Ο κίνδυνος

H νίκη του AfD στη Σαξονία-Ανχαλτ μονοπωλεί τις τελευταίες ημέρες τη διεθνή επικαιρότητα. Τα δημοσιεύματα και οι ανταποκρίσεις κινούνται γύρω από την ανησυχία ότι θα δούμε να επαληθεύεται ο διάσημος στίχος του Λέοναρντ Κοέν, παραφρασμένος και αντεστραμμένος: «First we take Magdeburg, then we take Berlin». Μετά τους γερμανούς ακροδεξιούς, θα κερδίσουν την εξουσία και οι γάλλοι ομοϊδεάτες τους. Η Τζόρτζια Μελόνι, τότε, δεν θα έχει πια λόγο να κρύβει το πραγματικό της πρόσωπο και ο νεοφασισμός, μεταφασισμός ή όπως αλλιώς τον ονομάσουμε θα αποτελεί πλέον το κυρίαρχο ρεύμα στην Ευρώπη.

Η προσέγγιση αυτή είναι κάπως θεωρητική. Παραβλέπει το γεγονός ότι η Σαξονία-Ανχαλτ είναι ένα μικρό κρατίδιο, ότι η ανατολική Γερμανία δεν αποτελεί καθρέφτη ολόκληρης της χώρας, ότι η ευρωπαϊκή Ακροδεξιά δεν αποτελεί ένα ενιαίο μπλοκ και ότι η ιταλίδα πρωθυπουργός είναι πάνω απ’ όλα πραγματίστρια. O κίνδυνος για την Ευρώπη σήμερα δεν ακούει στο όνομα φασισμός, αλλά στο όνομα Πούτιν – που τελικά καταλήγει στο ίδιο πράγμα.

Με βάση αυτή την ανάγνωση, ο πραγματικός στόχος του ρώσου προέδρου όταν αποφάσισε το φθινόπωρο του 2021 την εισβολή στην Ουκρανία (τη σχετική πληροφορία αποκαλύπτουν οι ρώσοι δημοσιογράφοι Μιχαήλ Ρούμπιν και Ρόμαν Μπαντάνιν στο βιβλίο τους Ο τσάρος αυτοπροσώπως. Η ρωσική έρευνα για τον αληθινό Βλαντίμιρ Πούτιν) ήταν η αποσταθεροποίηση της Ευρώπης. Ο Πούτιν γνώριζε ότι ακόμη κι αν δεν κατάφερνε να ανατρέψει την κυβέρνηση του Κιέβου μέσα σε λίγες ημέρες, ο πόλεμος που εξαπέλυε θα είχε τόσο σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις για τους ευρωπαίους πολίτες, που αργά ή γρήγορα θα τους έστρεφε εναντίον των κυβερνήσεών τους. Φρόντισε βέβαια γι’ αυτό να συνοδεύσει τους πυραύλους και τα drones με μια συστηματική εκστρατεία παραπληροφόρησης, με στόχο την αλλοίωση των εκλογικών αποτελεσμάτων σε μία σειρά από χώρες.

«Ο πραγματικός εχθρός του Κρεμλίνου είναι οι Βρυξέλλες», λέει στη Repubblica ο γάλλος αναλυτής Ντομινίκ Μοϊζί. «Αυτό που ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή πάνω απ’ όλα τη Μόσχα είναι οι προεδρικές εκλογές του 2027 στη Γαλλία, οι οποίες με τη σειρά τους θα επηρεάσουν αποφασιστικά τις ομοσπονδιακές εκλογές που θα ακολουθήσουν στη Γερμανία. Το παράδοξο με τα υπερεθνικιστικά κόμματα αυτών των δύο χωρών είναι ότι στην πράξη αποτελούν τα κόμματα των ξένων, αφού παίζουν το παιχνίδι της Μόσχας».

H Ευρώπη βρίσκεται σε μια ιδιαίτερη θέση, παρατηρεί από την πλευρά του ο πρώην διευθυντής της ιταλικής εφημερίδας Ετσο Μάουρο. Για πρώτη φορά μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες τη βλέπουν μέσα από τα ίδια γυαλιά. Και οι δύο θέλουν, για διαφορετικούς λόγους, το τέλος της «συλλογικής Δύσης». Μόνο που ο ηγέτης της μιας μπορεί να ανακοπεί με δημοκρατικά μέσα, ενώ ο άλλος θα εξακολουθεί να αποτελεί θανάσιμη απειλή ως τον θάνατό του.

Keywords