Οι πέντε «σοφοί» των πάγκων

Το καλοκαίρι είναι κατ’  εξοχήν μια αγαπημένη εποχή για τους φίλους των ομάδων καθώς γίνονται τότε οι περισσότερες μεταγραφές. Ιδιαίτερα εάν είναι… αεροδρομίου, τότε αποτελούν το θέμα συζήτησης στα ποδοσφαιρικά και μπασκετικά στέκια, υπάρχουν τα πειράγματα, οι υποσχέσεις για τη νέα χρονιά και πάει λέγοντας.

Στο μπάσκετ, για πρώτη φορά στην ιστορία, όλοι

Ούτε τη δεκαετία του 1990, που και με τη βούλα είχαμε το καλύτερο πρωτάθλημα στην Ευρώπη δεν υπήρχε τέτοια πλειάδα πρωτοκλασάτων προπονητών στην ελληνική (αλλά και ευρωπαϊκή) λίγκα.

Στους ήδη δύο μόνιμους μεγάλους προπονητές που κοουτσάρουν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, τον Γιώργο Μπαρτζώκα και τον Ντράγκαν Σάκοτα, προστέθηκαν αυτό το καλοκαίρι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ο Βασίλης Σπανούλης και ο Αντρέα Τρινκιέρι, μιλάμε για κοσμογονία!

Η επιστροφή του «άρχοντα των δαχτυλιδιών», του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, έπειτα από 14 χρόνια (και 27 μετά την πρώτη του παρουσία στην ομάδα το 1999!) στον Παναθηναϊκό εκτοξεύει το ενδιαφέρον στα ύψη και μόνο η κόντρα των Αιωνίων με τη μάχη μέχρις εσχάτων του κορυφαίου προπονητή της Ευρώπης όλων των εποχών, κόντρα στον κορυφαίο έλληνα προπονητή και έναν από τους καλύτερους στη Γηραιά Ηπειρο, αρκεί για να μας βάλει στο κλίμα για όλα αυτά που θα ζήσουμε από τα τέλη Σεπτεμβρίου με τον κόσμο να μην μπορεί να περιμένει και να βιάζεται για το τζάμπολ.

Διότι εδώ μιλάμε για πέντε προπονητές που έχουν αφήσει το προσωπικό τους στίγμα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ εδώ και χρόνια, με εξαίρεση (λογικά καθώς είναι ο νεότερος) τον Βασίλη Σπανούλη, που όμως μέσα στα λίγα χρόνια που είναι πλέον στην άκρη του πάγκου έχει πετύχει πολλά.

Για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς τι να πει κανείς, μιλάνε τα έργα του από μόνα τους. Δεν είναι οι δεκάδες τίτλοι του, μεταξύ των οποίων φυσικά ξεχωρίζουν οι 9 Euroleague με πέντε διαφορετικές ομάδες (5 με τον Παναθηναϊκό και από 1 με Παρτίζαν, Μπανταλόνα, Ρεάλ και Φενέρμπαχτσε). Μόνο με τους Πράσινους στα 13 χρόνια που ήταν στο Τριφύλλι κατέκτησαν παρέα 23 τίτλους!

Ομως δεν είναι μόνο τα τρόπαια, αλλά η προπονητική του διάνοια που τον κάνει τόσο ξεχωριστό και έχει καταφέρει να έχει την απόλυτη αποδοχή όχι μόνο από όλο τον χώρο του μπάσκετ αλλά και από άλλα αθλήματα.

Δουλεύοντας είτε με πιο νέα παιδιά, είτε με αστέρες πρώτου βεληνεκούς (όπως ο Τζόρτζεβιτς, ο Ντανίλοβιτς, ο Σαμπόνις, ο Αρλάουκας, ο Βιγιακάμπα, ο Διαμαντίδης, ο Σπανούλης, ο Μποντιρόγκα, ο Γιασικεβίτσιους, ο Σλούκας, ο ΝτεΚολό και τόσοι ακόμα) η προπονητική φιλοσοφία του Ζοτς ήταν πάντα σε άλλο επίπεδο και κέρδισε τον σεβασμό των παικτών όχι μόνο με τις φωνές και το αυστηρό πρόγραμμα, αλλά κυρίως με τη δημιουργία των δυνατών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων. Ο Ζοτς κερδίζει τον σεβασμό κάθε παίκτη του, πρώτα απ’ όλα διότι ο ίδιος τον σέβεται και τον βλέπει με άλλο μάτι.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι του Δημήτρη Διαμαντίδη, ενός παίκτη-μύθου που δεν είναι και ο πιο… λαλίστατος και για τον Ομπράντοβιτς έχει τοποθετηθεί τόσες φορές με τα καλύτερα λόγια και κυρίως μιλώντας για την αγάπη και τον σεβασμό που έχει νιώσει για αυτόν τον άνθρωπο με τον οποίο είναι πάρα πολύ πιθανό πλέον να ξανασυνεργαστούν στον Παναθηναϊκό από ένα άλλο πόστο πια και όχι αυτό του προπονητή και παίκτη.

Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς δημιουργεί σχέσεις ζωής και φυσικά αμοιβαίας εκτίμησης με τους παίκτες του, αλλά και με τους συνεργάτες του, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα – για χρόνια – τον Δημήτρη Ιτούδη που έφτασαν να γίνουν κολλητοί φίλοι και κουμπάροι.

Ο μεγάλος του αντίπαλος στον Ολυμπιακό, ο Γιώργος Μπαρτζώκας, έχει κερδίσει με το σπαθί του τον τίτλο του κορυφαίου έλληνα προπονητή και εκ των κορυφαίων στην Ευρώπη. Κατάφερε ουσιαστικά να δημιουργήσει μια δική του σχολή μπάσκετ, το περίφημο «Bartzokas Ball» με το μπάσκετ του να διδάσκεται σε όλη την Ευρώπη και να αποτελεί ένα από τα πιο ελκυστικά μοντέλα που έχει εμφανιστεί ποτέ. Με την ομαδικότητα να είναι στο επίκεντρο, την κυκλοφορία της μπάλας να έχει πάει σε άλλο επίπεδο, και να καταφέρνει κάθε φορά με διαφορετικό πρωταγωνιστή να παίρνει τίτλους και να πετυχαίνει.

Ομως ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα του «Σκακιστή», όπως είναι το παρατσούκλι του (αν και δεν παίζει σκάκι), αποτελεί το γεγονός ότι μπορεί και πείθει τους παίκτες του ότι μπορούν να είναι πρωταγωνιστές χωρίς να χρειάζεται καν να πετύχουν έστω και έναν πόντο και το παράδειγμα με τον Τόμας Γουόκαπ είναι το πιο ενδεικτικό.

Ο εκρηκτικός χαρακτήρας του μέσα στο γήπεδο την ώρα του αγώνα είναι εντελώς διαφορετικός με τον πράο χαρακτήρα του στην καθημερινότητά του, αλλά ζει με ένταση κάθε στιγμή της δουλειάς του, που έχει επιβραβευτεί όχι μόνο με πολλούς τίτλους (με ξεχωριστές τις δύο Euroleague με την ομάδα της καρδιάς του, τον Ολυμπιακό) αλλά και με προσωπικές διακρίσεις με ξεχωριστές αυτές του (3 φορές) Coach of the Year.

Τα συστήματά του και κυρίως η φιλοσοφία του, της συνεχούς κίνησης και της δημιουργίας πλεονεκτήματος μέσα από τη συνεργασία, διδάσκονται σε σεμινάρια σε όλη την Ευρώπη και αποτελούν ουσιαστικά από μόνα τους μια ξεχωριστή σχολή μπάσκετ.

Ο νεότερος της παρέας, ο Βασίλης Σπανούλης, ήταν γεννημένος νικητής ως παίκτης και αυτή τη νοοτροπία μετέφερε ακριβώς και στους πάγκους ως προπονητής. Είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα και από τους πέντε προπονητές που αναφέρουμε, ότι ένας κορυφαίος παίκτης μπορεί να μεγαλουργήσει και από τον πάγκο. Ακόμα είναι νωρίς αλλά έχει δείξει δείγματα γραφής πηγαίνοντας ομάδες όπως το Περιστέρι και τη Μονακό σχεδόν μέχρι το τέλος του ευρωπαϊκού δρόμου. Είναι ο μόνος από τους πέντε που έγινε θρύλος ως παίκτης και όχι μέσω της προπονητικής, όπως έγινε με τους άλλους τέσσερις που είχαν παίξει μπάσκετ αλλά ποτέ στο επίπεδο του Kill Bill, ενός Legend της Euroleague.

Τι φωνάζει κάθε φορά στους παίκτες του; «Μη φοβάστε να σουτάρετε, κάντε το» καθώς ο ίδιος ήταν ατρόμητος και δεν δίσταζε να πάρει το τελευταίο σουτ κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη και αρκετές φορές ευστοχούσε!

Εχει παραδεχθεί – παρέα μάλιστα με τον Γιασικεβίτσιους στο ίδιο πάνελ – ότι ως παίκτης έχεις την μπάλα και αποφασίζεις εσύ, ενώ ως προπονητής πρέπει να εμπνεύσεις και να προετοιμάσεις τους παίκτες ώστε να πάρουν εκείνοι τις σωστές αποφάσεις όταν πρέπει. Στον Αρη έχει μια τεράστια πρόκληση να αναγεννήσει μια αυτοκρατορία και θα έχει συμμάχους (αλλά και… ανυπόμονους μαζί) το πιο μπασκετικό κοινό μακράν στην Ελλάδα.

Λίγο πιο δίπλα, στην Πυλαία, ο πιο εκρηκτικός Αντρέα Τρινκιέρι επιστρέφει στην Ελλάδα αυτή τη φορά σε συλλογικό επίπεδο μετά το πέρασμά του ως ομοσπονδιακός τεχνικός. Αποτελεί τη χαρά των δημοσιογράφων στις συνεντεύξεις Τύπου, αλλά και προπονητικά έχει αφήσει το στίγμα του όντας «καθηγητής» στην επικοινωνία που έχει με τους παίκτες του. Δεν θα διστάσει να συγκρουστεί μαζί τους για να τους πείσει για αυτά που θέλει, αλλά την ίδια στιγμή θα σταθεί δίπλα τους σαν συμπαίκτης τους.

Αν στον ΠΑΟΚ είχαν αγαπήσει τον Μάσιμο Καντσελιέρι, με τον Τρινκιέρι θα ξετρελαθούν.

Και φυσικά από την πεντάδα δεν θα μπορούσε να λείπει ο Ντράγκαν Σάκοτα, που μπορεί να έχει συνδέσει το όνομά του στην Ελλάδα με την ΑΕΚ (ενώ έχει κοουτσάρει μεταξύ άλλων και τον Ολυμπιακό, αλλά και τον ΠΑΟΚ τον οποίο οδήγησε στην κατάκτηση του πρώτου του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου στο μακρινό 1991 στη Σαραγόσα) αλλά έχει αφήσει το στίγμα του και στο σερβικό μπάσκετ 52+ χρόνια ως πρώτος προπονητής στους πάγκους. Εχει κοουτσάρει και στην Euroleague με ΑΕΚ και Ολυμπιακό (στα… πέτρινα χρόνια του Κορυδαλλού) και έχει αναδείξει αρκετά ταλέντα, ιδιαίτερα στη Σερβία αλλά και στη χώρα μας, με έπος το πρωτάθλημα με την Ενωση το 2002 και το BCL αλλά και το Κύπελλο Ελλάδας νικώντας Παναθηναϊκό (στα ημιτελικά) και Ολυμπιακό (στον τελικό) το 2018.