Ο συνομιλητής

Ας πούμε ότι σας δίνουν να διαβάσετε τις απαντήσεις που έλαβε η Μαρία Βασιλείου στις ερωτήσεις της για τα ελληνοτουρκικά, και δημοσίευσαν χθες στην πρώτη τους σελίδα «ΤΑ ΝΕΑ», χωρίς να σας πουν ποιος ήταν αυτός που μίλησε μαζί της. Διαβάζετε λοιπόν πως ο άνθρωπος αυτός θεωρεί ότι η Ελλάδα πρέπει να στέλνει στην Τουρκία μια γραπτή ειδοποίηση όταν διεξάγει έρευνες στη θάλασσα ώστε «να μη διαταράσσεται το status quo και να μη δημιουργείται προηγούμενο με λάθος τρόπο».

Ότι η Τουρκία δεν απειλεί την Ελλάδα με πόλεμο και το λεγόμενο «casus belli» δεν είναι παρά μια δήλωση της Βουλής πως αν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ύδατα χωρίς προηγούμενη επίλυση του ζητήματος με την Τουρκία, η κυβέρνηση της τελευταίας «θα λάβει κάθε αναγκαίο μέτρο για να το αποτρέψει». Οτι η ρητορική κατά της Τουρκίας είναι ένα είδος «ασπιρίνης» για την ελληνική πολιτική σκηνή. Και ότι νομοσχέδιο για τη Γαλάζια Πατρίδα δεν υπάρχει.

Πώς αντιδράτε σε όλα αυτά; Φωνάζετε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια «νέα ανθελληνική πρόκληση» ή σκέφτεστε ότι ο λεβέντης δεν τα λέει κι άσχημα; Κι όταν μάθετε ότι πρόκειται για τον τούρκο υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, διακηρύσσετε ότι πρέπει να επεκτείνουμε άμεσα την αιγιαλίτιδα ζώνη νοτίως της Κρήτης – αν όχι σε όλο το Αιγαίο – στα 12 μίλια ή σκέφτεστε ότι με έναν τέτοιο συνομιλητή ίσως να πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια για να υπάρξει λύση;

Φυσικά ο συνομιλητής αυτός εκπροσωπεί ένα αυταρχικό καθεστώς που φυλακίζει τους αντιπάλους του, εξευτελίζει τους θεσμούς και παίζει με το Σύνταγμα ώστε να εξασφαλίσει αιώνια θητεία στον Ηγέτη. Αλλά αυτό δεν έχει σχέση με το θέμα μας, γιατί αν είχε θα επηρέαζε ασφαλώς και τις σχέσεις της Ελλάδας με την Αίγυπτο του Σίσι ή με το Ισραήλ του Νετανιάχου.

Αμεση σχέση με το θέμα μας έχει, αντιθέτως, το ότι ο συγκεκριμένος συνομιλητής μιλά στο όνομα μιας κυβέρνησης που την ίδια μέρα υπογράφει ένα παράνομο μνημόνιο με μια χώρα με την οποία δεν έχει παρακείμενες ακτές, επιχειρώντας να στερήσει δικαιώματα από μια χώρα με την οποία έχει παρακείμενες ακτές. Αυτό ασφαλώς είναι σοβαρό. Το ερώτημα όμως είναι αν πρόκειται για μια επιθετική και απρόκλητη κίνηση που αποσκοπεί στην πρόκληση έντασης ή για μια κίνηση που εντάσσεται σε έναν διαρκή και άγονο ανταγωνισμό για την πρόκληση εντυπώσεων.

Στην πρώτη περίπτωση, ο Φιντάν είναι εκτός γραμμής, ο Σαμαράς έχει δίκιο που χαρακτηρίζει τους γείτονες «πειρατές» και θα πρέπει να ετοιμαζόμαστε για το χειρότερο. Στη δεύτερη, θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως φέρουμε κι εμείς ευθύνες γι’ αυτόν τον ανταγωνισμό, μήπως δηλαδή αντί να βαυκαλιζόμαστε ότι «κερδάμε» ήρθε η ώρα να επιδιώξουμε έναν ειλικρινή διάλογο. Οχι πριν από τις εκλογές, εννοείται. Μετά όμως;

Keywords
Τυχαία Θέματα