Οι φονικοί ICEmen

Οταν ένας λευκός αστυνομικός στη Μινεάπολη σκότωσε τον Τζορτζ Φλόιντ, έναν μαύρο άνδρα, πατώντας τον στον λαιμό με το γόνατό του, πριν από σχεδόν 6 χρόνια, οι πολιτικές επιπτώσεις ήταν σοβαρές, άμεσες και αισθητές σε εθνικό επίπεδο. Το κίνημα Black Lives Matter (BLM), το οποίο εμφανίστηκε ως απάντηση στην αστυνομική βαρβαρότητα εναντίον των μαύρων, γιγαντώθηκε γρήγορα. Τεράστιες διαμαρτυρίες – ως επί το πλείστον ειρηνικές, αλλά όχι πάντα – έλαβαν χώρα σε όλη την Αμερική, καθώς και σε πολλές άλλες χώρες. Φαινόταν σαν αποκορύφωμα για την πολιτική

του Δημοκρατικού Κόμματος, αλλά στην πραγματικότητα το έβλαψε, καθώς πολλοί ψηφοφόροι άρχισαν να θεωρούν το κόμμα, δίκαια ή όχι, ως ελιτίστικο που χαϊδεύει τις μειονότητες και αντιμετωπίζει τους λευκούς Αμερικανούς της εργατικής τάξης με περιφρόνηση.

Οι πρόσφατες δολοφονίες της μητέρας τριών παιδιών Ρενέ Γκουντ και του νοσηλευτή Αλεξ Πρέτι, από τους πράκτορες της Υπηρεσίας Μετανάστευσης των ΗΠΑ (ICE), ανθρώπων που παρακολουθούσαν τις επιδρομές τους στην ίδια πόλη θα μπορούσαν να έχουν μεγαλύτερες συνέπειες. Χωρίς κανένα στοιχείο, η υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ Κρίστι Νόεμ δυσφήμησε την Γκουντ ως «εγχώριο τρομοκράτη». Ο Στίβεν Μίλερ, αναπληρωτής προσωπάρχης στον Λευκό Οίκο και βασικός σύμβουλος για τη μετανάστευση, περιέγραψε τον Πρέτι ως «επίδοξο δολοφόνο».

Τα περιστατικά στη Μινεάπολη ήταν προβλέψιμα. Η αποστολή ελλιπώς εκπαιδευμένων, βαριά οπλισμένων μασκοφόρων ανδρών, σε πόλεις που στηρίζουν Δημοκρατικούς, για να σπάσουν πόρτες, να συλλάβουν παιδιά και ενηλίκους χωρίς ένταλμα ή πιθανή αιτία, αποτελεί ένα ειδικό είδος βίας. Οι πράκτορες της ICE δεν προσπαθούν να κρύψουν την επιθετικότητά τους, θέλουν να δείξουν σε όλους την κακοποιητική τους συμπεριφορά.

Περισσότεροι μετανάστες απελάθηκαν επί των προέδρων Μπαράκ Ομπάμα (άνω των 3,1 εκατομμυρίων) και Τζο Μπάιντεν (περίπου 4 εκατομμύρια) από ό,τι επί Τραμπ (1,9 εκατομμύρια στην πρώτη θητεία και 540.000 μέχρι στιγμής στη δεύτερη). Αλλά οι Δημοκρατικοί πρόεδροι ήταν πιο διακριτικοί στις μεθόδους τους και στόχευαν κυρίως σε καταδικασμένους εγκληματίες. Δεν υπήρχαν ιστορίες για παιδιά που χρησιμοποιούνταν ως δόλωμα, για ημίγυμνους ηλικιωμένους που σέρνονταν από τα σπίτια τους σε συνθήκες παγετού, για ανθρώπους που στέλνονταν σε χώρες των οποίων τις γλώσσες δεν μιλούσαν καν, πόσω μάλλον για πολίτες των ΗΠΑ που πυροβολούνται στον δρόμο.

Αυτό το όργιο βίας είναι σκόπιμο. Σκοπός του είναι να δείξει ότι η κυβέρνηση Τραμπ ενδιαφέρεται σοβαρά να απαλλάξει τις ΗΠΑ από «εμπόρους ναρκωτικών, εγκληματίες και βιαστές». Οι αυταρχικές κυβερνήσεις τείνουν να χρησιμοποιούν τη βαρβαρότητα για να εκφοβίσουν ανθρώπους που θα μπορούσαν ενδεχομένως να σταθούν εμπόδιο στον δρόμο τους. Οι Ναζί εδραίωσαν την εξουσία τους με τη βοήθεια των Sturmabteilung, των ταγμάτων εφόδου που είχαν άδεια να χτυπούν Εβραίους, κομμουνιστές και άλλους «ανεπιθύμητους».

Υπό τον Ιωσήφ Στάλιν οποιοσδήποτε μπορούσε να καταλήξει σε φυλακές ή στρατόπεδα. Οι άνθρωποι στη Σοβιετική Ενωση ζούσαν σε μια μόνιμη κατάσταση φόβου, κάτι που ήταν φυσικά η πρόθεση του Στάλιν. Αλλά αυτό είναι σχετικά σπάνιο. Οι περισσότεροι δικτάτορες, ή επίδοξοι δικτάτορες, επιλέγουν συγκεκριμένες ομάδες για να απομονώσουν και να διώξουν.

Οι δολοφονίες αναστάτωσαν κόσμο σε όλο το πολιτικό φάσμα. Αν ο Πρέτι και η Γκουντ ήταν δυνατόν να εκτελεστούν μέρα μεσημέρι, το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί σε οποιονδήποτε. Η κυβέρνηση Τραμπ συνειδητοποίησε αρκετά γρήγορα ότι αυτό θα μπορούσε να βλάψει τις πιθανότητές τους στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Οι ισχυρισμοί για «εγχώρια τρομοκρατία» αποσύρθηκαν. Ο άνθρωπος που επέβλεπε τις επιδρομές στη Μινεάπολη, ο Γκρέγκορι Μποβίνο, υποβιβάστηκε και μετατέθηκε από τη Μινεσότα.

Αυτό μπορεί να αποτελέσει ανακούφιση για ορισμένους. Η κοινή γνώμη εξακολουθεί να μετράει στην Αμερική, ακόμα κι αν είναι ασταθής. Η οργή για την κυβέρνηση θα παραμείνει. Αλλά θα πρέπει να περιμένουμε και να δούμε αν αυτό θα οδηγήσει τους Αμερικανούς, ειδικά εκείνους που μπορεί να έχουν δεύτερες σκέψεις για την ψήφο τους στον Τραμπ, στις κάλπες τον Νοέμβριο.

Ο Ιαν Μπουρούμα είναι ολλανδός συγγραφέας και ιστορικός