Ο Οδυσσέας της Αρσεναλ

Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που κάνουν θόρυβο από πολύ μικροί. Υπάρχουν κι εκείνοι που χρειάζονται χρόνο για να αποδείξουν ότι το ταλέντο τους μπορεί να αντέξει τις δυσκολίες, τις αμφισβητήσεις και τις ανατροπές. Μία ποδοσφαιρική «Οδύσσεια» σαν να λέμε, για να γίνουμε και επίκαιροι. Και αυτή, ο Χρήστος Τζόλης τη βίωσε στο έπακρο.

Η εικόνα του να σκοράρει στο ανεπίσημο ντεμπούτο του με τη φανέλα της Αρσεναλ απέναντι στη Χιρόνα και το γλυκό χαμόγελο χωρίς ιδιαίτερο πανηγυρισμό, έμοιαζε με τα πρώτα βήματα

Στα 24 του χρόνια, ο διεθνής επιθετικός φορά πλέον τη φανέλα ενός από τους μεγαλύτερους συλλόγους στον κόσμο. Δεν έφτασε όμως εκεί ακολουθώντας τον εύκολο δρόμο. Αντίθετα, χρειάστηκε να γνωρίσει από νωρίς τόσο την αποθέωση όσο και την απογοήτευση, να μάθει να σηκώνεται ύστερα από κάθε πισωγύρισμα και να μετατρέπει κάθε δυσκολία σε κίνητρο.

Η ιστορία του αρχίζει στη Θεσσαλονίκη. Από μικρός ακόμα στη Δόξα Πενταλόφου, ξεχώριζε για την εκρηκτικότητα, την ταχύτητα και κυρίως για το ένστικτο του γκολ. Δεν ήταν ο ποδοσφαιριστής που θα εντυπωσίαζε με εξεζητημένες ενέργειες, αλλά εκείνος που ήξερε πάντα πού έπρεπε να βρεθεί τη σωστή στιγμή. Οι άνθρωποι των ακαδημιών του ΠΑΟΚ αντιλήφθηκαν γρήγορα ότι είχαν μπροστά τους ένα ξεχωριστό ταλέντο.

Η μεγάλη ευκαιρία ήρθε επί Αμπέλ Φερέιρα. Σε μια περίοδο που ο ΠΑΟΚ αναζητούσε νέα πρόσωπα, ο νεαρός επιθετικός όχι μόνο πήρε χρόνο συμμετοχής, αλλά τον αξιοποίησε με εντυπωσιακό τρόπο. Τα γκολ διαδέχονταν το ένα το άλλο, οι εμφανίσεις του προκάλεσαν αίσθηση εντός και εκτός Ελλάδας και μέσα σε λίγους μήνες από ένα παιδί των ακαδημιών μετατράπηκε σε ένα από τα πιο «καυτά» ονόματα της ευρωπαϊκής αγοράς.

Η σεζόν 2020-21 ήταν εκείνη που τον σύστησε στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Οι εμφανίσεις του στις εγχώριες διοργανώσεις και στο Europa League έδειχναν έναν ποδοσφαιριστή με σπάνια ωριμότητα για την ηλικία του. Δεν ήταν μόνο τα γκολ. Ηταν η προσωπικότητα, η αυτοπεποίθηση και η αίσθηση ότι τίποτα δεν τον φόβιζε.

Η μεταγραφή στη Νόριτς αποτέλεσε το πρώτο μεγάλο βήμα στο εξωτερικό. Ηταν μια επιλογή που εκείνη την εποχή έμοιαζε ιδανική. Η Premier League είναι το όνειρο κάθε ποδοσφαιριστή και ο Τζόλης βρέθηκε πολύ νωρίς στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου. Η πραγματικότητα, όμως, αποδείχθηκε πολύ πιο απαιτητική. Η Νόριτς πάλευε για την παραμονή, οι συνθήκες δεν ευνόησαν την προσαρμογή του και ο ίδιος δεν κατάφερε να βρει ποτέ τον ρυθμό που είχε στον ΠΑΟΚ. Για πολλούς νεαρούς ποδοσφαιριστές, μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να αποτελέσει σημείο καμπής προς τα πίσω. Για τον Τζόλη έγινε μάθημα.

Ακολούθησε μια περίοδος αναζήτησης. Ο δανεισμός στην Τβέντε τού έδωσε ξανά χρόνο συμμετοχής, αλλά κυρίως του επέτρεψε να θυμηθεί ποιος πραγματικά ήταν ως ποδοσφαιριστής. Στην Ολλανδία ξαναβρήκε το χαμόγελό του και μαζί την αυτοπεποίθησή του.

Το πραγματικό σημείο καμπής, όμως, ήρθε στο Βέλγιο. Η Κλαμπ Μπριζ επένδυσε σε έναν παίκτη που πίστευε ότι μπορούσε να εξελιχθεί σε πρωταγωνιστή. Και δικαιώθηκε. Ο Τζόλης μεταμορφώθηκε. Εγινε πιο ώριμος, πιο αποτελεσματικός, πιο ολοκληρωμένος. Δεν περιορίστηκε μόνο στο σκοράρισμα, αλλά άρχισε να συμμετέχει περισσότερο στην ανάπτυξη, να πιέζει ψηλά, να δημιουργεί για τους συμπαίκτες του, αφήνοντας οριστικά πίσω του την αποτυχημένη εμπειρία της Αγγλίας. Η επιβράβευση δεν άργησε να έρθει.

Η Αρσεναλ, ένας σύλλογος που τα τελευταία χρόνια επιλέγει προσεκτικά ποδοσφαιριστές με προοπτική και προσωπικότητα, αποφάσισε να επενδύσει στον έλληνα διεθνή, ως έναν παίκτη που μπορεί να προσφέρει άμεσα και να εξελιχθεί ακόμη περισσότερο υπό τις οδηγίες του Μικέλ Αρτέτα.

Το γκολ στο πρώτο του φιλικό με τους Κανονιέρηδες δεν αποτελεί φυσικά απόδειξη επιτυχίας, είναι όμως η καλύτερη δυνατή αρχή.

Παράλληλα με τη συλλογική του πορεία εξελίχθηκε και η παρουσία του στην Εθνική Ελλάδας. Από τα μικρά ηλικιακά κλιμάκια μέχρι την ομάδα των ανδρών, ο Τζόλης αποτέλεσε σταθερά μία από τις μεγαλύτερες ελπίδες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Πλέον, όμως, δεν θεωρείται απλώς μια ελπίδα. Ανήκει στους ποδοσφαιριστές που καλούνται να οδηγήσουν τη νέα γενιά της Εθνικής στην επιστροφή της στις μεγάλες διοργανώσεις.

Οσοι τον γνωρίζουν από κοντά περιγράφουν έναν άνθρωπο χαμηλών τόνων, μακριά από την υπερβολική προβολή και τα μεγάλα λόγια. Προτιμά να μιλά μέσα στο γήπεδο. Δεν είναι από τους ποδοσφαιριστές που θα απασχολήσουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την προσωπική τους ζωή ή τις δημόσιες εμφανίσεις τους.

Η καθημερινότητά του περιστρέφεται γύρω από την προπόνηση, τη βελτίωση και την οικογένειά του, η οποία στάθηκε διαχρονικά δίπλα του σε κάθε σημαντική απόφαση. Ισως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο μυστικό της διαδρομής του. Δεν παρασύρθηκε όταν όλα έμοιαζαν εύκολα στον ΠΑΟΚ.

Δεν λύγισε όταν η Αγγλία αποδείχθηκε πιο δύσκολη απ’ όσο περίμενε. Δεν σταμάτησε να δουλεύει όταν αρκετοί έσπευσαν να μιλήσουν για ένα χαμένο ταλέντο. Το ποδόσφαιρο έχει αποδείξει πολλές φορές ότι οι μεγάλες καριέρες χτίζονται στην επιμονή, στην υπομονή και μετά στο «χάρισμα».

Ο Χρήστος Τζόλης βρίσκεται σήμερα στην κορυφή της μέχρι τώρα διαδρομής του. Για τον ίδιο, όμως, αυτή δεν μοιάζει περισσότερο με μια νέα αφετηρία παρά με προορισμό. Και αν το πρώτο του άγγιγμα με τη φανέλα της Αρσεναλ ήταν προάγγελος όσων πρόκειται να ακολουθήσουν, τότε το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει κάθε λόγο να περιμένει ότι το καλύτερο κεφάλαιο της ιστορίας του δεν έχει ακόμη γραφτεί.