Ο θρίαμβος της τελευταίας σχολής

Ολοκληρώνοντας τις αναφορές μου στο Παγκόσμιο Κύπελλο και πριν φύγω για μια πρώτη ολιγοήμερη άδεια, θέλω να πω στον επίλογο, πως κάθε ποδοσφαιρικό τουρνουά το οποίο ολοκληρώνεται με το συμπέρασμα ότι κέρδισε ο καλύτερος είναι ένα καλό τουρνουά.

Οι Ισπανοί είναι δίκαια κατακτητές του τίτλου και είναι πραγματικοί παγκόσμιοι πρωταθλητές, αφού την τελευταία τετραετία έχουν συνολικά τα καλύτερα αποτελέσματα από οποιαδήποτε άλλη εθνική ομάδα.

Πριν από δύο χρόνια κέρδισαν το Euro, ενώ τρέχουν ένα αήττητο σερί 38 παιχνιδιών. Στο Μουντιάλ

Εφτασαν στον τελικό παρουσιάζοντας σημάδια αξιοζήλευτης ανθεκτικότητας και κέρδισαν τον τελικό χάρη στο παιχνίδι τους.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης επιμένουν να έχουν σχολή. Δηλαδή να παράγουν παίκτες που ξέρουν άριστα έναν τρόπο παιχνιδιού. Εθνικό και ιδιαίτερο.

Οι Αργεντινοί πριν το ματς αρχίσει είχαν να αντιμετωπίσουν μια δύσκολη σπαζοκεφαλιά: είχαν απέναντί τους μια ομάδα που γνώριζε το παιχνίδι τους και που στη διάρκεια του τουρνουά είχε δείξει (κυρίως κόντρα στην Πορτογαλία και τη Γαλλία) πως μπορεί να το εφαρμόσει καλύτερα.

Οι Αργεντινοί έπαιζαν σε αυτό το τουρνουά πολύ με τα χαφ που ήταν στην υπηρεσία του Μέσι: οι Ισπανοί έχουν μέσους που το έκαναν καλύτερα. Οι Αργεντινοί προσπαθούσαν να κάνουν κατοχή μπάλας: οι Ισπανοί έκαναν κατοχή πολύ παραγωγικότερη.

Οι Αργεντινοί ανέβαζαν απόδοση στο β’ ημίχρονο, για αυτό έκαναν και ανατροπές με την Αγγλία και την Αίγυπτο: οι Ισπανοί στο β΄ ημίχρονο καθάρισαν όλα τα σημαντικά τους ματς: βρήκαν γκολ με την Πορτογαλία, το Βέλγιο ακόμα και με τη Γαλλία.

Οι Αργεντινοί χρειάζονταν κάτι δραστικό για να αντιμετωπίσουν ένα αντίπαλο πληρέστερο: αποφάσισαν το χειρότερο, δηλαδή να μην τον αφήσουν να παίξει όπως ξέρει, με κόστος οι ίδιοι στην επίθεση να μην εμφανιστούν καθόλου.

Ως εδώ το πράγμα μπορεί να το πεις και λογικό, αν όχι και άξιο συγχαρητηρίων. Εναν καλύτερό σου για να τον κερδίσεις πρέπει να τον περιορίσεις ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα περιοριστεί και η δική σου επιθετική παράγωγή.

Οι Αργεντινοί αποφάσισαν να γίνει συνολικά το ματς χειρότερο, να μην ανοίξει. Παίζοντας με μια μπλοκαρισμένη στα μετόπισθεν άμυνα, αποτελούμενη από 8-9 παίκτες, μείωσαν τους κενούς χώρους και πρέσαραν τους ισπανούς μέσους: μόνο που δεν έκαναν μόνο αυτό.

Επί της ουσίας αρνήθηκαν να προσπαθήσουν, όχι να παίξουν επίθεση, αλλά να πλησιάσουν την αντίπαλη περιοχή. Τελικός στον οποίο ομάδα τελείωσε το ενενηντάλεπτο με μηδέν τελικές προσπάθειες (όχι στην αντίπαλη εστία, μηδέν γενικά) δεν έχει υπάρξει άλλος.

Η καταστροφική τους εμφάνιση μάλιστα δεν απαγόρευσε στους Ισπανούς να κάνουν ευκαιρίες: αν το ματς οδηγήθηκε στην παράταση είναι γιατί ο τερματοφύλακας Μαρτίνεζ ήταν ο καλύτερος του κόουτς Σκαλόνι.

Οι Αργεντινοί είναι αλήθεια πως με την αμυντική τους προσήλωση έμπλεξαν λίγο τους Ισπανούς: τους οδήγησαν σε βιαστικές τελικές προσπάθειες, μεγάλωσαν λίγο των εκνευρισμό τους.

Εν πολλοίς, κέρδισαν το mind game, δηλαδή οδήγησαν τον αντίπαλο σε λάθη. Αλλά έχασαν το ματς.

Γιατί το έχασαν; Αυτό είναι το πιο όμορφο σημείο του τελικού: το έχασαν γιατί παραδόξως η επιμήκυνση του ματς, η παράτασή του, λειτούργησε υπέρ της ομάδας που είχε ποιότητα – σπανίως συμβαίνει!

Η στρατηγική των Αργεντινών είχε ως αποτέλεσμα να γεμίσουν κίτρινες κάρτες: ο διαιτητής Βίντσιτς χάρισε μία-δύο, αλλά δεν μπορούσε να μην αποβάλει τον Φερνάντεζ λίγο πριν από το τέλος του ενενηντάλεπτου.

Ο κόουτς των Ισπανών Ντε λα Φουέντε, που κράτησε την ψυχραιμία του, έριξε στο γήπεδο πολλούς παίκτες που αποδείχτηκαν χρήσιμοι.

Και μπορεί ένα γκολ του Νίκο Γουίλιαμς να ακυρώθηκε μυστηριωδώς για φάουλ του Μερίνο που του έδωσε την ασίστ, αλλά μια συνεργασία δύο που μπήκαν στο ματς, του Γουίλιαμς και του Φεράν Τόρες έδωσε τη λύση.

Ο Σκαλόνι από την άλλη έψαχνε απλά κάποιον να ρίξει λίγο «ξύλο» ακόμα: η χρησιμοποίηση του Παρέδες αλλά και του γιου του Ντιέγκο Σιμεόνε δείχνει την ελπίδα του να πάει στο ματς στα πέναλτι.

Ο Ντε λα Φουέντε είχε τη σωστή ιδέα και κρατήσει τον Μερίνο στη γραμμή της επίθεσης και να θυσιάσει τον καλό Ογιαρθάμπαλ για να βάλει τον σκόρερ Τόρες.

Καθώς η ώρα περνούσε και η κόπωση μεγάλωνε, το πάσινγκ γκέιμ δεν λειτουργούσε όσο καλά ήθελε ο ισπανός τεχνικός: η Ισπανία χρειαζόταν παίκτες με καθαρό μυαλό στην επίθεση. Αυτό το είχαν όσοι ήρθαν από τον πάγκο. Ετσι έκαναν τη διαφορά.

Οι Ισπανοί έπαιξαν για να κερδίσουν, οι Αργεντινοί για να μη χάσουν. Αν έχασαν απλά ένα τρόπαιο κι όχι πολλούς πολλούς φίλους το χρωστάνε στον Μέσι.

Ο τρόπος που (δεν) έπαιξαν οι Αργεντινοί δεν επέτρεψε στον ηγέτη τους να ήταν όσο καλός θα έπρεπε στον τρίτο τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου της τεράστιας καριέρας του. Ετσι το ματς μας υπενθύμισε δύο πράγματα: το πρώτο ότι ο Μέσι οδήγησε την Αργεντινή στον τελικό, δείχνοντας την εμπειρία, τη σοφία και την κλάση του και όχι κάνοντας τα καλύτερα ματς της καριέρας του, όπως έχει συμβεί με άλλους παίκτες που σήκωσαν ομάδες στις πλάτες τους.

Ο Μέσι ήταν ο συγκινητικός πρωταγωνιστής μιας ανθρώπινης – πρώτα από όλα – μοναδικής ιστορίας: ήταν ο βετεράνος που άφησε τον κόσμο με το στόμα ανοιχτό για την προσπάθειά του να τα βάλει με τον ίδιο τον χρόνο κι όχι ο σούπερ σταρ που κυνηγούσε τη δικαίωσή του όπως στο Κατάρ τέσσερα χρόνια πριν.

Το δεύτερο που θυμηθήκαμε είναι ότι το φινάλε των μεγάλων του σπορ στις εθνικές τους είναι σχεδόν πάντα πικρό. Ο Ζιντάν κι ο Κρόιφ, ο Πλατινί κι ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Λόταρ Ματέους κι ο ίδιος ο Μαραντόνα (και πάρα πολλοί άλλοι) δεν έχουν κάνει στο ματς του «αντίο» τους στο Μουντιάλ κάτι καταπληκτικό.

Ισως γιατί η καριέρα τους είναι κάτι σπουδαιότερο από νίκες και ήττες – θέλω να πω δεν περιμέναμε το χθεσινό ματς για να κρίνουμε τον Μέσι: όσα έκανε στις ΗΠΑ θα μείνουν στην ιστορία του ποδοσφαίρου ως μοναδικά.

Κατά τα άλλα, ο τελικός χαρακτηρίστηκε από τις αποδοκιμασίες του κοινού στον Τραμπ, το πανηγύρι της Σακίρα στο ατελείωτο ημίχρονο, τη διάθεση του αμερικανού προέδρου να σηκώσει ο ίδιος το κύπελλο.

Το τουρνουά είχε πολλές «αμερικανιές» και με «αμερικανιές» ολοκληρώθηκε. Να δούμε πόσες θα μείνουν στο ποδόσφαιρο. Ελπίζω σχεδόν καμία…