Ο παραλήπτης

Η ανοιχτή επιστολή των πέντε βουλευτών της ΝΔ, που δημοσιεύθηκε χθες μέσω των «ΝΕΩΝ», έχει πολλές διαστάσεις, αλλά εδώ θα ασχοληθούμε με τις δύο κυριότερες: αυτό που γράφουν οι πέντε βουλευτές και το άλλο, δηλαδή εκείνο που καταλαβαίνουν όσοι τη διαβάζουν.

Αυτό που γράφουν οι κ.κ. Ζεμπίλης, Κατσανιώτης, Μπαραλιάκος, Οικονόμου και Παππάς δεν είναι τίποτα που σοκάρει. Με ευπρέπεια διατυπώνουν την άποψη ότι το επιτελικό κράτος πρέπει να μεταρρυθμιστεί, γιατί ο συγκεντρωτισμός με

Πολύ συχνά μάλιστα χωρίς να τους ρωτάνε. Μια διόρθωση του συστήματος ζητούν οι άνθρωποι, όχι την ανατροπή του. Το αναγνώρισε, πολύ διακριτικά, και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, αναφερόμενος στο κείμενο των πέντε ως «μία κόσμια επιστολή, που έχει κάποια επιχειρήματα».

Εχει πράγματι κάποια επιχειρήματα η επιστολή, μέσα από τα οποία όμως προβάλλει ένα πολύ μεγαλύτερο, το οποίο είναι η δυσαρέσκεια των βουλευτών με την υποβάθμιση του ρόλου τους. Αυτό τους καίει και έχουν δίκιο. Η τάση αυτή δεν είναι καινούργια.

Η σύνθετη φύση των προβλημάτων, που προϋποθέτει γνώση για τον χειρισμό τους, καθώς επίσης η ταχύτητα των εξελίξεων στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο, κάνουν τη συγκέντρωση εξουσίας ανάγκη, εφόσον το ζητούμενο είναι η λήψη των σωστών αποφάσεων χωρίς χρονοτριβή. Με τον καιρό μάλιστα, η τάση αυτή αποκτά τη δική της δυναμική. Γιατί όσο αποδυναμώνεται ο ρόλος του βουλευτή τόσο αποθαρρύνονται οι λεγόμενοι αξιόλογοι άνθρωποι να εμπλακούν με την πολιτική – εκείνοι, τέλος πάντων, που έχουν και άλλα πράγματα να κάνουν στη ζωή τους και δεν είναι κομματόσκυλα, που μάλλον δεν έχουν πολλές επιλογές να ακολουθήσουν.

Υπήρχε η τάση που περιγράφω παραπάνω, δεν την εισήγαγε στα κρυφά ο Μητσοτάκης μαζί με τις τρεις νταμιτζάνες ξυλόλιο. Απλώς, το επιτελικό κράτος την επιτάχυνε. Το αίτημα των βουλευτών είναι λοιπόν να βρεθεί μια νέα ισορροπία, για να μη νιώθουν ότι είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης – ας νιώθουν, βρε αδελφέ, ο προτελευταίος!

Το μόνο ψεματάκι που μπορώ να τους καταλογίσω ή, μάλλον, ανακρίβεια, ας μην τους αδικώ, ήταν ο χαρακτηρισμός της επιστολής ως ανοιχτής. Τι ανοιχτή και κουραφέξαλα; Η επιστολή είχε παραλήπτη τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Η δημοσίευσή της όμως ήταν ο μόνος τρόπος για τη διαβάσει ο κ. Μητσοτάκης ή, έστω, για να μάθει από κάποιον συνεργάτη του τι λένε αυτοί οι πέντε βουλευτές. Αν μιλήσετε με βουλευτές, θα ακούσετε να σας λένε ότι το πρόσωπο στο οποίο συγκεντρώνεται η κριτική των πέντε είναι ο υπουργός Επικρατείας Ακης Σκέρτσος. Εύλογο, αφού ο κ. Σκέρτσος ήταν εκείνος που ενόχλησε τους βουλευτές, επειδή έθιξε το ζήτημα των βουλευτικών ρουσφετιών με αφορμή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Λένε μάλιστα ότι το αρχικό κείμενο ήταν πολύ αιχμηρότερο και εμφανώς εναντίον του υπουργού, αλλά τελικά μετριάστηκε ο τόνος και απαλείφθηκαν οι παρεξηγήσιμες αναφορές. Ετσι θα είναι, δεν το αμφισβητώ. Ομως ο παραλήπτης της κριτικής για όλους εμάς τους υπόλοιπους είναι ο κ. Μητσοτάκης.

Στις συνεντεύξεις τους, ορισμένοι εκ των πέντε, το αρνούνται επίμονα αυτό. Προσωπικά, δεν αμφιβάλλω για την ειλικρίνεια τους. Ομως όσο και αν οι ίδιοι το εννοούν, δεν πείθουν το ακροατήριο. Τα παράπονά τους δεν απευθύνονται στο απρόσωπο σύστημα γενικώς, σαν προσευχή προς τον Κύριο – γιατί θα είναι και θεοσεβούμενοι, ως βουλευτές της ΝΔ. Απευθύνονται σε εκείνον που συγκεντρώνει την περισσότερη δύναμη για να μπορεί να βελτιώσει το σύστημα και ο οποίος δεν κατονομάζεται στην επιστολή. Δεν πειράζει όμως, τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται – συν το ότι, στις μέρες μας, ο Πρωθυπουργός είναι αν όχι θεός, τουλάχιστον ημίθεος, οπότε δεν κάνει να επικαλούνται το όνομα του επί ματαίω, καθόσον η απαγόρευση, βάσει της υπαρχούσης εκκλησιαστικής νομολογίας, εκτείνεται και σε ημίθεους. Ως έκκληση προς τον Πρωθυπουργό γίνεται αντιληπτή η επιστολή από τους τρίτους. Αν δεν το σκέφτηκαν οι συντάκτες της, είναι μεγίστη παράλειψή τους, για να μην πω ανοησία τους. Αν το καταλαβαίνουν και δεν θέλουν να το παραδεχτούν, αυτό είναι δικαίωμά τους. Ομως όλοι εμείς οι άλλοι, παιδιά, άλλο καταλαβαίνουμε. Να το ξέρετε…