Ο συναρπαστικός δρόμος του Εμμανουήλ Καραλή

Ο Εμμανουήλ Καραλής κέρδισε ασημένιο μετάλλιο και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου: είναι το δεύτερό του στη συγκεκριμένη διοργάνωση. Πέρασε με επιτυχία τα 6,05 μ. και δοκίμασε να περάσει και τα 6,20 μ., αλλά και τα 6,25 μ. για να βελτιώσει το ρεκόρ του. Το χρυσό πήρε πάλι ο Μόντο Ντουπλάντις που πέρασε τα 6,25 μ. Ο Σουηδός δεν έβαλε τον πήχη πιο ψηλά στη συνέχεια. Θυμίζω ότι λίγες μέρες πριν έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στην Ουψάλα περνώντας τα 6,31 μ.

Στην εντυπωσιακή και σπάνια όμως αυτή ιστορία πρωταγωνιστής δεν είναι ο ανίκητος Σουηδός: αυτός είναι ένας ακόμα σπάνιος και χαρισματικός αθλητής. Πρωταγωνιστής είναι ο Καραλής που επιμένει, βελτιώνεται, προσπαθεί διαρκώς. Κυρίως αγωνίζεται με την ψυχή του. Γνωρίζοντας πως είναι σχεδόν αδύνατο να κερδίσει τον συναθλητή και φίλο του. Αλλά και παράλληλα αντλώντας δύναμη από αυτή τη μοναδική δοκιμασία. Που δεν έχει να κάνει με παγκόσμια πρωταθλήματα και Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά με τη ζωή του την ίδια.

Οσοι παρακολουθούμε αυτή τη σπάνια ιστορία εντυπωσιαζόμαστε με την επιμονή του Καραλή να κυνηγάει κάτι που μοιάζει στα μάτια μας σχεδόν αδύνατον. Γιατί μας κάνει εντύπωση αυτό; Γιατί εντυπωσιασμένοι και συγχρόνως χαμένοι σε ιστορίες πρωταθλητισμού, από αυτές που προβάλλουν παγκοσμίως τα media, έχουμε ταυτίσει τον αθλητισμό με τον πρωταθλητισμό και κατά βάθος πιστεύουμε όλοι αυτή τη γνωστή αμερικανικής προέλευσης κουταμάρα με βάση την οποία «ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος δεν είναι τίποτα». Πράγμα που όχι απλώς δεν ισχύει, αλλά είναι και προσβλητικό για τους αθλητές και την ίδια την ιδέα του αθλητισμού γενικότερα.

Κάποιος θα πει ότι για κάθε αθλητή με δυνατότητες υπάρχει ως στόχος η πρωτιά και ότι σε τελική ανάλυση για αυτή αγωνίζονται όλοι. Η απάντησή μου είναι πως αυτό είναι σχετικό. Πρώτα από όλα, όταν μιλάμε για επαγγελματίες, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο πρώτος και βασικός σκοπός είναι πιο πολύ από την πρωτιά η επιτυχία – που είναι κάτι άλλο. Επιτυχία δεν είναι να κερδίζεις: είναι να προκαλείς ενδιαφέρον κι αυτό ευτυχώς στον αθλητισμό μπορεί να γίνει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους κι όχι μόνο με πρωτιές.

Αν υπήρχαν μόνο οι πρωτιές, περισσότερα από τα 2/3 των αθλητών θα σταματούσαν νωρίς, όταν δηλαδή ανακάλυπταν πως πρώτοι (και μάλιστα στον κόσμο) δεν θα γίνουν ποτέ. Αλλά αν αφήσουμε στην άκρη την επαγγελματική διάσταση και μείνουμε αποκλειστικά στον αθλητισμό πρέπει να τονίζουμε όταν διηγούμαστε την ιστορία του Καραλή ότι ανήκει σε αυτές που αποκαλύπτουν θεματικά την ίδια τη φύση του αθλητισμού και τη γοητεία του.

Ο αθλητισμός, θυμίζει ο Καραλής, είναι αυτή η μαγική διαδικασία που σου επιτρέπει να γίνεσαι διαρκώς καλύτερος αν τον υπηρετείς με την πρέπουσα πίστη και φυσικά με την καρδιά σου. Ο αθλητισμός απαιτεί θυσίες, σε σκληραίνει, σου μαθαίνει να προσπαθείς διαρκώς να ξεπερνάς τα όριά σου. Ο αθλητισμός είναι σε τελική ανάλυση ένας δρόμος. Το αν διασχίζοντας αυτόν τον πολύ δύσκολο δρόμο φτάσεις να γίνεις ο πρώτος στο αγώνισμά σου και να κερδίσεις νίκες και χρυσά είναι κάτι που μπορεί να συμβεί αλλά μπορεί και να μη συμβεί. Οπως και να ‘χει μετρά ο δρόμος, δηλαδή αυτή η συνεχής διαδικασία αυτοβελτίωσης – ίσως και αυτογνωσίας.

Ο Καραλής δεν είναι απλά ένας σπουδαίος αθλητής γιατί τρέχει αυτόν τον δρόμο με όλη του την πίστη, αλλά και γιατί αποτελεί απόδειξη του πόσο κάνοντας αυτή τη διαδρομή γίνεσαι συνεχώς καλύτερος ως άνθρωπος ξεπερνώντας πρώτα από όλα τον εαυτό σου.

Γιατί αυτός είναι πάντα ο αντίπαλος με τον οποίο όταν είσαι αθλητής πρέπει να αναμετρηθείς. Αν δεν μπορείς να κάνεις τον εαυτό σου καλύτερο καμία προσπάθεια δεν έχει νόημα. Και στο κυνήγι αυτής της ανάγκης ο στόχος δεν είναι απλά η πρωτιά: είναι η δική σου ευτυχία. Αυτή που προκύπτει όταν αισθάνεσαι πως έχεις κάνει παραπάνω από όσα μπορείς. Σε αυτό ο Καραλής και ο Ντουπλάντις είναι ακριβώς ίδιοι. Για αυτό άλλωστε και ο Σουηδός σε κάθε ευκαιρία δηλώνει πόσο τον σέβεται, τον αγαπάει και τον εκτιμάει. Και οι δύο έχουν πάει πολύ πάνω από τα όριά τους.

Ο Καραλής έχει το χάρισμα των ανθρώπων (κι όχι απλώς των αθλητών) που συγκινούν χωρίς να το επιδιώκουν να σε κερδίσουν με φτηνά κόλπα. Τραβάει την προσοχή γιατί μαγνητίζει. Μοιάζει επίσης άνθρωπος που μπορεί να αφήνει πίσω κάθε δυσκολία και κάθε αναποδιά ακριβώς γιατί είναι εξωστρεφής κι έχει κάνει αυτή του την εξωστρέφεια τρόπο ζωής: ο Καραλής ζει τη ζωή του με το πόδι στο γκάζι, θεωρώντας πως όλα πρέπει να τα μοιράζεται.

Το 2022 μοιράστηκε μαζί μας τη δυσκολία του και την κατάθλιψή του με έναν τρόπο που δεν το έχει κάνει κανείς αθλητής ποτέ. Και όταν επέστρεψε στους στίβους πιο δυνατός από ποτέ δεν κάνει άλλο από το να μοιράζεται μαζί μας τη χαρά του με όλους τους δυνατούς τρόπους: με το πανηγύρι του έπειτα από κάθε επιτυχημένο άλμα του, με τις δηλώσεις του που έμοιαζαν με μικρά μαθήματα ζωής, με τις αφιερώσεις και το δάκρυ του. Αλλά κυρίως με το χαμόγελό του. Και την αδιάκοπη, μοναδική, απίστευτη προσπάθειά του να κυνηγάει με πείσμα κάτι που μοιάζει με πάθος.

Τον άκουγα στο τέλος του σαββατιάτικου αγώνα του. «Τώρα συνειδητοποιώ σιγά σιγά τι έχω πετύχει το τελευταίο διάστημα. Σε τρία χρόνια έχουν αλλάξει πολλά. Το προπονητικό τιμ, ο πατέρας μου, ο Μάρτσιν, ο Πομάσκι με έχουν αλλάξει ως αθλητή και ως άνθρωπο. Το να είμαι εδώ και να δοκιμάζω άλμα στα 6,25 μ. δεν υπήρχε ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα» είπε και πρόσθεσε πως αυτό που έζησε «ήταν ένας φανταστικός τελικός με τρεις αθλητές πάνω από τα 6 μέτρα. Ηθελα να ρισκάρω και το έκανα. Το δοκίμασα».

«Η αγάπη που έχω λάβει μετά το 2024 είναι απίστευτη. Δεν φανταζόμουν όταν ήμουν μικρός ότι θα έρθει η στιγμή που θα βρεθώ εγώ στη θέση των μεγάλων αθλητών», τόνισε, προσθέτοντας πως «δεν υπάρχουν όρια που σκέφτεται πως δεν μπορεί να ξεπεράσει». Κι όταν ρωτήθηκε για τον Αρμάν Ντουπλάντις, αφού χαμογέλασε όπως πάντα αφοπλιστικά, είπε πως είναι σίγουρος ότι κάποια στιγμή θα τα καταφέρει να τον νικήσει τον Μόντο και να κάνει παγκόσμιο ρεκόρ. Κι αν αυτά δεν συμβούν, δεν πειράζει. Αρκεί που μας κάνει να τον ακούμε και να το πιστεύουμε.