Ο μεγάλος ασθενής

Περισσότερο τρομακτικό και από τα ίδια τα επεισόδια ήταν το διάγγελμα του προέδρου Μακρόν. Περιείχε κάτι για τον καθένα, όλα μεταξύ τους ισορροπημένα, χωρίς ωστόσο να δίνει μια σαφή κατεύθυνση. Ηταν ένα διάγγελμα χωρίς μήνυμα, σε τελευταία ανάλυση. Ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας έδινε την εντύπωση ότι απευθυνόταν σε παιδιά του νηπιαγωγείου που αφηνίασαν. Εντύπωση που επιβεβαίωσαν, στο τέλος του διαγγέλματος, οι εκκλήσεις του προς τους ταραξίες να ανακαλύψουν την αξία του διαλόγου.

Ηταν τρομακτικό όλο αυτό, επειδή έβλεπες με τα μάτια σου και άκουγες με τα αφτιά σου αυτό που διαβάζεις

τόσο καιρό στον Τύπο, δηλαδή ότι η Γαλλία δεν έχει κυβέρνηση. Μιλούσε ένας πρόεδρος διακοσμητικός, που γνωρίζει ότι δεν έχει τη δυνατότητα να δράσει πολιτικά, ούτε καν να αντιδράσει – γιατί, όπως είδαμε, η γαλλική Αστυνομία τελικά δεν ανταποκρίθηκε στη φήμη της.

Το μόνο που μένει λοιπόν για τη Λε Πεν είναι να δείξει σοβαρότητα και αυτοσυγκράτηση. Τίποτα άλλο. Ολα τα άλλα δουλεύουν για εκείνη. Θα το ζήσουμε και αυτό, δεν τη γλιτώνουμε, παιδιά… Το μόνο παρήγορο είναι ότι έχουμε εκπαιδευτεί στη φρίκη από τον Τραμπ και είμαστε έτοιμοι να το αντέξουμε και αυτό. Εξάλλου, ελπίζω ότι θα είναι ηπιότερο το σοκ, για τον απλό λόγο ότι ο συνδυασμός βλακείας, αμορφωσιάς και παλιοχαρακτήρα στην περίπτωση του Τραμπ είναι ανεπανάληπτος.

Αν στην προοπτική αυτή προσθέσουμε και το πρόβλημα χρέους της Γαλλίας, που μπορεί να εξελιχθεί σε κρίση χρέους και για το οποίο κανείς δεν είναι διατεθειμένος να κάνει κάτι, τότε φοβάμαι ότι φτάνει η ώρα του μεγάλου ασθενούς για την Ευρώπη. Στο απόγειο της δικής μας κρίσης χρέους, θυμάμαι, η μόνιμη επωδός των οικονομικών αναλύσεων, που διάβαζα στον διεθνή Τύπο, έλεγε ότι το ελληνικό χρέος είναι σχετικά διαχειρίσιμη υπόθεση για την Ευρώπη (και ήταν πράγματι) και προειδοποιούσαν ότι το μεγάλο πρόβλημα για την Ευρώπη θα είναι το χρέος της Γαλλίας. Αν το πολιτικό αδιέξοδο δεν ξεπεραστεί, υποψιάζομαι ότι πλησιάζει εκείνη η ώρα.

REBRANDING

Δεν είναι ότι ξύπνησε μέσα του η Γένοβα και πέταξε μια κουβέντα πάνω στο κέφι. Οχι, στην ανάρτηση με την οποία επιχαίρει για το χάος στη Γαλλία, ο Αλέξης Καραμήτρος έβαλε την προσπάθεια και το μεράκι που δεν έβαλε στην τετράωρη απογοητευτική συνέντευξη Τύπου της Θεσσαλονίκης.

Μέχρι και στίχους του Παύλου Σιδηρόπουλου έβαλε μέσα («στέγη και τροφή, μια ιδέα στεγανή που να μη μπάζει κρύο»), για να ενισχύσει τον τόνο του λυρισμού στην ανάρτηση. Είναι η γνώριμη γλώσσα του αντιμνημονιακού αγώνα της πλατείας, μέχρι και ο μπακαλιάρος για τους νέους που «τους έχουν απαγορεύσει να ονειρεύονται».

Διόλου συμπτωματικό ότι αναφανδόν υπέρ του μπάχαλου τάχθηκε και ο Νίκος «13-0» Παππάς. Εσμιξε πάλι, δηλαδή, η παλιοπαρέα του μπάχαλου, έστω και εν πνεύματι. Φυσικό είναι, δεδομένου ότι «η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά», όπως είπε η υψωμένη μπουνίτσα, που δεν ήθελε να διαδεχθεί τον Τσίπρα στον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα όμως κατατάσσεται στην ΕΛΑΣ του Καραμήτρου.

Μάλιστα ο συμπρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ τόνισε ότι θεωρεί «τις μεγάλες κινητοποιήσεις οξυγόνο για την κοινωνία». Αυτό εξηγεί ενδεχομένως γιατί τα καθεστώτα του μαρξιστικού ολοκληρωτισμού, που τόσο τα θαύμαζαν αυτός και οι ομοϊδεάτες του, οργάνωναν εκείνες τις τερατώδεις παρελάσεις. Ηταν για να οξυγονώνεται η κοινωνία, επειδή οι κινητοποιήσεις εκεί ήταν αυστηρά απαγορευμένες ως «αντικοινωνικές εκδηλώσεις».

Είναι πολύ λυπηρό, πάντως. Οχι βέβαια ότι ο Καραμήτρος ξαναβρίσκει τον Τσίπρα. Ο χαρακτήρας είναι το πεπρωμένο, δεν αλλάζει. Το λυπηρό είναι οι στερήσεις, που πήγαν στο βρόντο. Μακαρόνια κάθε μέρα, μετακινήσεις με τα πόδια, εφημερίδα χθεσινή από τα σκουπίδια, όλα αυτά για να φτιάξει ένα κομπόδεμα και, τελικά, να του το φάνε οι διαφημιστές για το rebranding. Κρίμα τα λεφτά! Βέβαια, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ευθύνη είναι δική του. Δεν φτάνει μόνο εκείνος που έχει το ταλέντο να πουλήσει πάγο στον Εσκιμώο, χρειάζεται και ο πανέξυπνος Εσκιμώος που θα τον αγοράσει…