Ο ελέφαντας στην τάξη

Η γυναίκα «έσκασε». Ετσι ακριβώς όπως το λέει ο λαός. Αυτό συμβαίνει με μια εγκεφαλική αιμορραγία, και συγγνώμη που το λέω εκλαϊκευμένα. Ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι και «σκάει» ο εγκέφαλος διότι δεν αντέχει αυτά που ο άνθρωπος νομίζει ότι μπορεί να αντέξει. Ετσι «έσκασε» και η καθηγήτρια Σοφία Χρηστίδου. Δεν άντεξε τα μαρτύρια που τραβούσε κάθε μέρα στην τάξη. Στην τάξη που έμπαινε για να δουλέψει, να επιτελέσει την υψηλή αποστολή της διδασκαλίας, να διαμορφώσει τις επόμενες γενιές.

Αν οι ρόλοι ήταν αντίστροφοι, αν η καθηγήτρια πετούσε μπουκάλια στους μαθητές, τους «μιλούσε» με φωνές

ζώων και τους έδειχνε τα οπίσθιά της σε ένδειξη απαξίωσης και όλο αυτό κατέληγε στην απώλεια μιας ζωής, θα βγαίναμε στα κάγκελα, θα μιλούσαμε άλλη μία φορά για αυταρχικές συμπεριφορές, θα κάναμε παραλληλισμούς με χουντικούς επιθεωρητές, θα υπογραμμίζαμε την επιτακτική ανάγκη για ψυχολογική αξιολόγηση των καθηγητών. Τώρα όμως μας δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσουμε για τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Ή μάλλον στην τάξη. Διότι, το επαναλαμβάνω, η γυναίκα έσκασε. Από τη συμπεριφορά των μαθητών της στο λύκειο και από την αδιαφορία που φαίνεται να έδειξε το εκπαιδευτικό περιβάλλον.

Ετσι άρχισε μια κουβέντα για το αν φταίει το εκπαιδευτικό σύστημα, το οικογενειακό περιβάλλον, η άτιμη κοινωνία, ο κακός μας ο καιρός, εγώ, εσύ, οι τρεις και ο Χατζηπετρής. Γιατί βγήκε αυτή η γενιά τόσο επιθετική, χωρίς φραγμούς και όρια; Διότι τα παιδιά έχουν γίνει οι μικροί αυτοκράτορες της οικογένειας. Τόσο καλομαθημένα που συμπεριφέρονται σαν κακομαθημένα. Συγγνώμη και πάλι, αλλά ξέρω πολλά παιδιά που είναι / ήταν το κέντρο της οικογένειας. Δεν συμπεριφέρονται σαν τραμπούκοι.

Να δούμε όμως λίγο τους σημερινούς 15άρηδες, 16άρηδες, 17άρηδες; Είναι τα παιδιά που γεννήθηκαν στο ξεκίνημα της οικονομικής κρίσης. Ισως οι πρώτες τους αναμνήσεις, συνειδητές ή ασυνείδητες, να ήταν από τους Αγανακτισμένους, τις μούντζες, τις κρεμάλες, τα «Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή».

Οι προπηλακισμοί των πολιτικών που τους πετούσαν καφέδες και αβγά, πρακτικές στις οποίες ακόμη και αν δεν συμμετείχαν οι γονείς τους, τις επικροτούσαν. Μπορεί να θυμούνται και εκείνον τον μαθητή στην παρέλαση που μούντζωνε την εξέδρα των επισήμων και το κοινό τον επευφημούσε. Θυμούνται καλύτερα το 2015, τότε που έμαθαν ότι το «δανεικά κι αγύριστα» είναι μαγκιά και αξιοπρέπεια. Και, σίγουρα, ένας ή περισσότεροι από το οικογενειακό τους περιβάλλον συμφωνούσε με τον Πολάκη όταν έλεγε «…Θα σε θάψω τρία μέτρα κάτω από τη γη».

Μεγαλώνοντας, είδαν φοιτητές να «χτίζουν» τους καθηγητές στα γραφεία τους, να τους κρεμάνε ταμπέλες, να τους εξευτελίζουν, και αυτό να θεωρείται αγώνας. Και αρκετούς να επιχαίρουν όταν τα κουτσαβάκια του Ρουβίκωνα μπούκαραν σε γραφεία και τα έκαναν γυαλιά καρφιά. Εμαθαν να αμφισβητούν τη Δικαιοσύνη και κάθε μορφή εξουσίας, να τη θεωρούν εκ προοιμίου διεφθαρμένη. Οτι οι 35άρηδες είναι ημιπιτσιρικάδες που τους συγχωρούνται τα πάντα.

Και ότι η ανυπακοή είναι αρετή. Αρχισαν να τραγουδάνε στίχους της τραπ. Και τώρα μαθαίνουν από το TikTok να φτιάχνουν εκρηκτικούς μηχανισμούς. Ενώ βλέπουν καθημερινά στα σόσιαλ συνομηλίκους τους να φλεξάρουν για την παραβατική τους συμπεριφορά.

Ο ελέφαντας προχωρεί στις σχολικές τάξεις, τα ισοπεδώνει όλα κι εμείς αναρωτιόμαστε γιατί είναι έτσι τα νέα παιδιά.

Αντίλογοι

Ως εκπαιδευτικός όμως δεν θα έπρεπε να είναι πιο δυναμική, πιο αποφασιστική, να μπορεί να επιβάλλει την τάξη και ίσως να αντέχει περισσότερο; αντιτάσσουν κάποιοι. Και αν δεν μπορούσε; Αν η ευαισθησία της τής επέτρεπε ίσα ίσα να διαμαρτυρηθεί εγγράφως και επισήμως, όπως και έκανε; Τι σημαίνει αυτό; Οτι οι ευαίσθητοι άνθρωποι πρέπει να σκάνε; Αν αυτό το πάθαινε από τη συμπεριφορά ενός άνδρα, φανταζόμαστε τι θα γινόταν. Αλλά η δασκάλα, στην προκειμένη περίπτωση, αντιπροσωπεύει μια μορφή εξουσίας (αυτήν ακριβώς που δεν άσκησε), οπότε δεν περιμένω αντιδράσεις.