη δίκη του, οι οποίοι είχαν επιζήσει σκελετωμένοι από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Σέρβων, ο στρατηγός τους χαιρέτησε χαμογελαστός με υψωμένο τον αντίχειρα. Δίποδο σπανίων προδιαγραφών ήταν ο μακαρίτης, να το αναγνωρίσουμε…

Η κηδεία του δεν ήταν δημοσία δαπάνη, είχε όμως όλα τα γνωρίσματα της επισημότητας. Τη σορό του μετέφερε στο Βελιγράδι κρατικό αεροπλάνο, το φέρετρο ήταν σκεπασμένο με τη σημαία της Σερβίας και πλαισιωμένο από τιμητική φρουρά στρατιωτών, η δε προσέλευση του κόσμου ήταν εντυπωσιακή. Οχι μόνο ηλικιωμένοι που είχαν ζήσει την εποχή του πολέμου, αλλά και νέοι που τον έχουν εξιδανικεύσει. Είναι φανερό, λοιπόν, ότι η Σερβία βρίσκεται κάπου αλλού, όχι στην Ευρώπη.

Επίσης δεν βρίσκεται στην ίδια εποχή με την Ευρώπη, εφόσον ένα μέρος του πληθυσμού – δεν λέω όλοι – εκδηλώνεται τόσο ανοιχτά υπέρ ενός εγκληματία, ο οποίος δεν διαφέρει σε τίποτα ουσιαστικό από οποιοδήποτε διοικητή ενός από τα ναζιστικά Einsatzgruppen. Ποια Ευρώπη, λοιπόν, όταν ο εθνικισμός του Μιλόσεβιτς ακόμη διαπερνά ένα υπολογίσιμο τμήμα της κοινωνίας; Υπολογίσιμο ως πολιτικό μέγεθος, διότι για τον καθένα από εκείνους που συμμετείχαν στην κηδεία και απέτισαν φόρο τιμής στον νεκρό, πρέπει να υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, οπωσδήποτε περισσότεροι, που συμπαθούν εξ αποστάσεως.

Ο ηγέτης της χώρας, άλλωστε, ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς, είναι πολιτικό τέκνο του Μιλόσεβιτς. Σε δηλώσεις του σχετικώς, χαρακτήρισε την προσέλευση του κόσμου «συναισθηματικό ξέσπασμα» και πρόσθεσε την κλάψα, που είναι στοιχείο της σερβικής ταυτότητας: «Εμάς τους Σέρβους μας διώκουν και μας παρενοχλούν για 30, 40 χρόνια. Πάντα ένοχοι ό,τι και να γίνεται». Για τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα, που υποτίθεται ότι ήταν ασφαλής θύλακος υπό την επίβλεψη του ΟΗΕ, αμφιβολία δεν υπάρχει. Φταίνε οι Σέρβοι τύπου Βούτσιτς.

Το γεγονός ότι ο άλλοτε κυβερνητικός εταίρος του Καραμήτρου, τότε που ήταν Τσίπρας, πήγε στην κηδεία του Μλάντιτς και έκανε και τη σχετική ανάρτηση στα σόσιαλ, για τον φίλο του, που τον αποχαιρετά ως «Ορθόδοξο Πατριώτη» και «ποτέ χασάπη». Ποτέ χασάπης; Θα μου πείτε, σήμερα βρίσκουμε ανθρώπους, που αμφισβητούν το Ολοκαύτωμα των Εβραίων· γιατί λοιπόν να μας κάνουν εντύπωση οι άλλοι που αμφισβητούν τη Σρεμπρένιτσα; Προσωπικά, δεν με ξάφνιασε ότι ο Πάνος Καμμένος πήγε στην κηδεία του Μλάντιτς. Εκείνο όμως που, ειλικρινά, για μια στιγμή μόνο, με τάραξε, ήταν η υπενθύμιση ότι ο Πάνος Καμμένος διετέλεσε υπουργός Αμυνας της Ελλάδος. Αυτό, ομολογουμένως, το είχα ξεχάσει τελείως, γι’ αυτό η υπενθύμιση μου ήρθε ως ψυχρολουσία. Δεν φανταζόμουν ότι κάτι τόσο στοιχειώδες θα το είχα απωθήσει σε σημείο ώστε να το ακούω σαν να είναι η πρώτη φορά. Υποθέτω ότι κάπως έτσι λειτουργεί ο μηχανισμός του τραύματος…

Δεν αμφιβάλλω ότι και η Ολυμπία Τελιγιορίδου και ο Λευτέρης Αβραμάκης, πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, θα συμβάλλουν με τον τρόπο τους από τις εκλογικές Περιφέρειές τους, ώστε να έλθει «πρώτο το ΠΑΣΟΚ έστω και με μία ψήφο», κατά την εκπεφρασμένη θέση του αρχηγού του. Αλλά, βρε παιδί μου, πάλι από το καλάθι με τα ληγμένα του ΣΥΡΙΖΑ ψώνισε ο πρόεδρος; Δεν λέω, καμιά φορά βρίσκεις αριστουργήματα στα καλάθια, όπως λ.χ. τον Θεοδόση Πελεγρίνη. Αν, όμως, εξαιρέσεις έναν τοπικό κύκλο, τα ονόματα των δύο δεν σημαίνουν τίποτα σε εθνικό επίπεδο. Απορείς γιατί ο πρόεδρος αναλώνεται σε λεπτομέρειες, όταν στην εξώπορτα του ΠΑΣΟΚ περιμένει να της ανοίξουν να μπει κοτζάμ Panzer Division Θεοδώρα Τζάκρη!