Νοικοκυραίοι

Στο πολιτικό λεξιλόγιο οι «νοικοκυραίοι» συνήθως μεταφέρουν αρνητική φόρτιση. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε κυρίως από την Αριστερά ως ισοδύναμο του «κυρ Παντελή». Δεν υπάρχει σαφής εννοιολογικός ορισμός, αλλά απευθύνεται με απαξιωτική διάθεση προς τη μικροαστική αντίληψη περί «νόμου και τάξης». Περιγράφει επίσης μια κοινωνική κατηγορία που δείχνει δυσανεξία στις ανατρεπτικές ιδέες και λειτουργεί ως άτυπος θεματοφύλακας του συστήματος.

Δεν είναι, λοιπόν, τυχαία η επιλογή του κυβερνητικού εκπροσώπου να χρησιμοποιήσει τη λέξη «νοικοκυραίοι» όταν αναφέρθηκε στο κομμάτι της κοινής γνώμης που δυσφορεί

με τις παρεμβάσεις διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα. Πρόκειται για συνειδητή πολιτική επιλογή, πάνω στην οποία θα οικοδομηθεί σε μεγάλο βαθμό το προεκλογικό αφήγημα της κυβέρνησης: νοικοκυραίοι εναντίον αστάθειας. Οι «άνθρωποι της κανονικότητας» απέναντι στους «ταραξίες».

Αυτή η τακτική εξυπηρετεί δύο στόχους. Από τη μία υπόσχεται σταθερότητα. Από την άλλη μιλάει άμεσα στο συντηρητικό ακροατήριο που ήδη πλαγιοκοπούν ο Βελόπουλος και η Λατινοπούλου. Λειτουργεί επίσης αποτρεπτικά για δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας που σκέφτονται να διαμαρτυρηθούν μέσω αποχής ή ψήφου προς μικρά κόμματα διαμαρτυρίας. Και, φυσικά, ανεβάζει τον δείκτη της πόλωσης.

Με δεδομένο ότι οι ψηφοφόροι δεν βλέπουν πειστική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, είναι λογικό η κυβέρνηση να χρεώνει στην αντιπολίτευση, αν όχι σχέδιο, τουλάχιστον διάθεση αποσταθεροποίησης. Θα επενδύσει πολιτικά στη ρητορική του φόβου και θα προτάξει την κουλτούρα της ασφάλειας. Η υπερβολική έκθεση στελεχών όπως ο Γεωργιάδης, ο Πλεύρης ή η Βούλτεψη δεν είναι τυχαία. Απευθύνονται ευθέως στον «νοικοκύρη» που έχει αλλεργία σε οτιδήποτε διαταράσσει την καθιερωμένη τάξη πραγμάτων. Και όλα αυτά συμβαίνουν σε μια περίοδο όπου ο τραμπισμός εξαπλώνεται ως τρόπος πολιτικής σκέψης. Η επιστροφή «στις ρίζες και στις αξίες» δεν είναι πλέον απλώς σύνθημα. Είναι πολιτικό ρεύμα.

Θα πείτε ότι η Νέα Δημοκρατία πάντα εκπροσωπούσε τους «νοικοκυραίους». Καμία αντίρρηση. Απλώς αυτή τη φορά θα το κάνει με έντονα συγκρουσιακούς όρους.

Το αστείο με τα μπλόκα

Η Αστυνομία εξάρθρωσε ομάδα επικοινωνίας στο Viber που αριθμούσε πάνω από 200.000 μέλη, τα οποία λάμβαναν ενημέρωση για τα σημεία παρουσίας μπλόκων ελέγχου. Μάλιστα ασκήθηκε και ποινική δίωξη κατά των υπευθύνων. Μπράβο, τεράστια επιτυχία. Τώρα ήρθε η ώρα να πάρουν στο κατόπι την Google. H εταιρεία διαθέτει το Waze, μια υπηρεσία πλοήγησης. Οι χρήστες που την έχουν εγκαταστήσει στο κινητό τους (και κατ’ επέκταση στην οθόνη πληροφοριών του οχήματός τους, αν είναι σχετικά καινούργιο), βλέπουν το αστυνομικό μπλόκο χιλιόμετρα πριν το συναντήσουν. Διότι, πολύ απλά, αν έχεις την εφαρμογή και δεις το μπλόκο να στήνεται, μπορείς, μέσα σε δευτερόλεπτα, να σημάνεις το σχετικό σημείο στον χάρτη. Το ίδιο ισχύει και για τις κάμερες. Συνεπώς, good luck with Google, αλλιώς θα ξέρουμε πάντα πού είστε.

Thatcher Actually

Στο «Love Actually» ο Χιου Γκραντ υποδύεται τον πρωθυπουργό της Βρετανίας. Και αρχίζει να ερωτεύεται μία υπάλληλο του γραφείου του. Σε κάποια σκηνή, λοιπόν, γυρίζει προς το πορτρέτο της Μάργκαρετ Θάτσερ και λέει: «Εσύ μικρή σκανδαλιάρα δεν είχες τέτοια θέματα». Γελάσαμε. Σκίστε το σενάριο. Μόλις μάθαμε ότι η Μάργκαρετ Θάτσερ είχε δύο εξωσυζυγικές σχέσεις. Εκανα κλικ πιστεύοντας (και ελπίζοντας) ότι η αποκάλυψη θα με φέρει μπροστά στον Ανδρέα Παπανδρέου. Τη γοήτευσε. Την πλάνεψε. Την υπέταξε. Οχι. Επρόκειτο για δύο κυρίους του περιβάλλοντός της. Ο πρώτος, ο Ατκινς, ήταν βουλευτής των Συντηρητικών και υπουργός της στα πρώτα κυβερνητικά σχήματα. Ο δεύτερος ήταν ο λόρδος Τίμοθι Μπελ ο οποίος, μεταξύ άλλων υπηρεσιών, προσέφερε και επικοινωνιακές συμβουλές. Χαρακτηρίζεται ως «φίλος με προνόμια» ή, αλλιώς, ένας κύριος με τον οποίο, η πρωθυπουργός, συνήψε φιλία εκτός πρωτοκόλλου.

Ο star της ημέρας

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ρωτήθηκε αν θα τεθεί επικεφαλής στο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ. Απάντησε ότι είναι εντάξει στον χώρο της «μεταπολιτικής», όπου μιλάει ελεύθερος και απευθύνεται προς όσους θέλουν να ακούσουν. Και εδώ είναι το οξύμωρο: ο πιο τεκμηριωμένος πολιτικός λόγος αρθρώνεται από κάποιον που στέκεται στο πλάι. Λείπει.