Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας

Στα νιάτα μας, καταμεσής της υπέρλαμπρης εκείνης δεκαετίας που η ηλικία μας είχε μπροστά το νούμερο «2», ξεροσταλιάζαμε πάνω από το μυθιστόρημα του Μαρκές από το οποίο και ο σημερινός τίτλος. Και δεν είναι που το διαβάζαμε, το τσακίζαμε και στην ανάλυση.

Και να οι συζητήσεις τα βράδια στα μπαρ περί του τι είναι ο έρωτας και πού φτάνουν τα όριά του και πώς μεταλλάσσεται και πώς ταυτίζεται, αν ταυτίζεται, με την αγάπη. Και υποστηρίζαμε με σθένος τις απόψεις μας και κουνούσαμε το δάχτυλο και ύστερα πιάναμε να αναλύουμε το «Σαρκοβόρο αρνί» του Αγκουστίν Γκομέζ Αρκος και τσακωνόμασταν, αλλά μετά βαριόμασταν και κοιτάζαμε αν παίζει κάτι ενδιαφέρον στον χώρο και αρχίζαμε το φλερτ υπό τους ήχους του «Hello» του Λάιονελ Ρίτσι, δίνοντας τα ρέστα μας στον στίχο που έλεγε «It is me you ‘re looking for?», το σήμα είχε δοθεί, τα υπόλοιπα δεν είναι για να τα γράψουμε εδώ· στην πραγματικότητα, σκηνές από ταινίες, βιβλία, και τραγούδια παίζαμε και στις ιδιωτικές μας στιγμές, χάλια μας έκαναν οι «9½ εβδομάδες», πάντως ωραία περάσαμε.

Και να ‘μαι στο σήμερα, με τις αποσκευές της boomer, να προσπαθώ να αποκωδικοποιήσω τον έρωτα και το φλερτ στα χρόνια της διαδικτυακής διάδρασης. Οχι ότι με ενδιαφέρει επί προσωπικού αλλά τόσο χρόνο, κόπο και φαιά ουσία ξοδέψαμε στο θέμα, να μην ξέρω πού το πήγαν οι επόμενες γενιές; Εντάξει, κάθε εποχή έχει τους δικούς της κώδικες επικοινωνίας.

Και το φλερτ εκδοχή συμπεριφοράς είναι. Αλίμονο αν φλερτάραμε τη δεκαετία του 1980 όπως φλέρταραν το 1940, αν μη τι άλλο θα χάναμε πολύτιμο χρόνο που, από τότε κιόλας, δεν μας περίσσευε. Τώρα, δε, ακόμη περισσότερο, αφού μαθαίνω ότι αυτό που παλιά έλεγαν «καμάκι», μπαίνει με δόξα και τιμή και στα σουπερμάρκετ.

Στη Φινλανδία αδέλφια μου, στη Φινλανδία. Διότι διάβασα ότι στα σουπερμάρκετ της χώρας άρχισαν να μπαίνουν ροζ καλάθια. Και όποια ή όποιος σουλατσάρει στον διάδρομο με ροζ καλάθι είναι σαν να δίνει σήμα διαθεσιμότητας για φλερτ.

Να το κάνω λίγο εικόνα; Να έχεις πάει στο σουπερμάρκετ κι εκεί, κάτω από αυτό το ανελέητο φως που είναι μελετημένο ώστε να αναδεικνύει τα προϊόντα στα ράφια, με μουσική υπόκρουση Φάουστο Παπέτι, στον διάδρομο με τα καθαριστικά, ανάμεσα στα απολυμαντικά και τα ξεβουλωτικά της λεκάνης της τουαλέτας και λίγο πριν από τα απορρυπαντικά κατά της μούχλας, να κραδαίνεις το ροζ καλάθι μήπως και σε προσέξει το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου που είδες πριν από λίγο στους κατεψυγμένους μπακαλιάρους. Και πες ότι σε προσέχει. Κι έρχεται προς το μέρος σου. Τι λέτε για να σπάσει ο πάγος; Οτι τα κολοκυθάκια σήμερα ήταν πολύ μικρά, δεν φτουράνε για γεμιστά, θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου;

Εμ το άλλο; Η τάση που κυκλοφορεί τον τελευταίο καιρό στο Διαδίκτυο; Λέγεται pheromone maxxing και αποτρέπει, ειδικά τους άντρες, από το να κάνουν μπάνιο πριν από ερωτικό ραντεβού διότι έτσι αναδεικνύονται οι φυσικές μυρωδιές του σώματος και αυξάνεται η δράση των φερομόνων που υποτίθεται – διότι δεν είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο – ότι τις μυρίζει κάποιος και θέλει κι άλλο, για να μην το πω κομψά. Να ξεράσω τώρα ή μετά το μπάνιο;

Το καλοκαίρι, ένα νεαρό κορίτσι, μαθήτρια της Α΄ Λυκείου, κόρη φίλων μου που πήγαμε μαζί διακοπές, μου έλεγε τα ερωτικά της. Για ένα αγόρι στην ηλικία της με το οποίο έγινε αυτό κι έγινε το άλλο. Δεν καταλάβαινα και πολλά διότι οι μισές λέξεις μού ήταν άγνωστες, καθ’ ότι ήταν από τη διαδικτυακή ορολογία. Οτι τον είχε ανοιχτό για 24 ώρες και κάτι τέτοια. «Και έπειτα από αυτό έγινε κάποιο φάσωμα;» ρώτησα, περήφανη κι εγώ που ήξερα τη γλώσσα των νέων. «Ναι, βέβαια». «Αρα βρεθήκατε;» επέμενα. Το φάσωμα όμως είχε γίνει στο σναπ τσατ ή κάτι τέτοιο. Εξ αποστάσεως.