Ο γαλάζιος «ελέφαντας» στο δωμάτιο

Ωραίος ο πρόεδρος Κυριάκος Α’. Το Σάββατο, την ημέρα της 30ής επετείου από την κρίση των Ιμίων, ξεκαθάρισε προς κάθε κατεύθυνση ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να δεχτεί τίποτε από τις διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο. Είπε επί λέξει ο αρχηγός, και το αναδημοσιεύω ως έχει, διότι έχει μια (ιδιαίτερη) σημασία η τοποθέτησή του ενόψει της πολυθρύλητης επίσκεψης στην Αγκυρα, στις 12 Φεβρουαρίου,

«Στο Αιγαίο δεν υπάρχουν “γκρίζες ζώνες” παρά μόνο γαλάζια νερά που δηλώνουν ότι η κυριαρχία και τα εθνικά μας δικαιώματα είναι αδιαπραγμάτευτα, όποιες έωλες αμφισβητήσεις κι αν διατυπώνονται από τον οποιονδήποτε».

Εξοχα, πάρα πολύ έξοχα! Αλλά ένας βουλευτής του, κι όχι όποιος όποιος, ο εκ Καβάλας Μακάριος Λαζαρίδης, δύο ημέρες πριν, σε έναν λεκτικό εμετό, και προκειμένου να κατασυκοφαντήσει τον αείμνηστο Κώστα Σημίτη, είπε ακριβώς το αντίθετο. Οτι τα Ιμια είναι «γκρίζα ζώνη» – ό,τι δηλαδή ισχυρίζεται εδώ και 30 χρόνια η Αγκυρα.

Πώς γίνεται να παραμένει στέλεχος της ΝουΔου με τέτοιες άθλιες απόψεις, τις οποίες αναπαρήγαγαν πανηγυρίζοντας τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης;

Για να το λήξουμε: πρόεδρε Κυριάκο Α’, γιατί καταπίνεις την περίπτωσή του; Ποιος λόγος υπάρχει;

Συμπτώματα των καιρών. Κάποτε που η πολιτική είχε κανόνες, αξίες και διαπνεόταν από ήθος και σεβασμό για τον πολιτικό αντίπαλο, οι βουλευτές έλυναν τις πολιτικές διαφορές τους μέσα στο Κοινοβούλιο. Με διάλογο, αντιπαράθεση στη βάση πολιτικών θέσεων, κι όταν το πράγμα ξέφευγε κάπως και διολίσθαινε σε λεκτικές ακρότητες, οι διαφορές λύνονταν, και πάλι, μέσα στη Βουλή. Με παρέμβαση του προεδρείου ή, σε σοβαρότερες περιπτώσεις, ακόμη και με παρέμβαση των αρχηγών των κομμάτων. Τώρα, αυτά έχουν ξεχαστεί, ανήκουν στο παρελθόν. Η Βουλή από πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, κομμάτων και βουλευτών, έχει μετεξελιχθεί σε ρινγκ όπου θριαμβεύει ο λαϊκισμός και η λογική είναι σταθερά κολλημένη στα σχοινιά.

Βουλευτές μηνύουν άλλους βουλευτές, και η Δικαιοσύνη καλείται να παρέμβει σε διαμάχες που έχουν λάβει χώρα εντός του Κοινοβουλίου, όπου υποτίθεται ο καθένας τους φέρει το βάρος των όσων υποστηρίζει. Το πρόσφατο παράδειγμα της προέδρου Ζωής (Κωνσταντοπούλου), η οποία μήνυσε για συκοφαντική δυσφήμηση τον Αδωνη, επιβεβαιώνει όσα προανέφερα.

Δεν έχει την παραμικρή σημασία που η μήνυση δεν στέκεται με τίποτε. Σημασία έχει ότι και αυτή η πράξη της προέδρου Ζωής πριονίζει το κύρος της πολιτικής και τροφοδοτεί τα αντισυστημικά αισθήματα μιας μερίδας της κοινωνίας.

Βεβαίως, το έχουμε ξαναπεί εδώ, η πρόεδρος μπλα… μπλα… μπλα… Ζωή δεν κάνει τίποτε στην τύχη του. Μήνυσε τον Γεωργιάδη στην προσπάθειά της να ανακόψει το ρεύμα των υποστηρικτών της προς το «κόμμα» της «προέδρου» Καρυστιανού. Καταλαβαίνει, διότι δεν είναι κανένα κορόιδο, από τις αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις ότι κάτι πρέπει να κάνει για να αναστείλει τις ροές προς το «κόμμα», που δεν το έχουμε δει ακόμη, αλλά εμφανίζεται (από τους δημοσκόπους) να την απειλεί, και μάλιστα ιδιαίτερα. Επιδιώκει να εμφανιστεί ότι αυτή δεν διστάζει να τα βάλει με την εξουσία, ακόμη και με αυτόν που αποτελεί τον ουσιαστικό «porte parole» της κυβέρνησης. Αλλωστε η σύγκρουσή της στη Βουλή με τον Αδωνη έγινε προ… τριμήνου – ήταν εκεί που ο άλλος την είχε αποκαλέσει, σε μία από τις γνωστές εκρήξεις του, «απαίσια γυναίκα». Φυσικά, δεν χρειάστηκε τρεις μήνες να καταλάβει η πρόεδρος κ.λπ. κ.λπ. Ζωή ότι ο Αδωνις δήθεν την προσέβαλε. Ούτε έχει καμία αυταπάτη ότι η μήνυσή της θα ευοδωθεί, όπως προαναφέρω. Δικηγόρος είναι, το καταλαβαίνει. Απλώς αυτούς τους τρεις μήνες κατέστη φανερό ότι το κόμμα της θα αποτελέσει την κύρια δεξαμενή για το «κόμμα» Καρυστιανού. Οτι κινδυνεύει να την καταποντίσει τώρα που άρχισε να παίρνει τα πάνω της. Και αντιδρά με όποιο τρόπο μπορεί. Είναι τόσο ευανάγνωστη η στάση της…

Οι τελευταίες πληροφορίες που κατάφερα να συγκεντρώσω σχετικά με την «πρόεδρο» Καρυστιανού και το «Κίνημα Πολιτών» που ετοιμάζει είναι ότι έχει απορρίψει την πρόταση που έπεσε στο τραπέζι, να ανακοινώσει το «κόμμα» στην 3η επέτειο από το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη. Παρότι αρχικά βρήκε πολύ δελεαστική την πρόταση, φαίνεται να μην την υιοθετεί για να μην κατηγορηθεί – που το θεωρώ βέβαιο ότι θα συνέβαινε – για τυμβωρυχία. «Θα το πάει λίγο πιο πίσω», μου ανέφερε μια πηγή που κινείται στα πέριξ της και, όπως υποστηρίζει, γνωρίζει καλά τι «παίζει».

Κατά την πηγή αυτή, λοιπόν, η «πρόεδρος» Καρυστιανού έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ανακοίνωση του «Κινήματος Πολιτών» πρέπει να λάβει εμβληματικό χαρακτήρα. Να συνδεθεί δηλαδή στη συνείδηση των πολιτών με την αναγκαιότητα της «αναγέννησης» του Εθνους (τρομάζω εγώ λιγάκι με αυτά, αλλά τέλος πάντων). Εξού και η καινούργια ημερομηνία η οποία «παίζει» γερά πλέον για την ανακοίνωση είναι η 25η Μαρτίου!!!!!!!!

Εχω την αίσθηση ότι δεν έχουμε δει τίποτε ακόμη…

Μπορεί πολλά και διάφορα να έχουν μεσολαβήσει, στη διάρκεια της εβδομάδας που πέρασε, και στην πολιτική επίσης να ισχύει περισσότερο από οπουδήποτε αλλού το γνωστό «κάθε θαύμα κρατάει τρεις μέρες και το μεγάλο τέσσερις», αλλά το θέμα της υπουργού Τουρισμού εξακολουθεί να είναι στην επικαιρότητα. Οχι μόνο γιατί ο πρόεδρος Κυριάκος Α’ το έχει καταχωρίσει στο μπλοκάκι του, οψέποτε πραγματοποιήσει τον ανασχηματισμό της κυβέρνησής του, αλλά και γιατί κάθε τόσο φροντίζουν να το επαναφέρουν στο προσκήνιο. Τελευταίο «κρούσμα», η σαφής δήλωση της υπουργού Κοινωνικών Υποθέσεων Δόμνας Μιχαηλίδου, η οποία έγινε πρόσφατα και αυτή μητέρα. Οπως δήλωσε καθαρά (αν, ο μη γένοιτο, βρισκόταν και εκείνη σε θέση ανάλογη της υπουργού Τουρισμού), δεν θα έσπευδε πρώτη να επωφεληθεί από τη σχετική διάταξη.

Καταλαβαίνω ότι η σαφής αιχμή για τη σπουδή που επέδειξε η υπουργός Τουρισμού δεν έχει να κάνει μόνο με την ουσία του θέματος, αλλά έχει και πολιτική διάσταση. Η Δόμνα, που είναι μια νέα πολιτικός, αποδεικνύει ότι η πολιτική δεν σχετίζεται τόσο με ηλικιακά χαρακτηριστικά, αλλά είναι μια πολύ πιο σύνθετη διεργασία, στη διάρκεια της οποίας παίζουν ρόλο η διαίσθηση, το πολιτικό κριτήριο και φυσικά η συγκυρία…

Η πολιτική που γίνεται φτωχότερη, το ΠΑΣΟΚ που λιγοστεύει. Με διαφορά μιας ημέρας, έφυγαν από τη ζωή, μέσα στο Σαββατοκύριακο, δύο στελέχη του Κινήματος, καθένα από τα οποία είχε γράψει τη δική του ιστορία δίπλα στον Ανδρέα. Και οι δύο, από τη Θεσσαλονίκη. Ο Νίκος Ακριτίδης, που είχε χρηματίσει και υπουργός (Εμπορίου και Μεταφορών), και ο Λευτέρης Κωνσταντινίδης, ο οποίος ήταν στο ΠΑΚ Σουηδίας, στη διάρκεια της δικτατορίας, κοντά στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. Τους γνώριζα και τους δύο και μόνο καλά λόγια έχω να πω γι’ αυτούς. Ο Ακριτίδης ήταν ένας καλόκαρδος, γελαστός άνθρωπος, ο Κωνσταντινίδης, βαθιά ιδεολόγος και με αριστερές επιρροές. Καλό Παράδεισο και στους δύο…