Οπαδοί του κακού

Σε μεγάλο τηλεοπτικό δίκτυο του Ισραήλ, χθες, εμφανίστηκε ο τραγουδιστής Ελιόρ Ζαντάνι, δημοφιλής αυτό τον καιρό στη χώρα του επειδή είχε εμφανιστεί σε πετυχημένο μουσικό ριάλιτι. Ο τραγουδιστής επιβεβαίωσε τις καταγγελίες που είχε κάνει στα σόσιαλ μίντια ότι το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, στην Αθήνα, κοντά στο Ολυμπιακό Στάδιο όπου τραγουδούσε, έφαγε άγριο ξύλο από τρία άτομα που τον είχαν ακούσει να μιλά εβραϊκά στο τηλέφωνο. Ο τραγουδιστής έχει υποστεί κάταγμα στη μύτη και πολλαπλές κακώσεις στο πρόσωπο – και ο ξυλοδαρμός του συζητιέται ευρέως στο Ισραήλ.

Χθες το πρωί, στη Σύρο, έξω από το δικαστικό μέγαρο, είχαν στηθεί διαδηλωτές με πανό «φρι Παλεστάιν» και τις σχετικές μεγάλου μεγέθους σημαίες. Στόχος τους βέβαια ήταν να κατεβούν στο λιμάνι, να αποδοκιμάσουν τους επιβάτες του κρουαζιερόπλοιου «Crown Iris», που αναμενόταν στο νησί, αλλά το Λιμεναρχείο είχε απαγορεύσει τις προγραμματισμένες συγκεντρώσεις σε συγκεκριμένα σημεία της παραλιακής ζώνης της Ερμούπολης, επικαλούμενο λόγους δημόσιας ασφάλειας. Ετσι η πρόσκληση της λεγόμενης Αντιπολεμικής Πρωτοβουλίας Σύρου είχε περιορισμένη μιντιακή αποτελεσματικότητα.

Ενας φίλος μου, δικηγόρος, που βρέθηκε μπροστά στους διαδηλωτές, τους μίλησε και τους εξήγησε ότι το κίνητρό τους είναι ο αντισημιτισμός. Δεν μπορεί, τους είπε, να απαξιώνουν συλλήβδην τους Εβραίους. Οι συνομιλητές του διαμαρτυρήθηκαν: δεν είμαστε αντισημίτες, είμαστε αντιισραηλινοί. Αλλά τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Οτι μπορεί κανείς να αποδίδει συλλογική ευθύνη στους πολίτες ενός κράτους για τις πράξεις της κυβέρνησής του; Οτι κάθε Ισραηλινός είναι ανεπιθύμητος; Και πώς ακριβώς διακρίνεται αυτή η στάση από την προκατάληψη όταν η εθνική καταγωγή αρκεί για να καταδικάσει έναν άνθρωπο;

Ετσι κι αλλιώς, νομίζω ότι αυτή η ανάλυση ήταν περιττή, επειδή κανείς δεν είχε τη διάθεση να την ακούσει και, κυρίως, να τη σκεφτεί. Αν και απορώ που δεν έχουν πέσει από τα σύννεφα όλοι αυτοί οι επαναστάτες «κατά των Ισραηλινών» τώρα που άκουσαν στις ειδήσεις ότι στο Ισραήλ δραστηριοποιούνται πολιτικά και αριστερά κόμματα και μειονοτικά αραβικά.

Ενα από τα χαρακτηριστικά της συλλογικής αντίθεσης σε μια εθνικοθρησκευτική ιδιότητα, την ιδιότητα του Εβραίου, είναι η γενίκευση. Αυτό που μετράει είναι πάντα ο στόχος – και όταν έχεις στόχο δεν υπάρχει περιθώριο για αναλύσεις και για διαφωνίες. Από την άποψη αυτή, ακόμα κι αν αυτοπροσδιορίζεσαι ως αντιφασίστας ενδέχεται να αναπαράγεις πρακτικές και αντιλήψεις τις οποίες κατά τα άλλα καταγγέλλεις όταν προέρχονται από τη ριζοσπαστική Ακροδεξιά.

Αλλωστε, η κρουαζιέρα στη Σύρο μετατράπηκε, εν τέλει, σε περιπέτεια, αφού ανωνύμως, ειδοποιήθηκαν οι Αρχές ότι έχει μπει βόμβα στα ύφαλα του κρουαζιερόπλοιου και όλο το απόγευμα το πλοίο ερευνούσαν βατραχάνθρωποι. Οι τεχνικές του υβριδικού πολέμου που αποδίδεται στη Ρωσία μπορούν να αποδειχτούν ένα ακόμα βήμα προς την κανονικοποίηση του αντισημιτισμού.

Σε τι διαφέρουν όμως όσα έγιναν στην Αθήνα και στη Σύρο με τις έντονες αντιδράσεις γονέων για τη δωρεά τεχνολογικού εξοπλισμού στο Πρότυπο Εκκλησιαστικό Γυμνάσιο – Λύκειο Ξάνθης;

Ή, σε τι διαφέρουν όλα αυτά τα περιστατικά με την κατάληξη μιας οπαδικής ανακοίνωσης οπαδών ομάδας μπάσκετ κατά της ομάδας του Αρη, που αναφέρει: «ιστορικά, Εβραίοι σάς ίδρυσαν και Εβραίοι παραμένετε, όσο κι αν τώρα κάνετε τους Κινέζους»;

Είναι πολλές οι αντισημιτικές εκδηλώσεις, όχι όλες αριστερού προσήμου, για να τις αποδώσουμε σε σύμπτωση. Ο αντισημιτισμός έχει δηλητηριάσει βαθύτατα την επιρρεπή σε συλλογικές στοχοποιήσεις κοινωνία μας. Μια κοινωνία που είναι έτοιμη να αποδεχτεί ακόμα μια φορά το κακό. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να μιλάμε και να αντιδρούμε μήπως και το αποτρέψουμε.

Ο Αντώνης Σαμαράς είναι πρώην πρωθυπουργός. Κατείχε ένα αξίωμα το οποίο, αν μη τι άλλο, του επιβάλλει να είναι σοβαρός στις δημόσιες τοποθετήσεις του και όταν παρεμβαίνει να σέβεται τουλάχιστον τα γεγονότα και την αλήθεια. Σε χθεσινή δήλωσή του, επέκρινε τον εχθρό του, τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, για τους χειρισμούς της κυβέρνησής του στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής που έχουν σχέση με την Τουρκία. Η αφορμή ήταν η ομιλία του Πρωθυπουργού στα Ηνωμένα Εθνη, με την οποία αντέκρουσε τη νομιμότητα του τουρκολιβυκού μνημονίου.

Ο πρώην πρωθυπουργός επικρίνει τον Κυριάκο Μητσοτάκη και, στο πρόσωπό του, τους οπαδούς της προοπτικής εξομάλυνσης της σχέσης των δύο χωρών, εκκινώντας από μια φανταστική ήττα που του αποδίδει – από ένα περιστατικό που δεν έγινε ποτέ! «Αντί ο Πρωθυπουργός να ανησυχεί για τα ανεπιτυχή αποτελέσματα στην ψηφοφορία στον ΟΗΕ για τις τουρκολιβυκές παρανομίες, ασχολείται με το κατά πόσον η κυβέρνησή μου το… 2012-2014 έκανε διάλογο με την Τουρκία», λέει στη δήλωσή του ο Αντώνης Σαμαράς. Ωστόσο, δεν έγινε καμία ψηφοφορία στον ΟΗΕ για το θέμα που αναφέρει – είναι εξ ολοκλήρου κατασκευή της φαντασίας του. Δεν έχει πλάι του έναν άνθρωπο να προσέχει τι λέει;