Ο λομπίστας και οι πελάτες

Με μια μεγάλη συνέντευξη απάντησε ο Αλ. Εξάρχου της AKTOR στα όσα αναφέρονται στα δημοσιεύματα της «Wall Street Journal» για προνομιακή σχέση με την αποπεμφθείσα πρώην πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Όπως εξήγησε στη συνέντευξη αυτή (δόθηκε στο «Πρώτο Θέμα»), την Γκίλφοϊλ τη γνώρισε την πρώτη ημέρα που αυτή ήρθε στην Ελλάδα, και πως η συνεργασία μαζί της, ήταν στο πλαίσιο των καθηκόντων

Ότι γενικώς δεν υπάρχει τίποτε μεμπτό στη συνεργασία αυτή, γιατί όπως ανέφερε ο ίδιος «τήρησε όλες τις διαδικασίες, σχέσεις ύποπτες δεν γίνονται δημόσια». Οσο για τον ακόλουθό της, λομπίστα Μαραφάτσο, ο κ. Εξάρχου δεν αρνείται ότι συνεργάστηκε μαζί του για το έργο του Κάθετου Διαδρόμου, σημειώνοντας όμως ότι το έργο θα προχωρούσε με ή χωρίς αυτόν. Εχει ενδιαφέρον όμως, κάτι άλλο, που δηλώνει για τον περί ου ο λόγος Κρις Μαραφάτσο, λομπίστα, και ακόλουθο της πρεσβευτού. Οτι «ο ίδιος έχει και άλλους πελάτες» και ότι η συνεργασία του με τον όμιλο AKTOR δεν είναι αποκλειστική…

Και έχει, απολύτως, δίκιο! Επειδή η Αθήνα είναι μικρό χωριό, και όλοι γνωρίζονται με όλους, τα δε «νέα» κυκλοφορούν με ταχύτητα, και τα «καλά» νέα, με ακόμη μεγαλύτερη, ο εξαφανισμένος κατ’ αυτάς, Μαραφάτσος, ήταν ένας ιδιαίτερα «δραστήριος» λομπίστας.

Στους 11 μήνες που «έδρασε» (ή δραστηριοποιήθηκε εδώ), όπως μου είπε ένας πολύ γνωστός κύριος που απέφυγε μετά κόπων και βασάνων, τελευταία στιγμή, το «δάγκωμα», «όποια πέτρα κι αν σήκωνες, τον έβρισκες από κάτω». Ο Κρις, ήταν αυτό που λέμε «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω». Είχε (έτσι το εμφάνιζε το «πακέτο») άκρες παντού, και ειδικά στις ΗΠΑ. Μπορούσε να ανοίξει όλες τις πόρτες στο σύστημα Τραμπ, ειδικά σε ό,τι αφορούσε την προώθηση επενδύσεων.

Τώρα πώς, ας πούμε, ένας μεγάλος πάροχος ενέργειας θα μπορούσε να επενδύσει στις ΗΠΑ με την… καταλυτική παρέμβαση του Μαραφάτσου, αυτό είναι μιας άλλης τάξεως συζήτηση, και δεν θα αφήσουμε… ψευτοερωτήματα αυτού του είδους, να ακυρώσουν μια ωραία ιστορία που αν μπορούσε να ειπωθεί ολόκληρη θα αποτελούσε ένα υπέροχο αφήγημα για μια χώρα που «μένει Ευρώπη», αλλά ορισμένοι πιστεύουν (και της συμπεριφέρονται ανάλογα) ότι πρόκειται για νοτιοαμερικανική «μπανανία»…

Ολοκληρώνοντας για σήμερα, με την υπόθεση αυτή, να αναφέρω απλώς για την κ. Γκίλφοϊλ, ότι η έρευνα που θα ανοίξει στις ΗΠΑ για αποδοχή δώρων ή παροχών υπό μορφή δώρων είναι ένα βαρύ αδίκημα, το οποίο τιμωρείται, προκειμένου περί κρατικών λειτουργών, αυστηρά. Αν ο… μεγαλόψυχος πρόεδρος Τραμπ δεν της απονείμει χάρη, είναι σαφές ότι η γυναίκα έχει μπλέξει άσχημα. Επίσης, όπως εγκύρως με ενημέρωσε ένας φίλος μου, που υπηρετεί στο υπουργείο των Εξωτερικών, στις ΗΠΑ τιμωρείται όχι μόνο ο δωροδοκούμενος, αλλά και ο δωροδοκών. Τούτου δοθέντος, και δεδομένου ότι υπάρχει δικαστική συνδρομή με τις ΗΠΑ, μην αιφνιδιαστεί κανείς αν η ερεύνα στην Αμερική για την Γκίλφοϊλ επεκταθεί και στα μέρη μας.

Ετσι είναι αυτά. Απρόσεκτη αυτή, απρόσεκτοι και οι άλλοι, να πώς γίνονται οι ζημιές…

Στα απόνερα της υπόθεσης, και η πολιτική διάσταση. Τσίπρας λάβρος. Κατά του συνόλου του Υπουργικού Συμβουλίου, το οποίο είχε φωτογραφιστεί μαζί της – αλήθεια είναι αυτό. Τσίπρας λάβρος, αλλά και ολίγον… ξεχασιάρης. Ή ψεύτης, στη χειρότερη. Διότι, ρε κύριε, επιτίθεσαι σε αυτούς που είχαν φωτογραφιστεί με την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, στο πλαίσιο μιας εκδήλωσης στην οποία παρίστατο και εκείνη. Εβγαζαν μαζί της φωτογραφίες πολλοί και διάφοροι. Παριστάμενοι στην εκδήλωση υπουργοί, τι θα έλεγαν, α, επειδή μπορεί στο μέλλον να συμβεί κάτι με την πρεσβευτή, δεν φωτογραφίζομαι δίπλα της;

Θες και να το επεδίωξαν κάποιοι από αυτούς; Να το δεχτούμε και αυτό. Αλλά μια φωτογραφία που κυκλοφορεί με εσένα να καμαρώνεις δίπλα στην πρεσβευτή, σαν «γύφτικο σκεπάρνι», πού πρέπει να την κατατάξουμε; Συναντήθηκες μαζί της (ενώ ο Ανδρουλάκης είπε όχι), έπρεπε να φωτογραφιστείς κιόλας; Κατά συνέπεια, όταν καταγγέλλεις αυτούς που φωτογραφίστηκαν με την Γκίλφοϊλ, ως κάτι το επιλήψιμο, δύο τινά συμβαίνουν: ή μας παραμυθιάζεις και η μύτη σου θα μεγαλώσει, προειδοποιώ, σαν του Πινόκιο ή είσαι στη φάση λέμε και καμιά… κουβέντα για να περνάει η ώρα. Αλλά μετά και από εκείνα τα εγώ δεν έχω συνεργαστεί ποτέ με τη Δεξιά, όταν έχεις στο «παλμαρέ» σου το συνεταιριλίκι με τον Καμμένο, πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι δεν πάει καλά το πράγμα…

Μια άλλη ένδειξη ότι το πράγμα δεν πάει καλά για τον «ή εμείς ή κανείς» πρόεδρο Αλέξη (τον «Ναπολέοντα σε συσκευασία Ιούλιου Καίσαρα» κατά τον Αδωνη – τι είπε πάλι ο άνθρωπος!), είναι και η ακόλουθη: στη σύναξη της περασμένης Παρασκευής όπου είχε συγκεντρώσει ως ακροατήριο αυτούς που έχει διορίσει μόνος του στο ΕΛΑΣ (χωρίς καμία διαδικασία), δεν έκανε τίποτε άλλο από το να επιτίθεται διαρκώς κατά του Νίκου Ανδρουλάκη και του ΠΑΣΟΚ. Τα ¾ της ομιλίας αναλώθηκαν στο βρίσιμο του Ανδρουλάκη και του Κινήματος.

Εφτασε στο σημείο, να τους αποδώσει μέχρι και το κόλπο που έκανε ο ίδιος με το rebranding και τον Κασσελάκη: «Νόμιζαν οι αφελείς πως αν ο έχανε ο Τσίπρας, θα ήταν αυτοί η εναλλακτική λύση. Κι όμως, εγώ έφυγα. Παραιτήθηκα. Τους έστρωσα τον δρόμο, μήπως και τα καταφέρουν αυτοί απέναντι στη Δεξιά. Και τι έκαναν τρία χρόνια τώρα; Τίποτα»!!!

Εδώ, όπως καταλαβαίνετε, μιλάμε πια για την αποθέωση της τέχνης της… στρεψοδικίας. Βλέπουμε να ξεδιπλώνεται μπροστά μας ένα αξεπέραστο ταλέντο, που δεν έχει προηγούμενο στην Ελλάδα τουλάχιστον.

Αρχηγέ, συγγνώμη κιόλας, αλλά έφυγες, για να ξαναγυρίσεις, όπως και ξαναγύρισες. Τι νόημα έχουν αυτά τα παραμύθια που τους αραδιάζεις, όταν όλοι γνωρίζουν τι έχει συμβεί; Ποιον ακριβώς ελπίζεις ότι (πάλι) θα κοροϊδέψεις;

Επίσης, μην ξεμπροστιάζεσαι μόνος σου. Καταλαβαίνουμε όλοι την αγωνία που σε διακατέχει ότι θα σε ξεπεράσει το ΠΑΣΟΚ. Μην εκτίθεσαι όμως τόσο πολύ. Κράτα μια αξιοπρεπή στάση. Αφού θα συμβεί που θα συμβεί, δείξε (λιγάκι) χαρακτήρα…

Στον ΣΥΡΙΖΑ πάλι… σφάζουν αρνιά και στο Χρισσό κριάρια και στης… Ρένας Δούρου την ποδιά, σφάζονται παλικάρια!

Σε πολύ υψηλούς τόνους αγόρευσε ο καλός πελάτης της στήλης Πολάκης, στην Κεντρική Επιτροπή του Σαββάτου, αλλά η πρότασή του για διεξαγωγή συνεδρίου τον Ιανουάριο που μας έρχεται και εκλογή αρχηγού, δεν πέρασε. Απορρίφθηκε.

Αλλά έτσι πώς απορρίφθηκε, ο «πολλά βαρύς και όχι» πελάτης μου, έχει κάθε λόγο να διαμαρτύρεται, και να μη θεωρεί το αποτέλεσμα ως δεδομένο. Διότι από τα 170 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, ψήφισαν 86, ήτοι οι μισοί συν ένας! Και το αποτέλεσμα ήταν 52 μέλη της ΚΕ κατά την πρότασής του, 30 υπέρ και βρέθηκαν και 4 ψηφοδέλτια λευκά! Και κάπως έτσι συνεχίζει ο ΣΥΡΙΖΑ με συλλογική ηγεσία, και ο Πολάκης, ψάχνεται για το επόμενο βήμα. Που μπορεί να είναι… όλα: από έξοδο και νέο κόμμα, μέχρι παραμονή έως τις εκλογές, για να δει και την προσωπική του τύχη…

Οπως πάντα με κάτι τέτοια μια… στεναχώρια μου σφίγγει την καρδιά.