Ο «μπαμπούλας» Τσίπρας

Καινούργιο έργο ανεβάζει η κυβέρνηση, αποτέλεσμα προσεκτικής και εμπεριστατωμένης επεξεργασίας των στοιχείων, λέει, που διαθέτει. Ποια στοιχεία και από πού, δεν μου ανέφερε η πηγή η οποία με ενημέρωσε σχετικά, και νομίζω πως δεν έχει και τόση σημασία το γεγονός. Σημασία έχει το ίδιο το έργο το οποίο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, διότι είναι σε δύο φάσεις. Αρχικά φέρει τον τίτλο «διμέτωπος με Τσίπρα – ΠΑΣΟΚ» (με αυτή τη σειρά, πρώτα ο Τσίπρας

και μετά το ΠΑΣΟΚ, το οποίο «κάτι» δείχνει, νομίζω). Η πρώτη φάση του σχεδιασμού είναι η εξής: «βάζω στην ίδια μοίρα τον Τσίπρα με το ΠΑΣΟΚ, εξισώνω κάτι που υπάρχει με κάτι που έρχεται και κανείς δεν ξέρει τι θα είναι. Αρα, μειώνω το ΠΑΣΟΚ, για την ακρίβεια το κρατάω χαμηλά, με τη βοήθεια και των πρόθυμων δημοσκόπων». Παρένθεση: οι πρόθυμοι δημοσκόποι ήδη ανεβάζουν δεύτερο το «κόμμα» Τσίπρα και κατατάσσουν τρίτο το ΠΑΣΟΚ, κλείνει η παρένθεση.

Με τον τρόπο αυτό ανεβαίνει τόσο όσο το κόμμα Τσίπρα, γίνεται εμφανής απειλή για τον Κυριάκο Α’, ενεργοποιείται το συλλογικό υποσυνείδητο, «κατεβάζει» εικόνες από την… αξέχαστη διακυβέρνηση του Τσίπρα με τον καμένο συνέταιρό του και ο κόσμος αντιδρά ανακλαστικά: τρέχει αλλόφρων να ψηφίσει τον Κυριάκο Α’, διαγράφοντας μεμιάς ό,τι έως τώρα τον απωθούσε σε αυτόν…

Για να μην ξαναγυρίσει ο άλλος.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα

Φάση δεύτερη του σχεδιασμού, που έχει να κάνει με την ισχυρή πιθανότητα ακόμη και έτσι, με τον «μπαμπούλα» Τσίπρα, να μην αποδεικνύεται επαρκής για να κερδηθεί η αυτοδυναμία.

Πραγματοποιούνται οι πρώτες εκλογές, πρώτη η ΝουΔου, δεύτερος ο Τσίπρας, τρίτο το ΠΑΣΟΚ, και τώρα ανοίγει το κεφάλαιο «λεηλασία ΠΑΣΟΚ». Προκηρύσσονται δεύτερες εκλογές. Στο μεσοδιάστημα, υπερακοντίζεται η «απειλή» επανάκαμψης Τσίπρα στην εξουσία, γίνεται τεράστια, βοηθούν όπως πάντα οι «πρόθυμοι» δημοσκόποι και οι κεντρώοι ψηφοφόροι νιώθουν να στριμώχνονται στη γωνία, με το περίστροφο στον κρόταφο. Να ψηφίσουν πάλι ΠΑΣΟΚ, αλλά αν ο Τσίπρας καταφέρει να νικήσει τον Κυριάκο Α’, τι γίνεται; Θα επιστρέψουμε στο «τότε»; Ωχ, ποιος το αντέχει πάλι, ποιος αντέχει ξανά περιπέτειες με… σεισμούς, λιμούς, καταποντισμούς και τις δέκα πληγές του φαραώ; Ετσι, μη έχοντας άλλη επιλογή, πάνε αν όχι όλοι, τουλάχιστον οι περισσότεροι, να ψηφίσουν σιχτιρίζοντας τον Κυριάκο Α’, στη λογική τού «το μη χείρον, βέλτιστον».

Υποεκδοχή του σχεδιασμού: κερδίζει πάλι, και στις δεύτερες εκλογές, ο Κυριάκος Α’, αλλά χωρίς να μπορεί να συγκροτήσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Λογικά θα προσφύγει στο ΠΑΣΟΚ για τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας. Τι θα κάνει το ΠΑΣΟΚ; Αν αρνηθεί, θα προκηρυχθούν και τρίτες εκλογές, με κίνδυνο να τις χρεωθεί και να κινδυνεύσει πια πραγματικά να χάσει κόσμο και προς τα δεξιά του, και προς τα αριστερά. Αν δεν αρνηθεί, θα βρεθεί στο δίλημμα που αντιμετώπισε το καλοκαίρι του 2012, όταν αποφάσισε να μετάσχει σε κυβέρνηση με τη ΝουΔου και τη ΔΗΜΑΡ. Τα αποτελέσματα αυτής της συμμετοχής είναι γνωστά – έφτασε στα όρια της απίσχνασης.

Πρόκειται για μια πλήρη αποτύπωση του τι σημαίνει στην πολιτική «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα». Εκτός φυσικά από μια άσκηση επί χάρτου, που έχουν καταστρώσει οι «εγκέφαλοι» του Μεγάρου Μαξίμου…

Ποιος θα κάνει τη δουλειά;

Φυσικά, πλην όλων των προεκτεθέντων, υπάρχουν και μερικά ακόμη, που αφορούν το πώς θα στηθεί το όλο σκηνικό και στην άλλη πλευρά. Διότι ναι μεν είναι μια λαμπερή προσωπικότητα ο πρόεδρος εξ εφέδρων Τσίπρας, αλλά αρκεί αυτό; Δεν αρκεί. Χρειάζεται κόσμο, ομάδα. Κι αυτός, απ’ ό,τι δείχνουν τα πράγματα, μέχρι τώρα έχει συμπεριφορά «κυνηγού ταλέντων», όχι αρχηγού κόμματος. Ολες οι πληροφορίες που έχουμε αναφέρουν ότι επί του παρόντος έχει αποκλείσει τον περισσότερο ΣΥΡΙΖΑ από το εγχείρημα και προσπαθεί να το στελεχώσει με νέα πρόσωπα. Βλέπει, μου λένε, κόσμο με βιογραφικά στο χέρι – έχει μεταβληθεί σε έναν hunt hunter, όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο, αν είχαμε να κάνουμε με κάποιον που στελεχώνει μια εταιρεία.

«Επικρατεί ενθουσιασμός», μου ανέφερε σχετικά ένας κολλητός που μαθαίνει πράγματα από το μαγαζί του προέδρου Τσίπρα, «κάθε φορά που ο πρόεδρος αποφασίζει να εντάξει στην ομάδα κάποιον καινούργιο».

Πολύ ωραίο μού ακούγεται αυτό, να ενθουσιάζεται η ομάδα με την ένταξη ενός νέου στελέχους – το κάνουν και οι πρόσκοποι (αν και εκείνοι φωνάζουν «ούρααα»). Αλλά εκλογές ποιος θα κάνει; Ο Γιώργος Βασιλειάδης ας πούμε, που, παρότι υπουργός (Αθλητισμού, αν θυμάμαι), είχε «καταφέρει», διότι περί κατορθώματος επρόκειτο, να καταταγεί 10ος στις εκλογές; Συμπερασματικά, τόπο στα νιάτα, ναι, αλλά να βρούμε και κανέναν να κάνει τη δουλειά…

Σοκ στο ΠΑΣΟΚ

Διάβασα κάπου, δεν έχει σημασία πού, ότι στο ΠΑΣΟΚ επικρατεί, λέει, αναταραχή και αλαλούμ, επί τη εμφανίσει (την περασμένη Δευτέρα) του προέδρου Τσίπρα ως αρχηγού υπό κατασκευήν κόμματος. Και αναφερόταν στο δημοσίευμα, ως απόδειξη των περί αναταραχής και αλαλούμ, ότι προέβησαν σε σκληρές δηλώσεις για τον πρώην πρωθυπουργό ο Παν. Δουδωνής και η Βάσια Αναστασίου!!!

Τρομερό, έχω να προσθέσω. Βασικά, παραλείπεται από το «ρεπορτάζ», και δεν αντιλαμβάνομαι γιατί, η… έγκυρη πληροφορία ότι στη Χαριλάου Τρικούπη έχουν χάσει όχι μόνο τον ύπνο τους, αλλά και τινές εξ αυτών λιμοκτονούν ήδη – μπουκιά δεν μπορούν να βάλουν στο στόμα τους…

Λόγω Τσίπρα. Συγκλονιστικό!

Το δηλητήριο των ψυχών

Και τέλος για σήμερα, με κάτι σοβαρό, που βάζει στο περιθώριο κάθε συζήτηση για πολιτική, πολιτικούς και όλα αυτά που εξελίσσονται στη δημόσια ζωή, πολλές φορές στο περιθώριο της πραγματικής ζωής. Αναφέρομαι στην τραγωδία της Ηλιούπολης, με τις δυο μικρές που πήδηξαν από την ταράτσα της πολυκατοικίας. Και θέλω να αναφερθώ ειδικότερα στο συγκλονιστικό σημείωμα που άφησε το ένα παιδί. Δεν πρόκειται απλά για γροθιά στο στομάχι της ελληνικής κοινωνίας.

Είναι ουσιαστικά μια κραυγαλέα απόδειξη ότι το μοντέλο ζωής που προβάλλουν και εν τέλει προάγουν τα social media αρχίζει ήδη να δείχνει τα δόντια του στα παιδιά μας. Γιατί αυτό το μοντέλο με τους influencers που γίνονται πλούσιοι μέσω TikTok και Instagram είναι ένα κανονικό δηλητήριο που δηλητηριάζει τις αθώες ψυχές τους, τους οδηγεί στην κατάθλιψη και όπως προχθές στην αυτοχειρία, επειδή αυτά τα παιδιά νιώθουν ότι δεν θα γίνουν ποτέ σαν αυτό που βλέπουν.

Και αφήνω κατά μέρος το άγχος που τα συνθλίβει σε αυτή την ηλικία, προκειμένου να καταφέρουν να περάσουν σε ένα πανεπιστήμιο γιατί αν δεν τα καταφέρουν «θα ψάξουν να βρουν μια δουλειά που δεν θα έχει καλά λεφτά».

Για μένα, αυτό που συνέβη προχθές στην Ηλιούπολη δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αφορμή για να ανοίξει μια πλατιά συζήτηση για όλα: εκπαιδευτικό σύστημα, τρόπο ζωής, τρόπο ανατροφής των παιδιών, social media, απασχόληση.

Αν θέλουμε να σώσουμε ψυχές. Αλλιώς, ας κάτσουμε να ασχολούμαστε με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις υποκλοπές και τον τοξικό λόγο του ενός πολιτικού και του άλλου.