Ο κυνισμός της Δύσης

Ολο και περισσότερο η συλλογική Δύση διολισθαίνει σε έναν απάνθρωπο κυνισμό, αναιρετικό προφανώς όλων των κεκτημένων του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, των μεγάλων τομών και όσων έχουν κατακτήσει οι ευρωπαϊκοί λαοί εδώ και δεκαετίες.

Είναι ενδεικτικό όλο αυτό σε σχέση με την τρέχουσα ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή. Και δεν είναι απλώς και μόνον η παράλογη εξαγωγή δημοκρατίας που επιχειρούν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ με πρόφαση τον πυρηνικό κίνδυνο της Τεχεράνης. Δεν είναι απλώς και μόνον όλα αυτά τα αστεία επιχειρήματα με τα οποία ντύνουν μια εξόφθαλμη

Είναι και όλη η λογική και η εικονογράφηση που γίνεται στα δυτικά μέσα αλλά και ο τρόπος που διαβάζουν οι αγορές τους βομβαρδισμούς στην Τεχεράνη. Και βέβαια ο τρόπος που απαντά το Ιράν για τη δυτική δημοσιολογία και τα κυρίαρχα μέσα. Ο πόλεμος υπάρχει μόνο ως επίπτωση στις αγορές, στα καύσιμα, στο πετρέλαιο ή ως μια επενέργεια στους τουριστικούς δείκτες. Ακόμα και το κοινό της Δύσης έχει αρχίσει και εξοικειώνεται, όχι με την ανάλυση και τη χαρτογράφηση ενός παράλογου γεγονότος αλλά με τον τρόπο που το γεγονός αυτό επιδρά στην καθημερινότητα του ίδιου. Τα παραπάνω αποτελούν όχι απλώς μια νέα θεσμική νομιμοποίηση του πολέμου, αλλά μια λοξή κανονικοποίησή του.

Οι αγορές να πηγαίνουν καλά και για όλα τα άλλα δεν τρέχει τίποτα. Μια λεπτομέρεια στα παραπάνω είναι πως εικονογραφήθηκαν μόλις προχθές τα βιογραφικά και τα ονόματα των έξι αμερικανών πεζοναυτών που σκοτώθηκαν στο Ιράκ κατά τις πρόσφατες επιχειρήσεις.

Μάθαμε μέχρι και τι κατοικίδιο είχε ο καθένας εκ των τεθνεώτων. Σε αντίθεση, για παράδειγμα, με τα παιδάκια που δολοφονήθηκαν στο Ιράν στο σχολείο ή με όλους αυτούς τους ανώνυμους που πέφτουν νεκροί μετά τους τυφλούς βομβαρδισμούς που συμβαίνουν στην Τεχεράνη αυτές τις μέρες.

Κι όμως, η συλλογική Δύση, ενώ έχει τον χώρο ενός εσωτερικού αναστοχασμού – τουλάχιστον κάποιες χώρες με πικρή την πείρα και την ευθύνη της σκληρής περιόδου της αποικιοκρατίας –, είναι αυτή που σήμερα θα έπρεπε όχι απλώς να διδάσκει τη συλλογική ενσυναίσθηση, αλλά να διαμορφώνει όρους ισορροπίας στο διεθνές δίκαιο και στη δημοκρατία. Ο ΟΗΕ δεν είναι κουρέλι. Οπως και το Συμβούλιο Ασφαλείας. Και ταυτόχρονα με αυτό, δεν μπορεί σήμερα η Ευρώπη να κυβερνάται και να ηγούνται αυτής πρόσωπα τα οποία δεν έχουν ιδέα των γεωπολιτικών νέων τεκτονικών μεταβολών. Είναι θέμα ανθρωπισμού, αλλά πάνω από όλα είναι και θέμα κοινωνικού συμβολαίου. Τι να την κάνεις τη συλλογική Δύση αν μοιάζει με μια αποικιοκρατική δύναμη και με παρακολούθημα μιας επιθετικής πάλαι «αυτοκρατορίας»;

Θα τελειώσει γρήγορα ο πόλεμος είπε ο πρόεδρος Τραμπ, που στον προηγούμενο πόλεμο των 12 ημερών είπε πως εξουδετέρωσε τα πυρηνικά του Ιράν, αλλά επανήλθε τώρα μαζί με τον Μπίμπι Νετανιάχου για να τα εξολοθρεύσει. Την ίδια ώρα η Ρωσία, που φέρεται να είναι αντίπαλος των ΗΠΑ όπως λένε οι κεντρώοι αναλυτές, βγάζει 150 εκατ. δολάρια τη μέρα από το πετρέλαιο (οι ΝΥ το λένε, όχι η στήλη) ενώ η Κίνα δεν κάνει λάθη, πράγμα καθοριστικό για μια υπερδύναμη. Οπως και να το δεις, δεν μοιάζει να πήγε καλά αυτό.

175 χιλιάδες πολίτες συμμετείχαν στην εκλογή συνέδρων του ΠΑΣΟΚ. Καλό νούμερο αναμφισβήτητα και επιβεβαιωτικό των δεσμών του εν λόγω κόμματος με τις τοπικές κοινωνίες. Παράλληλα, μια αγωνία ενός κόσμου να υπάρξει κάτι απέναντι στον Μητσοτάκη θα συμπλήρωνε την ερμηνεία της συμμετοχής. Αρκεί; Οχι. Είναι όμως ένα βήμα, και πολύ περισσότερο όταν σε πεδία όπως οι υποκλοπές αλλά και η ακρίβεια της καθημερινότητας η κυβέρνηση δείχνει να έχει χάσει το παιχνίδι, παρά τις συσπειρώσεις που εμφανίζει λόγω και Μέσης Ανατολής. Το μεγάλο στοίχημα για τους πασόκους είναι σήμερα να βγουν από το συνέδριο με όρους εξωστρέφειας και να μη σκοντάφτουν στα εσωκομματικά κορδόνια τους.