Οι 11.000 τουρίστες

Οταν θέλουμε να περιγράψουμε την εικόνα της πατρίδας μας με αριθμούς, καταφεύγουμε σε στατιστικά στοιχεία. Μετράμε, συγκρίνουμε, σταθμίζουμε τα μεγέθη. Ομως ανακάλυψα έναν αριθμό που αποκαλύπτει πολλά περισσότερα από όσα οι επίσημες μετρήσεις. Πρόκειται για τις αιτήσεις υπαγωγής στο πρόγραμμα Κοινωνικού Τουρισμού. Το ανώτατο εισοδηματικό όριο για ένταξη στο πρόγραμμα είναι στις 30.000 ευρώ. Σύμφωνα με τη Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης, περίπου 11.000 συμπολίτες

μας κατέθεσαν αίτηση υπαγωγής ενώ το εισόδημα τους υπερβαίνει τις 80.000 ευρώ ετησίως. Με τέτοιο εισόδημα μπορείς να εξασφαλίσεις το ύψιστο αγαθό του αντικοινωνικού τουρισμού – να πας κάπου και να είσαι μόνος σου. Ομως εξίσου αντικοινωνική είναι και η συγκεκριμένη συμπεριφορά. Ολοι αυτοί έχουν την ευχέρεια να κάνουν διακοπές.

Ωστόσο επιδιώκουν να πάρουν τη θέση κάποιου που, αντικειμενικά, δυσκολεύεται να φύγει ακόμα και για Σαββατοκύριακο. Δεν πρόκειται, απλώς, για μία αρπαχτή, για ένα εξτραδάκι. Πρόκειται για νοοτροπία και συγκροτημένο πλαίσιο συμπεριφοράς. Και με έναν τρόπο ίσως εξηγεί και για ποιο λόγο αυτοί οι άνθρωποι απολαμβάνουν ικανοποιητικό εισόδημα. Δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω ή να περάσει αναξιοποίητο. Θα διεκδικήσουν μέχρι και το τελευταίο ευρώ που προορίζεται για τους πραγματικά ευάλωτους. Το ίδιο κάνουν και εκείνοι που, ενώ εισπράττουν μαύρο χρήμα, θα κάνουν αίτηση για το Ταμείο Ανεργίας ή για την επιδότηση καυσίμων.

Ενδεχομένως να πείτε ότι δεν ευθύνονται οι ίδιοι, αλλά η αδυναμία των ελεγκτικών μηχανισμών που έχει ως αποτέλεσμα την οριζόντια διάθεση οικονομικών ενισχύσεων. Σύμφωνοι. Ομως κάπου υπεισέρχεται και η έννοια της ατομικής ευθύνης. Η τσίπα. Η ντροπή. Εντάσσεται και η έννοια της φοροδιαφυγής σε αυτήν την παρατήρηση; Θεωρητικά ναι καθώς πρόκειται για τη μεταφορά φορολογικών βαρών στους ώμους όσων αδυνατούν να διαφύγουν του ελέγχου. Αλλά ας μην πάμε τόσο μακριά. Ας μείνουμε στον κοινωνικό τουρισμό, εστιάζοντας στον άνθρωπο που, ενώ έχει τη δυνατότητα, σχεδιάζει να κλέψει τις διακοπές των άλλων. Ναι, τον βλέπεις με απαξίωση. Αλλά κάπου στο βάθος ζηλεύεις την αμεριμνησία του και το χοντρόπετσο τομάρι του. Αυτός σίγουρα περνάει καλά στις διακοπές του.

Εσύ αποφασίζεις

O πρόεδρος Τραμπ μπορεί να καβαλήσει ένα UFO και να βγει από τη δύσκολη θέση. Το κάνει με τη δημοσιοποίηση αρχείων του Πενταγώνου. Το εύρημα είναι εξαιρετικό, ειδικά αν σκεφτείς ότι απευθύνεται σε ένα ακροατήριο που λατρεύει τις θεωρίες συνωμοσίας. Προσέξτε τη διατύπωση: «Ενώ οι προηγούμενες κυβερνήσεις απέτυχαν να δείξουν διαφάνεια σε αυτό το θέμα, με αυτά τα νέα έγγραφα και βίντεο, ο λαός μπορεί να αποφασίσει μόνος του: “ΤΙ ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;”. Διασκεδάστε και απολαύστε το!». Αυτό δεν έχει ξανασυμβεί. Είναι η πρώτη φορά που η ηγεσία μίας χώρας, μικρής ή υπερδύναμης, αντί να δώσει η ίδια απαντήσεις, καλεί τους πολίτες να αποφασίσουν εκείνοι με τη δική τους θεωρία. Σαν να έχει μπει, ο πρόεδρος, στο Air Force One και να ψεκάζει τη χώρα. Και ναι, υπάρχουν θεάσεις UFO και στην Ελλάδα. Προφανώς πρόκειται για πτήσεις των υπερόπλων Tesla που έκρυψε η ομάδα Εψιλον στον Ολυμπο. Διαβάστε και κανένα βιβλίο.

Πίσω στο 2015

Στο φύλλο του Σαββάτου ο Παύλος Τσίμας αναρωτήθηκε τι είναι αυτό που επαναφέρει στη δημόσια συζήτηση το 2015. «Είναι η ανασύσταση του παλιού «ή εμείς ή αυτοί» ή η υπέρβασή του;». Ωραίο ερώτημα. Αλλά ενδεχομένως να πρόκειται για κάτι πιο απλό. Οσο ακούς τον Τσίπρα να επιμένει ότι όλα καλώς έγιναν, τόσο εντείνεται η ανάγκη να βρεις έναν τοίχο και να αφήσεις πάνω το μυαλό σου. Διότι, εν προκειμένω, η ιστορική διαφωνία για το 2015 δεν άπτεται των πολιτικών επιλογών, αλλά της κοινής λογικής. Για αυτό και θα διαβάσεις κάθε βιβλίο που κυκλοφορεί και θα παρακολουθήσεις όλα τα ντοκιμαντέρ. Ωστε για άλλη μια φορά να πεις στον εαυτό σου, ωμά και λιτά, ότι δεν είναι αυτός τρελός. Εκείνοι ήταν.