Ο πονοκέφαλος του Μαξίμου

Στην αρχή το πήραν ως πλάκα το έργο «ο Σαμαράς κάνει κόμμα». Μετά έσπειραν στην πιάτσα κάθε είδους αθλιότητα σε βάρος του. Οτι «είναι προδότης», ότι «είναι αχάριστος», «δεν θα ήταν τίποτε, χωρίς εμάς». Έπειτα, έβαλαν τα μεγάλα μέσα – δημοσκόπους και κάθε είδους αναλυτές – να μας ενημερώνουν «εγκύρως» όπως πάντα, ότι ο Σαμαράς δεν παίρνει τίποτε από τη ΝουΔου, και κόβει ποσοστά του… ΠΑΣΟΚ!

Ύστερα, αφού είδαν πόσο γελοίο είναι ειδικά αυτό, ακόμη

και αν λέγεται από τρίτους, (καθ’ ότι παίζει γροθιές με την άλλη τους θέση ότι ο Σαμαράς θα είναι η αιτία που η ΝουΔου δεν θα έχει αυτοδυναμία), το σταμάτησαν κι έπιασαν ένα άλλο τροπάρι. Ότι ο Σαμαράς έχει συμφωνήσει παρασκηνιακά να στηρίξει κυβέρνηση ΝουΔου, αλλά με άλλον επικεφαλής της παράταξης – εν προκειμένω τον Νίκο Δένδια.

Όσα προαναφέρω δεν είναι λόγια του αέρα, είναι οι μεταλλάξεις της «γραμμής» του Μεγάρου Μαξίμου σχετικά με το κόμμα που θα εξαγγείλει σύντομα, ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Τι δείχνουν αυτές οι «μεταλλάξεις»; Ότι αυτή την ώρα, ο Σαμαράς είναι ο νούμερο 1, πονοκέφαλος του προέδρου Κυριάκου του Α’, που του χαλάει τη «ζαχαρένια»…

Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα, είναι το μόνο που έχω να παρατηρήσω… Τα οφίτσια του ΣΥΡΙΖΑ

Πονώ και θλίβομαι με όσα συμβαίνουν στον λατρεμένο ΣΥΡΙΖΑ, μετά συγκλονιστικές εξελίξεις (παραίτηση Φάμελλου), ο οποίος δεν ξέρω αν το καταλάβατε, είναι σε φάση «δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν»! Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε, μας αφήνει χρόνους, όπου να ‘ναι, αν δεν τον άφησε ήδη αυτό τον μάταιο κόσμο (της πολιτικής). Σήμερα, όπως όλα δείχνουν είναι η θλιβερή διαδικασία, καθώς (αναμένεται να) συνεδριάσει μια Κεντρική Επιτροπή, της οποίας η σύνθεση μετά την (εξαιτίας της) παραίτηση Φάμελλου, μικρή έως καθόλου, σημασία, έχει.

Σε κάθε περίπτωση, έπειτα από την παραίτηση του προέδρου Φάμελλου ένα είναι το ζητούμενο: τι είδους ηγεσία θα έχει πλέον το κόμμα; Συλλογική στα πρότυπα της… ΕΔΑ. ήτοι η τρόικα που αντιπολιτευόταν τον Φάμελλο (Παππάς – Πολάκης – Δούρου) να μοιραστεί τα οφίτσια ή ο Πολάκης μόνος του, για να τα κάνει όλα λίμπα; Αν με ρωτάτε εγώ «με τα χίλια» τάσσομαι υπέρ Πολάκη!

Τρελαίνομαι ήδη στην ιδέα με το βρισίδι που θα ρίχνει κάθε μέρα στον Τσίπρα! Ανεπανάληπτες στιγμές θα ζήσουμε, είμαι βέβαιος. Μάχη «ή ταν ή επί τας»

Ο Πολάκης τώρα, ο καλός μου ο πελάτης είχε φροντίσει από ημερών να μας προϊδεάσει: στις αρχές της εβδομάδας είχε κάνει μια ανάρτηση όλο νόημα στο αγαπημένο του «φατσοβιβλίο» όπως ονομάζει το Facebook. Είχε δώσει πολεμικό τόνο στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, γράφοντας ότι «μετά τις τελευταίες εξελίξεις (που έφυγαν δηλαδή διάφοροι, παραιτούμενοι, από το κόμμα) το Σάββατο η μάχη θα είναι «ή ταν ή επί τας»!!

Τον πρόλαβε η παραίτηση του αρχηγού, και το προηγούμενο 48ωρο το πέρασε οργανώνοντας τη στρατηγική του έναντι και των άλλων δύο της «τρόικας», τη Ρένα Δούρου και τον Νικόλα τον Παππά, οι οποίοι εμφανίζονταν έως και διαφωνούντες με τη φρασεολογία που χρησιμοποιεί («πολωτική»), και εμφανίζονται απρόθυμοι να σύρονται πίσω από τις επιδιώξεις του. Τι σημαίνει αυτό; Μπορεί και τίποτε, μπορεί και περαιτέρω αμοιβαδοποίηση του κουφαριού του ΣΥΡΙΖΑ. Ενδεχομένως να σκέφτονται ότι αν υπάρχει μία κληρονομιά (που υπάρχει – κρατική επιχορήγηση, κτίριο της Κουμουνδούρου, κομματικά ΜΜΕ), δύο «κληρονόμοι» είναι καλύτερα από τρεις.

Λογικό.

Μεταγραφές από κόσκινο

Την ίδια ώρα, ο «στο χιλιοστό» πρόεδρος Τσίπρας, παραμένει αδιάφορος, και μακράν των εξελίξεων. ΄Η έτσι τουλάχιστον δείχνει. Σε (τελευταίους) συνομιλητές του, μαθαίνω ότι δηλώνει πως δεν τον ενδιαφέρει καθόλου τι γίνεται στον ΣΥΡΙΖΑ, αυτό το κεφάλαιο έχει κλείσει για εκείνον. Και πως ο ίδιος δημιουργεί κάτι νέο, που συμβαδίζει πλέον με όσα εκείνος υποστηρίζει για τη χώρα, την πολιτική, τις ιδέες της Αριστεράς και τις αξίες που πρέπει να υπηρετεί όποιος ασχολείται με την πολιτική.

Επίσης, ενημερώνει, ότι (την επόμενη ημέρα προφανώς της διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ) θα επιλέξει προσεκτικά τα στελέχη που θα δεχτεί στο κόμμα του, και αυτό δεν θα είναι μια Fast track διαδικασία, διότι δεν έχει κανέναν λόγο να βιάζεται. Τους ξέρει όλους, έχει με όλους συνεργαστεί, γνωρίζει τις δυνατότητες του καθενός, και είναι πλέον σε θέση να επιλέξει τους καλύτερους. Η επιλογή, και σε αυτό το πεδίο, θα είναι αυστηρή, διότι δεν θέλει να βρεθεί στη δυσάρεστη θέση το κόμμα να απολογείται ακόμη και για κάποιον απ’ αυτούς τους καλύτερους, που θα βρεθεί να έχει σκελετούς στην ντουλάπα του.

Με δυο λόγια, η προεδράρα, εκτός από μερικούς που του είναι αφοσιωμένοι (σαν τη Μαριλίζα, τον Καραμέρο, τον Ζαχαριάδη ή τη Νοτοπούλου), τους υπόλοιπους θα τους περάσει από κανονικό… κόσκινο, πριν τους εντάξει στο κόμμα. Λογικό έχω να πω.

Ζητούνται απαντήσεις

Στο μεταξύ ξεκαθάρισε η εκκρεμότητα σχετικά με την «πρόκληση Αδωνι» για τον αρχηγό να του καταθέσει μήνυση αναφορικά με τις καταγγελίες που έχει κάνει, τόσο για την ψήφιση των αλλαγών στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας όσο και για τη βίλα των 500 ευρώ στο Σούνιο. Οπως ο ίδιος ο «εντιμότατος» κατέστησε σαφές προχθές το βράδυ στο Περιστέρι, αντί μήνυσης στον Αδωνι, θα του στείλει λουλούδια, επειδή τάχα μου, κερδίζει μια μονάδα, κάθε φορά που του επιτίθεται ο άλλος. Ωραίο, το ευφυολόγημα, αλλά για την «ταμπακιέρα», θα μας πει κάτι; Ο άλλος καταγγέλλει συγκεκριμένα πράγματα.

Πολύ συγκεκριμένα. Τα οποία απαιτούν απαντήσεις και απάντηση δεν είναι το να μην κάνει τίποτε και να αφήσει το θέμα να «σαπίσει» – να ξεχαστεί. Η λογική ότι στην πολιτική στην Ελλάδα «κάθε θαύμα κρατάει τρεις ημέρες, και το μεγάλο τέσσερις», εδώ δεν έχει πέραση. Ούτε έχει αποτέλεσμα να παρουσιάζεις αυτόν που σε εγκαλεί ως τον τρελό του χωριού, που λέει, λέει, λέει, και στο τέλος δεν τον πιστεύει κανένας. Διότι υπάρχει και η άλλη εκδοχή περί του «τρελού» και όσων δηλώνει: το «από μικρό κι από τρελό, μαθαίνεις την αλήθεια»!

Επίσης, ας προσέξει και το εξής: αν ο Αδωνις είναι… ασήμαντος και δεν ασχολείται με ό,τι του καταμαρτυρεί, πώς συμβιβάζεται αυτό με τον ισχυρισμό του ότι το κόμμα ανεβαίνει μία μονάδα κάθε φορά που ο άλλος τον καταγγέλλει, άρα είναι σημαντικός; Εχω λάθος;

«Τι φοβάται ο Τσίπρας;»

Στα αξιοσημείωτα της εβδομάδας πλην όλων αυτών, νομίζω ότι πρέπει να αθροιστεί και η παρέμβαση του ΠΑΣΟΚ που ζήτησε απαντήσεις από τον «στο χιλιοστό» πρόεδρο Τσίπρα, επί όσων του καταμαρτυρεί ο Γεωργιάδης. Από εκείνη την πλευρά, της Χαριλάου Τρικούπη, μου αναφέρθηκε ότι «ασυλία τέλος» για τον αρχηγό της ΕΛΑΣ, ειδικά μετά το (αλαζονικό όσο και υπερφίαλο) ατόπημά του να δηλώσει (στον Alpha) ότι είναι «ο εντιμότερος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης», απαξιώνοντας και συκοφαντώντας τους τρεις πρωθυπουργούς του ΠΑΣΟΚ που κυβέρνησαν τη χώρα για σχεδόν 20 χρόνια, ήτοι τον Ανδρέα, τον Κώστα Σημίτη και τον Γιώργο Παπανδρέου.

«Να δώσει τις εξηγήσεις που απαιτούνται για κατηγορίες του κ. Γεωργιάδη. Οσα δήλωσε στο Περιστέρι δεν είναι οι σαφείς εξηγήσεις που απαιτούνται σε τόσο σοβαρές κατηγορίες. Επιτέλους, γιατί δεν προσφεύγει στη Δικαιοσύνη, αν θεωρεί ότι συκοφαντείται; Ο Νίκος Ανδρουλάκης, όταν του επιτέθηκε ο υπουργός Υγείας για το οικογενειακό ακίνητο στο Ηράκλειο, προσέφυγε άμεσα στη Δικαιοσύνη, καταγγέλλοντάς τον. Ο κ. Τσίπρας γιατί δεν κάνει το ίδιο; Τι φοβάται;», μου ανέφερε σχετικά η πηγή μου.