Όχι άλλο κάρβουνο

Στις διακοπές, οι περισσότεροι από εμάς «συγκατοικούμε» και με άλλους ανθρώπους πλην της οικογένειάς μας. Φιλοξενούμε, φιλοξενούμαστε, βρισκόμαστε μαζί όλες τις ώρες. Βέβαια δεν το χρειαζόμουν αυτό, για να συνειδητοποιήσω ότι τα τελευταία χρόνια, θεωρούμαι εντελώς αποσυνάγωγη από τα διατροφικά trends της εποχής μας.

Δεν έχει να κάνει με τρόφιμα και συνταγές που, κατά καιρούς, έρχονται και απέρχονται από τη μόδα, αλλά για κάποιους, ας πούμε, κανόνες που μοιάζει να έχουν μια να την πω θρησκευτική διάσταση. Δηλαδή, ξεπερνάνε τις διατροφικές προτιμήσεις κι αρχίζουν να σηκώνουν ηθικές ερμηνείες.

Για να το εξηγήσω, το κήρυγμα που άκουσα από φίλο ένα πρωί που με είδε να πίνω στιγμιαίο καφέ, ούτε από παπά σε κατηχητικό. Οτι δεν σέβομαι τον εαυτό μου και βάζω στον οργανισμό μου αυτά τα δηλητήρια και η καλή κατάσταση της υγείας μου δεν είναι επιλογή αλλά υποχρέωση και άλλα τέτοια.

«Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου», του έλεγα, «πάνω από μισό αιώνα πίνω τέτοιον καφέ, τον έχω συνηθίσει, δεν μου αρέσουν οι άλλοι, δεν με μπουστάρουν και, επιπλέον, με πειράζουν στο στομάχι». Τον χαβά του εκείνος. Και σαν να μην έφτανε αυτό, μου πρότεινε το δικό του πρωινό ρόφημα που ήταν ένα μείγμα από λεμόνι, τζίντζερ, κουρκουμά, αλόη και δεν ξέρω τι άλλο που δεν κατέβαινε με τίποτα – άσε που η οδοντίατρος μού έχει πει ότι το λεμόνι το πρωί είναι ό,τι χειρότερο για τα δόντια και έπειτα από τόσες ώρες και τόσους πόνους στα οδοντιατρεία, δεν το ρισκάρω.

Το δεύτερο «χαστούκι» το έφαγα, όταν με είδαν να τρώω το πρωινό ψωμί με βούτυρο και μαρμελάδα, όπως έκανα παιδιόθεν. Οι άλλοι έτρωγαν κάτι σαν γιαούρτι που δεν ήταν όμως γιαούρτι αλλά μια υπερενισχυμένη με πρωτεΐνη «πουτίγκα» – ο θεός να την κάνει· ή αβγά, ολόκληρα ή ασπράδια, διότι η πρωτεΐνη είναι απαραίτητη, λένε, το πρωί για να έχουμε ενέργεια. Και θυμήθηκα όλα αυτά τα προϊόντα στα ράφια του σουπερμάρκετ που δεν καταλαβαίνεις τι ακριβώς είναι, διότι στην ετικέτα τους κυριαρχεί το «plus protein».

Γιαούρτια, τυριά, μπισκότα, ψωμιά, ζυμαρικά, βούτυρα, έτοιμα γεύματα, έτοιμες σαλάτες, γλυκά, αλλαντικά με περισσότερη πρωτεΐνη. Και όπου δεν χωράει, την έχουμε ως συνοδευτικό. Ενα βράδυ, για παράδειγμα, είδα φίλο να καταβροχθίζει μια γκουμούτσα μπακλαβά και να πίνει κάτι σαν γάλα. Εμ δεν ήταν. Επρόκειτο για πρωτεϊνούχο ρόφημα που θα φρενάρει, όπως μου εξήγησε, το εφέ του μπακλαβά.

Δεν ήξερα, για να είμαι ειλικρινής, ότι η ανθρωπότητα είχε τόσο μεγάλη ανάγκη πρωτεΐνης. Εγώ την είχα αφήσει στο Σχίσμα μεταξύ βίγκαν και «πτωματοφάγων», αλλά αυτό μαθαίνω ότι έχει ξεπεραστεί. Η καινούργια νότα είναι ότι το κρέας αδυνατίζει, διότι είναι κατακάθαρη πρωτεΐνη και μάλιστα ο καλύτερος συνδυασμός είναι να το τρώμε με αβγά. Και όσα ακούγαμε τόσα χρόνια περί καρκινογόνων τροφίμων; Αλλο αυτό…

Τσιπς από ρεβίθια, κεφτέδες από μπανανόφλουδες, μπράουνις με σκόνη πρωτεΐνης αντί για αλεύρι κι αυτά τα ροφήματα που μοιάζουν με καθάρσιο. Οχι καλοί μου φίλοι, όχι άλλη πρωτεΐνη. Μπορεί η φροντίδα της υγείας μας να αποτελεί ιερό καθήκον, ωστόσο άλλο τόσο ιερή είναι και η απόλαυση. «Μα μου αρέσουν όλα αυτά» ψέλλισε μία φίλη. «Μέχρι να σου πουν ότι πρέπει να σου αρέσει κάτι άλλο» της απάντησα και ονειρεύτηκα ένα σάντουιτς από εκείνα τα πρόστυχα, σε ψωμί σαν ντόνατ, τίγκα στη λαδίλα, με καπνιστό, ντομάτα, τυρί και τυροσαλάτα για την τσαχπινιά.

Το πιο σέξι κορίτσι στον «συνοικισμό» του εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου. Οχι μόνο λόγω σώματος, αλλά και προσώπου, με εκείνα τα σχιστά, εξωτικά ματάκια της και την έμφυτη στην έκφρασή της τσαχπινιά. Η Ελένη Προκοπίου, που έφυγε προχθές, στοίχειωνε τα ερωτικά όνειρα των πιτσιρικάδων της εποχής της, περισσότερο κι από σταρ της πρώτης γραμμής όπως η Λάσκαρη κι η Καραγιάννη. Ισως διότι ήταν πιο προσιτή, πιο «κοντινή».