Ο κύκλος

15:52 7/8/2026 - Πηγή: Τα Νεα

Aπό τον πρόεδρο Τραμπ δεν περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό από ένα μείγμα ψυχροπολεμικής προπαγάνδας και κουτσαβάκικης φρασεολογίας: «Ο Ελ-Σαγιέντ είναι κομμουνιστής, μισεί τους Εβραίους και λέει ένα σωρό μ…κίες». Ο αμερικανός πρόεδρος θέλει να αποτρέψει ένα καταστροφικό αποτέλεσμα για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα στις ενδιάμεσες εκλογές, που θα δυσκολέψει πολύ το δεύτερο μισό της θητείας του, και ξέρει ότι το φάντασμα του «κομμουνισμού» εξακολουθεί να φοβίζει ένα μέρος του εκλογικού σώματος.

Οι έλληνες «ακροκεντρώοι»

χρησιμοποιούν ένα ανάλογο λεξιλόγιο, υποτίθεται όμως για τον ακριβώς αντίθετο λόγο: επειδή τους ενδιαφέρει το μέλλον του Δημοκρατικού Κόμματος και τους στενοχωρεί ότι οι «αριστεροί» – που είναι κάτι σαν μια διεθνής εκδοχή του Τσίπρα – το οδηγούν στη διάσπαση και τον όλεθρο. Το παιχνίδι παιζόταν και εξακολουθεί να παίζεται στο Κέντρο, επαναλαμβάνουν μονότονα, και οποιοσδήποτε τρομάζει και απομακρύνει τους κεντρώους διαπράττει έγκλημα καθοσιώσεως.

Η κατάσταση, όμως, είναι πιο σύνθετη. Και οι κανόνες του παιχνιδιού δεν είναι πια οι ίδιοι με αυτούς που περιγράφουν τα κλασικά εγχειρίδια πολιτικής οικονομίας. Οι προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών στο Μίσιγκαν, όπως και οι δημοτικές εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου στη Νέα Υόρκη, δείχνουν ότι ένα σημαντικό κομμάτι των αμερικανών ψηφοφόρων, και κυρίως οι νέοι, oι πιο μορφωμένοι και οι πιο ευκατάστατοι, δεν βλέπουν με κακό μάτι τους πολιτικούς που οραματίζονται μεταρρυθμίσεις α λα ευρωπαϊκά. Θεωρούν, με άλλα λόγια, ότι προβλήματα όπως η στέγη, η υγεία και το κόστος ζωής δεν αντιμετωπίζονται όπως θα έπρεπε από τους παραδοσιακούς πολιτικούς και είναι διατεθειμένοι να δώσουν μια ευκαιρία σε χαρισματικούς ριζοσπάστες όπως ο Ζοράν Μαμντάνι ή ο Αμπντούλ Ελ-Σαγιέντ.

Οι ίδιοι ψηφοφόροι αρνούνται να κλείσουν τα μάτια μπροστά στην εγκληματική πολιτική του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων, όπως αρνούνται να χαρακτηρίσουν συλλήβδην «αντισημίτες» όσους καταγγέλλουν την πολιτική αυτή. Αλλοτε, ένας μουσουλμάνος που θα έθετε υποψηφιότητα σε μια μετριοπαθή πολιτεία απέναντι σε μια πολιτικό που στηρίζεται ενεργά (δηλαδή με 30 εκατομμύρια δολάρια) από το ισραηλινό λόμπι δεν θα είχε καμιά τύχη. Ο Ελ-Σαγέντ, όμως, κέρδισε, έστω και οριακά. Και έσπευσε να διαβεβαιώσει τους «εβραίους αδελφούς» του στην Αμερική πως σε ό,τι αφορά την ασφάλειά τους ενδιαφέρεται και δεσμεύεται ακριβώς όσο και για τις κόρες του.

Οι παράγοντες που δίνουν φτερά στην αριστερή τάση του Δημοκρατικού Κόμματος δεν είναι ιδεολογικοί, αλλά πραγματικοί. Και φυσικά όλα θα κριθούν τον ερχόμενο Νοέμβριο: οι Ρεπουμπλικανοί εμφανίζονται να προτιμούν έναν τέτοιο αντίπαλο από τα μετριοπαθή στελέχη των Δημοκρατικών, αλλά μπορεί να βρεθούν προ εκπλήξεως. Η ειρωνεία της Ιστορίας είναι πως σπεύδει να τους βοηθήσει το κατεστημένο του Δημοκρατικού Κόμματος που, όπως διαβάζουμε στους «New York Times», είναι έτοιμο να ρίξει 15 εκατομμύρια δολάρια μέχρι το 2028 για να πολεμήσει τον εχθρό, δηλαδή τον «δημοκρατικό σοσιαλισμό».

Και κάπως έτσι κλείνει ο κύκλος.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords