Οι βιασμοί ως όπλο

Δεν περνάει μέρα που να μη δούμε, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και στην Αμερική, διαδηλώσεις με παλαιστινιακές σημαίες και συνθήματα τύπου «φρι Παλεστάιν». Στα λιμάνια της χώρας, ετοιμάζονται τα αυτοαποκαλούμενα «αντισιωνιστικά» πογκρόμ, τα οποία είναι πογκρόμ του προοδευτικού αντισημιτισμού – ενός εξτρεμιστικού ρεύματος που επενδύει σε ένα παλαιστινιακό κράτος «από το ποτάμι στη θάλασσα», το οποίο όπως δηλώνει το σύνθημα θα έχει καταλύσει το κράτος του Ισραήλ. Το αποκαλούμενο από τον προοδευτισμό γενοκτόνο κράτος, απειλείται με εξαφάνιση – κι όταν θέλεις να εξαφανίσεις ένα λαό, σημαίνει ότι η πρόθεσή σου είναι όντως γενοκτόνου.

Υποτίθεται ότι η γενοκτονική διάθεση του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους εκδηλώθηκε με τους βομβαρδισμούς στη Γάζα. Ο προοδευτικός αντισημιτισμός εσκεμμένα δεν λέει για ποιον λόγο έγιναν οι βομβαρδισμοί στη Γάζα. Δεν μιλάει για την υποχρέωση του Ισραήλ να απελευθερώσει τους διακόσιους ομήρους που είχαν απαγάγει οι εξτρεμιστές της Χαμάς. Κι ούτε μιλάει για την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου 2023, την επίθεση των ανδρών της Χαμάς κατά αμάχων στην επικράτεια του Ισραήλ, και βέβαια δεν λέει λέξη για τους 1.200 νεκρούς αυτής της επίθεσης. Σαν να μην έγινε ποτέ.

Κι όμως. Η επίθεση εκείνη, που από τους πολίτες του Ισραήλ εισπράχτηκε ως εθνικό τραύμα, είναι ενδεικτική της κουλτούρας των τρομοκρατών της Χαμάς: η ωμότητα, ο κυνισμός, η απανθρωπία, το μίσος είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της. Και εκτός από ωμές δολοφονίες αμάχων, η επίθεση εκείνη περιείχε βιασμούς, ακρωτηριασμούς και τρομερής σύλληψης σεξουαλική βία. Οι ωμότητες αυτού του τύπου, που διαπράχτηκαν και στις 7/10, και το διάστημα που ακολούθησε, διερευνήθηκαν από την Επιτροπή για την Τεκμηρίωση και Διερεύνηση των Εγκλημάτων της Χαμάς και, πριν από δύο μέρες, δόθηκε στη δημοσιότητα, με ελεύθερη πρόσβαση σε όποιον επιθυμεί να δει τι τεκμηριώνει – κι αν αντέχει να τα δει. Η Επιτροπή αυτή συγκροτήθηκε από δραστήρια μέλη της κοινωνίας των πολιτών. Ερεύνησε τα συμβάντα για περίπου δυο χρόνια και η έκθεσή της, με τίτλο «Silenced No More» (Φτάνει πια η σιωπή), που έχει γραφτεί στα αγγλικά και καταλαμβάνει τριακόσιες σελίδες, είναι ανατριχιαστική. Αναζητήστε τη, αλλά δεν ξέρω αν θα βρείτε το κουράγιο να τη διαβάσετε.

Η έκθεση περιέχει, μεταξύ άλλων, φωτογραφίες και συνεντεύξεις για βιασμούς και σεξουαλικές επιθέσεις από την ημέρα της σφαγής και κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας των ομήρων. Η βία και η σεξουαλική βία ήταν κι αυτές όπλο εξανδραποδισμού και ταπείνωσης, που ήταν ο βασικός στόχος. Αρκεί να γραφτεί ότι ένα από τα περιστατικά που περιγράφονται αναφέρει τον εξαναγκασμό δυο προσώπων, μελών της ίδιας οικογένειας, να εκτελέσουν σεξουαλικές πράξεις το ένα στο άλλο. Η έκθεση περιγράφει πολλές ακόμα μορφές σεξουαλικής ταπείνωσης. Υποχρεωτικό ξεγύμνωμα, βιασμούς, σεξουαλική βία παρουσία θεατών, απειλές για υποχρεωτικό γάμο και πολλές ακόμα φρικτές πρακτικές. Τα πιο αποτρόπαια περιστατικά είχαν στόχο τις γυναίκες. Πολλά έχουν γίνει γνωστά, ακόμα και από αναρτήσεις στο Διαδίκτυο των θυτών – με δυσανάλογη τη διαμαρτυρία γι’ αυτά έστω από φεμινιστικές οργανώσεις του δυτικού κόσμου.

Η έκθεση στηρίχτηκε σε περίπου 10.000 ευρήματα που τεκμηριώνουν τέτοιου τύπου βία. Συνοδεύεται από φωτογραφίες και βίντεο. Και προφανώς η έρευνα θα συνεχιστεί. Τα μέλη της Επιτροπής τη θεωρούν απαραίτητη, επειδή έτσι εκτιμούν ότι μπορούν να απαντηθούν «οι τάσεις άρνησης των εγκλημάτων που παρατηρήθηκαν, ακόμη και από τον ΟΗΕ».

Αυτό το τελευταίο είναι το πιο αποτροπιαστικό.

Η χθεσινή ομιλία στην ελληνική Βουλή του κύπριου προέδρου, Νίκου Χριστοδουλίδη, χαρακτηρίστηκε από πολλούς ιστορική. Πράγματι είναι ιστορική – επειδή είναι ιστορικών διαστάσεων οι αφέλειες κι οι εθνοπατριωτικές γενικεύσεις που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος στον λόγο του. Το μόνο που δεν έχει καμία σχέση με την ιστορία είναι η περιφρόνηση της πραγματικότητας.

Ποια είναι η πραγματικότητα; Οτι αυτή τη στιγμή, η Κύπρος είναι διχοτομημένη και το 37% του εδάφους της βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή. Τα κατεχόμενα αποτελούν μια τουρκοκυπριακή οντότητα, εξαρτημένη από την Τουρκία – και όλα δείχνουν ότι στο τέλος θα κυριαρχήσει η λύση των δύο κρατών. Η Κύπρος έχασε δυο φορές την ευκαιρία να δοθεί ομοσπονδιακή λύση, με ευθύνη της ελληνοκυπριακής πλευράς, το 2004 όταν απερρίφθη το σχέδιο Αναν και το 2017 όταν ναυάγησε η διαπραγμάτευση στο Κραν Μοντανά. Εκτοτε, το Κυπριακό βαλτώνει – αλλά η διχοτόμηση προχωράει· χωρίς να βρεθεί μια ηγεσία άξια να αναλάβει τις ευθύνες της.

Τι μένει από αυτή τη δυστοπία; Το εθνοπατριωτικό παραμύθι, όπως το περιέγραψε ο κύπριος πρόεδρος: «η επανένωση είναι το τάμα που ενώνει Κύπρο και Ελλάδα». Κανένα τάμα δεν μας ενώνει. Κυριαρχεί όμως ένας υπόρρητος κυνισμός, μια διόλου κολακευτική πραγματικότητα που προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από τον ξύλινο πατριωτισμό. Δεν μιλάμε συνήθως γι’ αυτά. Αλλά να μη μας περνάνε και για αφελείς.