Νίκος Μπίστης

Οι παλιές συνήθειες πεθαίνουν δύσκολα, λένε οι Βρετανοί. Εξαιτίας μιας τέτοιας είπε κι ο Νίκος Μπίστης ότι έφυγε από τη Νέα Αριστερά – επιχειρώντας να απαντήσει αυτοσαρκαστικά στην κριτική πως είναι καθ’ έξιν αποχωρών, μια και ήδη έχει εγκαταλείψει το ΚΚΕ, το ΚΚΕ Εσωτερικού, τον Συνασπισμό, το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ,

το ΚΙΝΑΛ και τον ΣΥΡΙΖΑ προτού αποχαιρετήσει τους συντρόφους της Πατησίων. Η απόπειρα για χιούμορ, ωστόσο, δεν τον έσωσε από τη χλεύη. Ούτε των «ακροκεντρώων» και των «δεξιοπασόκων» (την οποία θέλησε να παρουσιάσει σαν παράσημο), ούτε των κεντροαριστερών, που δεν έχουν ξεχάσει ακόμη τις εποχές που τους νουθετούσε ως γεφυροποιός, προτρέποντάς τους να διαβούν κάποια από τα σύνορα που ο ίδιος είχε περάσει από το 1983 και μετά – χωρίς να καταφέρει ποτέ να εκλεγεί βουλευτής.

Εκείνος, πάντως, δεν πτοήθηκε. Η εμπειρία που έχει αποκτήσει στις εκκενώσεις κομματικών εδρών υπό κατάρρευση του έχει μάλλον δώσει αυτοπεποίθηση. «Μετά έρχονται στα λόγια μου αυτοί που μένουν πίσω και λένε “γιατί έγινε αυτό;”. Μετά, με μαθηματική ακρίβεια, εκτός από μια φορά μόνο, έρχονται στα λόγια μου», υποστήριξε στο ένα από τα τρία κανάλια που βγήκε μέσα σε ένα 48ωρο.

Για την ακρίβεια, τόσο από τα δύο στούντιο, όσο κι από τη μια λάιβ σύνδεση, προτίμησε να αρπάξει την ευκαιρία την οποία προσφέρουν οι προβολείς της δημοσιότητας προκειμένου να διαλαλήσει τα πλεονεκτήματα της κομματικής πόρτας που χτυπάει αυτή την περίοδο. Ο προοδευτικός χώρος, εξήγησε, χρειάζεται «σοβαρή εναλλακτική πρόταση, όχι μόνο προγραμματική, όχι μόνο ταυτοτική – οι άνθρωποι δεν ψηφίζουν με βάση τις ταυτότητες, ψηφίζουν με βάση τις ταυτίσεις – αλλά και με ηγετική δυνατότητα διότι ο κόσμος ψηφίζει και για πρωθυπουργό».

Τα εγκώμια που έπλεξε στον Τσίπρα δεν είχαν τελειωμό. Του αναγνώρισε ηγετικότητα. Επιδοκίμασε τη «σοβαρή δουλειά» που κάνει «στο προγραμματικό πεδίο». Διέκρινε ότι «είναι πολύ πιο ώριμος από το 2015». Και κατέληξε στο συμπέρασμα πως «είναι και καλή λύση αλλά δεν υπάρχει κι άλλη λύση» για να κοντράρει στα ίσα η δημοκρατική παράταξη τον Μητσοτάκη στις επόμενες εθνικές εκλογές.

Και από την Ανάποδη

Στις εύλογες επιφυλάξεις που άκουσε – αφού το τωρινό του πολιτικό είδωλο μετρά έξι συνεχόμενες ήττες από τον Πρωθυπουργό – δεν αποκρίθηκε μόνο με τον ελιτισμό ενός ιστοριοδίφη της πολιτικής, δηλώνοντας «ο Γλαύκος Κληρίδης είχε χάσει πολύ περισσότερες φορές απ’ ό,τι ο Αλέξης Τσίπρας και κέρδισε την επόμενη φορά» (τι κι αν ο Κύπριος απέτυχε να εκλεγεί σε δύο προεδρικές αναμετρήσεις προτού αναδειχθεί πρόεδρος σε άλλες δύο και ηττηθεί στην τελευταία που συμμετείχε;). Μίλησε και με την ταπεινοφροσύνη του πιστού. Του αρκεί, ανέφερε, πως «ενοποίησε την Αριστερά, κυβέρνησε και διόρθωσε τα χάλια της ΝΔ με τα μνημόνια, μπόρεσε, κυβερνώντας με μνημόνια, να βγάλει τη χώρα απ’ τα μνημόνια, να κάνει την εμβληματική Συνθήκη των Πρεσπών».

Καθ’ όλη τη διάρκεια του τηλεοπτικού χρόνου που κέρδισε μέσα στην εβδομάδα, δεν κουράστηκε να επαναλαμβάνει ότι αυτός απλά πιάνει τον παλμό του λαού όταν σηκώνει τα τσιπρικά λάβαρα. «Λέω αυτό που λέει ο κόσμος: “ποιος άλλος;”», ισχυρίστηκε.

Βέβαια, από τη «σφυγμομέτρησή» του λείπουν μερικά δεδομένα. Παρότι, φέρ’ ειπείν, επικαλέστηκε δημοσκόπηση της Alco, που δείχνει το δυνητικό κόμμα να προκαλεί θετικά συναισθήματα στις εκλογικές βάσεις ΣΥΡΙΖΑ, Νέας Αριστεράς και Κινήματος Δημοκρατίας, αγνόησε βολικά πως ο Τσίπρας δεν αρέσει πια στην πλειοψηφία – πως το ποσοστό αρνητικής ψήφου που γράφει στα τελευταία γκάλοπ κυμαίνεται από 74,7% μέχρι 81,5%, δηλαδή.

Βιτριολικές γλώσσες της Κεντροαριστεράς δεν εκπλήσσονται από τα κενά στην ανάλυσή του. Σύμφωνα με μια πηγή, άλλωστε, «πάντα ποντάρει λάθος». Μια άλλη, που τον έχει παρακολουθήσει επί το έργον των «ζυμώσεων», επικαλείται το αστείο που κυκλοφορεί από την εποχή της ΔΗΜΑΡ στα πηγαδάκια – και θέλει τα νούμερα να πέφτουν όπου πάει εκείνος – για να προβλέψει πως η στήριξή του στον συγγραφέα της «Ιθάκης» είναι «εγγύηση αποτυχίας».

Αναμενόμενο. Γιατί ο Μπίστης (του οποίου η συνομήλικη με τη Μεταπολίτευση πολιτική σταδιοδρομία κορυφώθηκε μόνο για λίγους μήνες, όταν διετέλεσε υφυπουργός του Σημίτη) έχει στο ενεργητικό του αρκετούς αγώνες για την ενοποίηση των αντιδεξιών μετώπων. Αλλά, τους περισσότερους τους έδωσε από μετερίζια που συνήθιζε να διαλέγει με τη διορατικότητα ενός αριστερού Αντώναρου.